Pogłos Aktivista

Olivia Anna Livki @ Urban Garden, 19.01.12

2012-01-27T03:03:00.001-08:00

W czwartkowy styczniowy wieczór po raz kolejny upewniliśmy się, że Olivia Anna Livki to prawdziwy powiew świeżości w krajowym (choć można by bez ogródek napisać europejskim) niezalu. To gwiazda, która kontakt z publiką ma we krwi; muzyk, który na scenie czuje się swobodniej niż większość z nas we własnej łazience podczas porannej toalety. Brzydcy, źle ubrani chłopcy grający dobre piosenki oraz ładni, modni chłopcy grający słabe piosenki – jedni i drudzy mogą jej tylko zazdrościć.

My życzylibyśmy sobie jedynie, aby na scenie działo się trochę więcej. Mógłby pojawić się dodatkowy perkusista i ktoś od klawiszy i sampli, bo odpalanie tych wszystkich – bądź co bądź bogatych – dźwięków przez niewidzialną wróżkę, zapewne realizatora, odbiera całości autentyzmu. No i frekwencja, która tego wieczoru raczej rozczarowała – pod sceną, na której gra Olivia, powinien być tłum! Sorry, kochani, daliście ciała. Ale wasza strata

tekst: Rafał Rejowski, foto: Kacper Sarama

Steve Aoki @ 1500 m2 do Wynajęcia

2011-12-19T14:35:00.000-08:00

Skoro weekend zaczął się w środę, DJ-set Steve’a Aokiego przypadł tak jakby w sobotę. Choć tak naprawdę był to czwartek, czyli nieco ryzykownie jak na taką imprezę. Tym bardziej zdziwiło nas to, co zobaczyliśmy przed klubem 1500 m² do Wynajęcia. Kolejka jak w Media Markcie podczas dni bez VAT-u. Dodamy, że w kolejce tej częściej od dowodu osobistego świstały papierowe legitymacje. Ale 1500 nie takie tłumy już witało.

W klubie gorąco, ludzie bawią się przy secie artystów z projektu Baseline, ale każdy już wie, co się święci. Jeszce tylko jedna rundka i pod scenę, bo tam czai się już długowłosy skośnooki guru imprezowej czeredy. Halo Polska, rozumiecie mój angielski? Tak? To raz, dwa, trzy: WHOOP-WHOOP. I się zaczęło.

Aoki wyobracał publiczność, zanim ta zdążyła się pozbierać po szlagierze The Bloody Beetroots. Standardowy zestaw rozrywek: rzucanie tortem, hektolitry szampana na torsach dziewcząt z pierwszych rzędów, ponton nad głowami publiki. Wreszcie niekończący się rave.

Aoki zagrał też kawałek „Tornado", nagrany razem z Tiesto, który całe szczęście pasował do doskonałego setu. Bardzo chcieliśmy wytrwać do końca, bo impreza przewidziana była do białego rana, niestety nie udało nam się, zdrowie już nie to. Jedno jest pewne, dawno już nie wyszliśmy z imprezy tak poobijani. Steve, co ty nam zrobiłeś!

Frank Turner @ Powiększenie, 14.11.11

2011-12-16T06:42:00.000-08:00

Spełnienie naszych koncertowych marzeń całkiem niespodziewanie nastąpiło w środowy wieczór w Powiększeniu. Wiedzieliśmy, że koncert Franka Turnera będzie dobry (inaczej byśmy go wam w grudniowym numerze nie polecali), ale czegoś takiego się nie spodziewaliśmy. Dla samego Turnera, który po latach grania w iście DIY-owym stylu doszedł do poziomu głównej sceny festiwalu Reading i londyńskiej Wembley Areny, koncert w piwnicznej salce Powiększenia musiał być dość ciekawym przeżyciem. Na pewno udało mu się pogodzić stadionowy profesjonalizm (nigdy jeszcze nie było tam tak dobrego brzmienia) ze spontanicznością i autentycznością małego klubowego gigu.
[wybaczcie jakość zdjęć, nasza fotografka się rozchorowała a fotograf utknął w domu czekając na kuriera, została tylko do dyspozycji własna ręka niewprawnie trzymająca pożyczoną naprędce małpkę]

To zresztą nie jedyne karkołomne na pozór połączenia – brytyjski folkowy urok i kalifornijska punkowa energia mieszały się w idealnych proporcjach (posthardcore’owa przeszłość Franka odcisnęła dość znaczące piętno na brzmieniu jego gitary akustycznej). Politycznie i obyczajowo zaangażowane teksty niektórych piosenek nabierały lekkości i przeplatane były najlepszą chyba konferansjerką, jaką słyszeliśmy w życiu. Przekonajcie się zresztą sami:

Totalna swoboda, poczucie humoru, genialna interakcja z tłumem – a także pomiędzy członkami zespołu – nawet żarty o polskiej wódce były śmieszne i niewymuszone (co jest naprawdę wielką sztuką). „Goszko-szooszko” powędrowała zresztą na scenę

podobnie jak jeden z fanów Franka, który zapragnął wykonać stage diving, ale ponieważ publiczność nie była zbyt liczna, zachwiał się tylko na rękach swojego kolegi, który heroicznym wysiłkiem poniósł go kilka metrów w „tłum”. Ten po brytyjsku prześmieszny, po greendayowsku przeenergiczny koncert trwał ponad półtorej godziny – po raz pierwszy skończył się coverem Queen, po raz drugi odśpiewanym wspólnie najlepszym chyba utworem Franka, „Photosynthesis”. Podsumowując – Frank Turner na męża!
tekst i foto: Ola Wiechnik

Metronomy @ Stodoła, 4.12.11

2011-12-05T11:20:00.000-08:00

Ten weekend zdecydowanie należał do niedzielnego występu Metronomy. Brytyjczycy w nowym składzie i z nową płytą roznieśli Stodołę w drobny mak. Ponad półtoragodzinny gig naszpikowany samymi smaczkami pochodzącymi z płyt „Nights Out” i świetnej „The English Riviera” był totalnym szaleństwem.

Chyba nikt w wypełnionym po brzegi klubie na Batorego 10 nie spodziewał się aż takiej dawki dzikiej energii. (Choć sami stosujemy kawałki "The Bay" i "The Look" jako naszą tajną broń przeciwko nam samym - gdy podczas ostatniego dnia składu opadamy już z sił, to właśnie Metronomy od kilku ładnych miesięcy dostarcza nam energii.)

W pewnym momencie zaczęliśmy się nawet obawiać, czy mająca już swoje lata Stodoła wytrzyma te hulaszcze tańce. Chyba sam zespół był zaskoczony tak niesamowitym przyjęciem - co jak co, ale publiczność była po prostu wymarzona.

Widzieliśmy w tym roku już sporo występów, ale to, co działo się wczoraj, przeszło nasze najśmielsze oczekiwania - w szczególności po nie najlepszym zeszłorocznym występie Metronomy na Selectorze. Po wczorajszym wieczorze jest im to wybaczone.

Dodajmy, że zespół mimo miana jednego z lepszych reprezentantów electro popu, należy do bardzo otwartych i skromnych. Zdjęcia z Josephem i spółką pstryknięta, płyty podpisane, dłoń uściśnięta. Chcemy o więcej takich weekendów!

tekst: Rafał Gruszkiewicz
foto: Piotr Bartoszek (Pitaparty.blogspot.com)

Junior Boys @ Stodoła, 3.12.11

2011-12-05T10:54:00.000-08:00

Stodoła nie jest wymarzonym miejscem na spędzanie sobotniego wieczoru, musieliśmy więc nieco ze sobą powalczyć, aby tam dotrzeć, ale wysiłek ten został nam w pełni wynagrodzony. Junior Boys kochamy od czasu ich rewelacyjnego występu na malutkiej scenie warszawskiego CDQ-u dobre cztery lata temu, szliśmy więc na ich sobotni koncert z nastawieniem, że co by się nie wydarzyło, i tak ich lubimy.

Na szczęście nie było potrzeby jechać na starym sentymencie, Jeremy Greenspan i Matt Didemus (z pomocą towarzyszącego im perkusisty) cudownie nas rozbujali, ciepłym synthpopowym brzmieniem wprowadzili w doskonały nastrój.

Greenspan udowodnił, że nie ważne, ile stracił włosów i zyskał kilogramów od czasu poprzedniej wizyty w Warszawie - jego idealny wokal, używany w nieco niedbały, nonszalancki sposób, rekompensuje wszystkie niedostatki świata, łącznie z brzydką pogodą i światowym kryzysem.

Jak przyjemny to był koncert, świadczy także fakt, że koniec nastąpił zanim zdążymy zająć się planowaniem strategii odbioru kurtki z szatni przed bisami. Szczerze zdziwione "już?" jako reakcja na zejście muzyków ze sceny to niezbity dowód, że było dobrze.
tekst: Ola Wiechnik
foto: Piotr Bartoszek (Pitaparty.blogspot.com)

Electronic Beats @ Soho Factory, 2.12.11

2011-12-05T10:39:00.000-08:00

To był iście koncertowy weekend w Warszawie. Zaczęliśmy w piątek od pierwszej edycji znanego już festiwalowym wyjadaczom w Europie - Electronic Beats Festival. Marka, która od paru dobrych lat zapełnia koncertowe przestrzenie i oferuje najlepsze brzmienia danego sezonu, w końcu dotarła do Polski. Jednodniowe wydarzenie kusiło zespołami niewidzianymi jeszcze w Polsce jak chociażby zjawiskowa Niki Rozy Danilovy aka Zola Jesus czy przebojowi The Drums. Dodatkową pokusę, aby wyprawić się do Soho stanowili Wiley i Groove Armada z widowiskiem „Red Light”. Przyznajemy się, że na polski akcent EBF (Mike Polarny oraz Wojtek Fedkowicz Noise Trio) nie zdążyliśmy, nasza przygoda z festiwalem zaczęła się więc od występu młodziutkiej, ale jakże zdolnej Zoli Jesus.

Pomimo nagrania do tej pory kilku albumów i EP-ek, to wydany w tym roku krążek „Conatus” otworzył jej drzwi do mainstreamu i zagwarantował występy podczas trasy Fever Ray. Do Polski przyjechała po raz pierwszy i zagrała zdecydowanie najlepszy koncert tego wieczoru (choć był to jednocześnie występ rekordowo krótki - zaledwie 35 minut). Jej chłodne i klimatyczne kompozycje oscylujące wokół brzmienia lo-fi i noise-pop sprawiły, że fabryczne wnętrze Soho Factory idealnie współgrało z energią wydobywającą się ze sceny, na której Zola Jesus narkotyzowała nas swoim muzycznym opium. Jej operowy głos brzmiał równie mocno jak na płycie, przyprawiając nas o dreszcz emocji. Ten wieczór należał do niej.

Co do drugiego debiutanta w naszym kraju - The Drums - to potwierdziły się plotki, że na żywo brzmią nie najlepiej - choć w tym przypadku ze względu na bardzo złe nagłośnienie należałoby użyć słowa "tragicznie".

Nawet znakomity „Let’s go surfing” nie uratował sytuacji. Do Groove Armady już nie dotrwaliśmy, bojąc się kolejnego zawodu. Mimo wyprzedanych biletów frekwencja nie należała do typowo festiwalowych.

A tak prezentował się Wiley

tekst: Rafał Gruszkiewicz
foto: Piotr Bartoszek (Pitaparty.blogspot.com)

2011-11-29T08:33:00.000-08:00

Chłopcy z The Wombats odwiedzili nasz kraj już po raz drugi w tym roku. Kilka miesięcy po koncercie na festiwalu Open'er ekipa z Liverpoolu rozgrzała w połowie wypełnioną stołeczną Stodołę. Na występ wpadliśmy na przysłowiowy ostatni gwizdek. Dwa łyki piwa, krótkie intro i nawet nie zorientowaliśmy się, kiedy wszystko się zaczęło.

Tradycyjny punkowy kop od początku mieszał się z klasycznymi indie melodiami sprzed paru lat. Start setu mocą zdecydowanie przypominał rozgrzewkę Slayera albo innej maszyny wojennej. O ilości energii świadczyć może to, że nasza fotografka w ciągu zaledwie trzech piosenek dostała w głowę rzuconym z tłumu piwem i prawie zaliczyła bliskie spotkanie z trampkiem chwiejącego się na krawędzi sceny Matthew Murphy'ego. Nastoletnie fanki momentalnie złapały flow i od samego początku zachowywały się prawie jak na ostatnim koncercie ukochanego zespołu. Piski, wrzaski, brawa, piski, wrzaski, brawa i tak aż do końca. Wszystko toczyło się w tym dość klasycznym koncertowym rytmie i byłoby to ok, gdyby nie wrażenie, że z każdą piosenką zespół słabnie.

Jak nakręcony samochodzik, który powoli traci energię, The Wombats zdawali się łapać oddechy tylko w momencie wykonywania największych przebojów. „Techno Fan”, „Moving to New York” czy zagrane na samiutki koniec „Let’s Dance to Joy Division” były jak łyk energetyka w zbyt dosłownej reklamie. Może bezsensem było granie aż półtoragodzinnego setu? W końcu już dawno temu udowodniono zasadę sformułowaną przez Ramones - im bardziej energetycznie grasz, tym twoje show powinno być krótsze. Jako że Wombaty to przyjazne stworzonka, nie obyło się bez miłych gestów w tym życzeń urodzinowych dla jednej z fanek (do końca nie jesteśmy pewni o co dokładnie chodziło, bo pisk po nich był zbyt wielki) oraz kilkukrotnego wynoszenia w górę maskotki lemura.
tekst: Michał Kropiński, foto: Fila Padlewska

Rival Sons @ Hydrozagadka, 24.11.11

2011-11-29T08:30:00.000-08:00

Dzień po koncercie Kaiser Chiefs zajrzeliśmy do Hydrozagadki, którą ku naszemu zdziwieniu wypełnili młodzi mężczyźni w skórach i glanach – o dziwo, nie ci łysiejący, tylko tacy zupełnie młodzi i sowicie owłosieni. Wszyscy oni – jak i zresztą my – przybyli tam nieprzypadkowo, bo na koncert kalifornijskiego Rival Sons. Zmuszający do bynajmniej nie anemicznego potupywania nogą i kołysania barkami, grubo podszyty bluesem rock w wykonaniu zespołu, którego wokalista wygląda jak skrzyżowanie Jima Morrisona i Axla Rose’a, był więcej niż strawny – do momentu, gdy rzeczony Jim Rose (aka Axl Morrison) na alkoholowym bądź muzycznym highu odpłynął za daleko w namiętne wokalizy i nieskończone powtórzenia jednego wersu. Mimo mniej udanej drugiej połowy wielki plus za tę pierwszą – wprawdzie nie mamy pewności, czy wokalista śpiewał (jakieś 30 razy) „save your soul”, czy „save your toe” i czy zamiast „thank you” nie mówił „fuck you” – ale cóż, rock’n’roll!
tekst: wiech

Kaiser Chiefs @ Stodoła, 23.11.11

2011-11-24T07:31:00.000-08:00

Jeśli patrzeć przez pryzmat sprzedanych biletów, koncert Kaiser Chiefs prezentował się biednie. Fani zespołu wypełnili salę Stodoły w jakiejś jednej trzeciej. Oceniając jednak to, co działo się na scenie (a także na balkonie, rusztowaniach sceny i na środku sali) to występ zespołu z Leeds był więcej niż kapitalny.

Niesamowita energia bijąca od muzyków momentalnie została podchwycona przez zgromadzonych pod sceną. Przez półtorej godziny nie było chyba ani jednej osoby, która nie śpiewałaby zaraźliwych refrenów. Bo tych przecież Kaiser Chiefs mają w swoim dorobku mnóstwo.

Zespół zupełnie nie zraził się pustkami na sali, co więcej - nie szczędził komplementów pod adres publiczności. Wokalista zakończył koncert poza sceną - śpiewając wśród fanów, co było najlepszych zwieńczeniem tego znakomitego koncertu.

foto: Fila Padlewska

CSS@Proxima, 22.11.11

2011-11-23T10:40:00.000-08:00

Wtorkowy wieczór w Proximie wspólnym setem zaczęli Sheep and Wolves i Tony Stylu. Po jakiejś godzinie na scenę wyszła główna atrakcja imprezy czyli brazylijskie CSS.

Cztery kobiety dwóch facetów i masa rock’n’rolla… No właśnie, tych, którzy spodziewali się elektronicznej pięści między oczy, musiał zaskoczyć iście AOR-owy początek. Ekipa zabrzmiała jak jakiś rip off po Suzi Quatro albo innym, niekoniecznie dziewczyńskim, zespole sprzed wielu lat. Z czasem wszystko wróciło do normy (czyli mniej więcej tego, co znamy z płyt), jednak my nie mogliśmy się pozbyć wrażenia, że oglądamy jakiś na maksa żartobliwy cover band grający dla znanej sobie od lat klubowej publiki.

Było tam wszystko: owłosiona klata, czapka tirówka, tatuaże, dość tandetne kostiumy wokalistki, fryzura na 80’s businesswoman, a nawet koszulka z reklamą znanego wszystkim Polakom piwa, pełen popkulturowy miszmasz.

Muzycznie zaliczyliśmy przejazd przez wszystko, co może kojarzyć się z ideą wojujących dziewczyn - od wspomnianej Suzi Quatro, przez Blondie (!) po Bikini Kill. Były też kompletne stylistyczne zaskoczenia, jak gitary pracujące w rytmach Dire Straits, czy kończący występ 90’sowy rap (widzieliśmy oczyma wyobraźni jakiś klip z '93 roku z cyklu „Yo Sis” i MC Hammerem na featurnigu). Żeby było jeszcze bardziej od czapy, całość zagrana została z wielkim luzem, dystansem, totalnie garażowo, ze sprzężeniami, piskami i innymi rockowymi smaczkami. Jeden bis dla zachwyconej sali i już spocony pan perkusista palił papierosa przed klubem.

tekst: Michał Kropiński, foto Fila Padlewska

Fink @ Palladium, 18.11.11

2011-11-21T00:39:00.000-08:00

W piątkowy wieczór postanowiliśmy na chwil kilka zatrzymać się w cotygodniowym pędzie i spędzić niezapomniane chwile (tego przynajmniej oczekiwaliśmy) z Jeffem Buckleyem aka Finkiem. Pijąc weekendowe piwko, słuchając Rachael Sermanni i gitary przewieszoną na jej drobnym ramieniu wprowadziliśmy się w błogi stan. Rachael mimo swojej skromnej postury ma mocny głos, którym w niesamowity sposób operuje, łącząc go z brzmieniem gitary akustycznej. Sprawnie poradziła sobie w roli tzw. rozgrzewacza. Po kilku chwilach przerwy na scenę wkroczył Fink, którego koncert z powodu dużego zainteresowania publiczności został przeniesiony z Cafe Kulturalnej ulicę obok do klubu Palladium. Ilość chętnych chyba zaskoczyła samych organizatorów.

Cieszył widok wypełnionej sali koncertowej i totalnego skupienia na twarzy publiczności. To był koncertowy pewniak i wiedzieliśmy, że czeka nas wyjątkowy wieczór. Rozpoczął się od pochodzącego z drugiej płyty artysty utworu „Biscuits for Breakfast”, wprowadzającego w bardzo nastrojowy świat Anglika. Kolejne utwory pochodziły z wydanej w czerwcu tego roku płyty „Perfect Darkness” przeplatane były kawałkami z „Biscuits for Breakfast” i krótkimi opowieściami Finka.

Między innymi o tym, dlaczego na scenie zabrakło specjalnie na tę trasę przygotowanej scenografii - nie dojechała z wcześniejszego koncertu w Pradze i zespół musiał sobie poradzić bez niej. Zrobił to doskonale. Podczas prawie półtoragodzinnego występu nie potrzebowaliśmy żadnych specjalnych efektów świetlnych i innych ozdobników. Wystarczyła jedynie gitara akustyczna i niesamowity głos, którym Fink wręcz hipnotyzował. Oby więcej takich kameralnych występów w Warszawie!
teks: Rafał Gruszkiewicz

Patrick Wolf@ Stodoła, 16.11.11

2011-11-17T14:00:00.000-08:00

Był to trzeci już koncert w Polsce tego charyzmatycznego multiinstrumentalisty. Mimo iż Patrick Wolf staje się nad Wisłą coraz bardziej popularny, na środowy koncert stawiło się stosunkowo mało osób. Może to i lepiej, w końcu można było spokojnie wypić piwo, nie obawiając się stratowania przez rozochoconą młodzież płci żeńskiej (która stanowiła lwią część małego tłumu zgromadzonego pod sceną ). Jako support przed gwiazdą wystąpiła Chinawoman – kanadyjka o rosyjskich korzeniach, której interesujący i zmysłowo ochrypły głos bardzo się zgromadzonym podobał. Po dłuższej przerwie na scenę wkroczył odziany w szarą pelerynę Patrick. Po raz kolejny zachwycił nas swoim talentem wokalnymi, brytyjskim akcentem oraz umiejętnością grania na większości instrumentów, jakie znalazły się na scenie. Wprawdzie kontakt z publiką tym razem nieco kulał, ale Wolf świetnie nadrabiał to wyuzdanymi kocimi ruchami. Muzycznie koncert wypadł świetnie, nagłośnienie w porządku, nie ma się do czego przyczepić. Wprawdzie można by życzyć sobie tego i owego, ale cóż: Stodoła! Sam Wolf kipiał energią, seksem i egocentryzmem, ale kiedy muzyka cichła i nadchodził moment, w którym wypadałoby coś powiedzieć, cała pewność ulatywała – Patrick sprawiał wrażenie wręcz nieśmiałego. Dla wszystkich, którzy przegapili koncerty w Stodole i Firleju, dobra wiadomość – artysta (po raz kolejny) zapewnił, że wkrótce wróci na kolejne koncerty, bo bardzo lubi u nas koncertować.
tekst: Andrzej Trzmiel

The Horrors @ Proxima, 15.11.11

2011-11-16T05:33:00.000-08:00

W całym koncertowym dostatku, jaki spadł na nas w listopadzie, nie możemy pominąć występu The Horrors, których trzecia płyta, "Skying", zrobiła na nas niemałe wrażenie. Stąd i apetyt na kawałki w wersji „live” był duży. Wielka szkoda, że do Warszawy nie dotarła ekipa młodszego brata Rhysa Webba, S.C.U.M. - też zresztą nasi faworyci. Ich występ odwołano w ostatniej chwili, dlatego zapewne przed gwiazdą wieczoru nie pojawił się żaden support.

Od początku występu Horrorsów było jasne, że lepiej się sprawdzą w stosunkowo niewielkiej Proximie - klubie o klaustrofobicznie niskim suficie - spowici mrokiem i dymem, niż na wielkiej scenie festiwalu Off, w dodatku w pełnym, popołudniowym słońcu. I choć akustyk nie powinien za swoją pracę dostać ani złotówki (tak źle nagłośnionego koncertu nie słyszeliśmy dawno – gdzie się podziały średnie i wysokie tony?), doskonałe numery, głównie z ostatniej płyty, świetnie obroniły się same, a chłodny attitude chłopaków paradoksalnie rozgrzewał niezbyt co prawda liczną, ale najwyraźniej oddaną publiczność. Ani razu nie patrzyliśmy na zegarek, a to bardzo dobry znak.
tekst: Rafał Rejowski, zdjęcie: Aleksandra Żmuda

Łódź Design

2011-10-28T04:11:00.000-07:00

Wystawy, wykłady, projekcje i koncerty - to wszystko miało miejsce podczas głównego weekend Łódź Design 2011. "Change" to hasło przewodnie tegorocznej edycji i mówiąc szczerze, pokazało dosłownie i w przenośni jak wszystko jest płynne i umowne zarazem: opuszczone obiekty zaadaptowano na galerie, sztukateria na ścianach może być nowoczesna i przybierać nowoczesne formy pasujące i do loftu i do wnętrza high-tech, a podsumowanie osiągnięć wcale nie musi być nudną prelekcją towarzyszącą prezentacji - może być performancem w ciemnych pomieszczeniach i korytarzu, gdzie dudni muzyka, ludzie się śmieją, a wszystkie cyferki, wykresy i słowa ukazują się na ścianach, dzięki włączeniu ultra-fioletowych lamp.

To co zasługuje na wielką uwagę (i za co szacun dla Oli Kietli i zespołu) to spójność wydarzenia: każdy człowiek, nawet amator, znajdzie dla siebie ten moment i to miejsce festiwalu, dzięki któremu dowie się co znaczy 'design' i pozna jego ambiwalentne oblicze - tak bardzo codzienne i prozaiczne, z drugiej strony skłaniające do kontemplacji.

Na dzieci czekała specjalna sala, w której - mimo mych 26 skończonych lat - odnalazłem w sobie małego Bartusia, który chciał jeść owsiane ciasteczka budując z klocków i rysując kredkami:)

Tekst: Bartek Badowski

The Subways, The Black Tapes @ Stodoła, 25.10

2011-10-26T06:54:00.000-07:00

Wtorkowy wieczór w klubie Stodoła teoretycznie należeć miał do The Subways. My jednak przyszliśmy z innego powodu, a brytyjskie trio zgodnie z planami okazało się być tylko miłym deserem.
Pierwsi na scenę wyszli The Black Tapes. Nominowani do tegorocznych Nocnych Marków warszawiacy bez problemów pokazali, że duża scena jest im przeznaczona. Ostatnio widzieliśmy ich daaawno temu i mając w pamięci dzikie koncerty na trzęsącej się scenie Jadłodajni Filozoficznej w Stodole poczuliśmy się prawie jak podczas oglądania DVD. Taśmy zaserwowały nam miks przebojów ze swoich obu płyt. Szkoda, że nie było nic z EP, w tym słynnego „Love Letter” (mogliśmy co prawda coś przegapić bo miejskie remonty nie pozwoliły nam usłyszeć 2-3 pierwszych piosenek). Ważniejsze jednak jest to, że wtorkowy występ potwierdził, iż The Black Tapes zasłużenie celują w Aktivistową statuetkę 2011.

Po krótkiej zmianie sprzętu przyszedł czas na The Computers. Zanotowaliśmy przy tym mały flashback, bo dokładnie taki sam zestaw zespołów objechał nasz kraj z serią koncertów kilka lat temu. Uparta internetowa promocja Brytyjczyków zrobiła swoje, bo tym razem pod sceną bawiło się o wiele więcej osób. Wydawać by się mogło, że dość brutalne punkowe łojenie nie powinno przypaść do gustu fanom wygładzonego The Subways. A jednak! Młodzież spragniona jest chyba tego typu rozrywki, bo piękni synowie Albionu zostali otoczeni po koncercie przez rzeszę równie pięknych nowych nadwiślańskich fanek. I pomyśleć, że parę lat temu nieśmiało spożywali pokoncertowe piwo pod ścianą na Dobrej!

Jako ostatni na scenę wskoczyli (dosłownie) The Subways. Trójce Brytoli najwyraźniej nie przeszkadzał klub wypełniony w mniej niż połowie, bo zachowywali się, jakby grali właśnie jeden ze swoich słynnych koncertów przed AC/DC. Energetyczny rokendrol, zagadywanie publiczności po polsku, skoki w tłum. Takie tricki działają na każdego!

Szkoda tylko, że po wysłuchaniu supportów materiał największej gwiazdy zabrzmiał jak kolejna wersja koledżowych i kalifornijskich kapel w stylu Weezer czy Blink 182. Miło jednak było usłyszeć takie przeboje jak „Rock’n’roll Queen” czy „Oh Yeah”. Na więcej zachwytów jesteśmy już chyba jednak za starzy!

tekst: Michał Kropiński

Gus Gus @ 1500 m@2 do wynajęcia, 20.10.11

2011-10-26T06:50:00.000-07:00

Gus Gus uwagi nigdy dość! Grupa zresztą odwiedza nas regularnie – jak nie całą ekipą, to solo. W tym roku przypomnieli o sobie naprawdę mocnym singlem „Over” i płytą „Arabian Horse” – produkcją równą, transową i mocno najntisową. Taki też był ich koncert w 1500 m² do Wynajęcia, gdzie pomimo niewielkiej przestrzeni, jaką mieli do dyspozycji, udało im się nie najgorzej zabrzmieć, profesjonalnie błysnąć światłem i przede wszystkim świetnie zaśpiewać. President Bongo, kiedyś wglądający jak XIX-wieczny gentleman, dziś wiking pełną gębą, niskim głosem snuł opowieści oplatane pulsującymi, gumowymi brzmieniami. W bardziej żywiołowych momentach prym wiedli Earth i uwielbiany przez wszystkich Daníel Ágúst.
tekst: Rafał Rejowski

Free Form Festival @ Soho Factory, 14-15.10

2011-10-26T06:43:00.000-07:00

Drugim festiwalem, bez którego październik się nie liczy, jest Free Form. Miejsce tegorocznej edycji robiło wrażenie – kompleks Soho Factory od progu wprowadził nas w klimat i rozbudził koncertowy apetyt. O ile jeszcze Villa Nah – fiński projekt electro-synthpopowy – pobudził nas do lekkich pląsów, o tyle na mięsistym secie Vitalica, w nawale przekombinowanych i przesterowanych bitów, wytrzymaliśmy tylko 15 minut. Udaliśmy się więc na zwiady i nadal nie mogliśmy się nacieszyć atmosferą, jaką tworzył kompleks starych fabryk w festiwalowej, różowo-fioletowej aranżacji. Kolejnym gorącym punktem w piątkowym line-upie był występ energetycznych Brytyjczyków z Does It Offend You, Yeah?, których gig na tegorocznym Selectorze dosłownie wbił nas w krakowskie Błonia.

Byliśmy przygotowani na podobną moc i żywiołowość, a było... jedynie przeciętnie. Być może to wina problemu z nagłośnieniem i psującego się co chwilę mikrofonu, ale nie udało nam się tym razem wczuć w to punkowo-elektroniczne szaleństwo. Szybko więc przenieśliśmy się na scenę obok, na której połowa duetu Aeroplane – znana ze świetnych, tanecznych remiksów – sprawiła, że mała scena zamieniła się w najgorętszą imprezę piątkowego wieczoru. Wielki ukłon w stronę Vito De Luki, który podczas godzinnego setu trzymał równy poziom i nie kombinował niepotrzebnie z brzmieniem. Z dźwiękami dobrego disco w uszach udaliśmy się na koncert legendy trip-hopu – Lamb.

Jak to bywa z kultowymi zespołami, liczyliśmy na naprawdę wiele. Rzeczywistość nie spełniła niestety tych oczekiwań. Słabo nagłośniony przepiękny głos Lou Rhodes gubił się w ciężkich dźwiękach tworzonych przez Andy'ego – nawet tak fenomenalny utwór jak „Gabriel” zagubił się gdzieś między murami ogromnej hali. Zdegustowani (i chyba lekko już zmanierowani) skoczyliśmy na dosłownie kilka chwil na set didżejski Miss Kittin, która tym razem nie była „high”. Zabrakło brudu, seksu i przemocy, do jakiej przyzwyczaiła nas królowa electro clashu. Ech... piątek nie był dla nas udanym dniem, choć warto pochwalić organizatorów za przygotowanie miejsca, rozwiązania logistyczne (toalety na żadnym innym festiwalu nie są tak łatwo dostępne) oraz oświetlenie scen, które idealnie współgrało z klimatem miejsca.

Brytyjczycy z Fenech Soler, od których zaczęliśmy drugi dzień festiwalu, wywołali zachwyt głównie wśród młodszej części publiczności, w podskokach wdzierającej się pod scenę. Energetyczne granie w stylu modnym parę lat temu mogło się spodobać wielbicielom perfekcji wykonawczej, niestety w porównaniu z resztą artystów wypadało dość blado. Czysty, niemal boysbandowy głos wokalisty momentami trącił pościelą. Jak to powiedziała nasza znajoma: „byłoby spoko, gdybym miała 15 lat”. Festiwal uratował niespodziewanie Mr. Oizo, na którego malkontenci narzekali, że „nie jest już modny” i że jedyna rzecz, jaką ma do zaproponowania światu to słynny „Flat Beat”. Wystarczyło jednak posłuchać przez chwilę jego setu, żeby stwierdzić, że loża szyderców nie ma racji. Było bardzo brudno, bardzo ostro, czasem wręcz atonalnie, ale tak rewelacyjnie, że na chwilę znaleźliśmy się w innym wymiarze. Oizo okazał się superwyluzowany, zaprosił na scenę niezły baunsujący tłumek i potrafił doprowadzić salę do wrzenia. Festiwal zakończyliśmy z lekkim niedosytem, ale trzeba przyznać, że FFF łatwego zadania nie ma – w październiku festiwalowe nastroje studzi jesienno-zimowa aura, a nieskrępowanej zabawie nie sprzyja też fakt, że – w przeciwieństwie do większości tego typu imprez – zamiast oderwać się od wszystkiego i przejść na festival mode wracamy co wieczór do swoich warszawskim spraw.

Warszawa w Budowie

2011-10-26T06:40:00.000-07:00

W drugą sobotę października raz w słońcu, raz w deszczu odkrywaliśmy znikające warszawskie obiekty sportowe. W ramach festiwalu Warszawa w Budowie oglądaliśmy najstarszy wybudowany po wojnie stadion – Stadion Syrenki, który niszczejąc, służy dziś głównie za miejsce piwnych spotkań klientów pobliskiej giełdy komputerowej. Zachwyciła nas trampolina (a raczej to, co z niej zostało) dawnych basenów Legii – dziś wkomponowana dość kuriozalnie między ogrodzenie nowego stadionu a przyszły parking; zadziwił wielki stadion lekkoatletyczny na tyłach Warszawianki, a raczej rosnący na nim las; rozbawił los skoczni w centrum Mokotowa – kłopotliwego prezentu od bratniego narodu radzieckiego.

Warszawski Festiwal Filmowy

2011-10-26T06:30:00.000-07:00

Warszawski Festiwal Filmowy w mniejszym niż zazwyczaj stopniu był dla nas tygodniem spędzonym w kinie. Filmów na pierwszy rzut oka znamionujących hit było na tyle niewiele, że najlepiej na festiwalowej giełdzie wychodzili ci, którzy obstawiali obrazy wykupione zawczasu w przedsprzedaży. Skąd festiwalowy duch wie, jaki film będzie hitem, tego nie wiemy. Widzieliśmy kilka perełek: „Martha Marcy May Marlene” Seana Durkina, „Another Earth” Mike'a Cahilla czy doskonałą, klimatyczną adaptację prozy Lovecrafta, „Whisperer in Darkness” Seana Branneya, a także „Kwestię smaku” Sally Rowe – dokument o najmłodszym kucharzu nagrodzonym trzema gwiazdkami przez „New York Timesa”.

Ale nie mogliśmy zwalczyć wrażenia, że większość filmów, a już na pewno kandydatów do głównej nagrody, to dramatyczne historie osób z niepełnosprawnościami, osób osieroconych, samotnych i wydanych na pastwę najgorszego losu. Dlatego spędziliśmy w kinie trochę mniej czasu niż zazwyczaj. Pod względem jakości był to jednak czas świetnie spożytkowany!

tekst: Agata Michalak

Art & Fashion Festival, 11-22.10 @ Poznań

2011-10-24T07:49:00.000-07:00

W miniony weekend zakończyła się kolejna edycja Art & Fashion Festival. W tym roku organizatorzy wraz z uczestnikami postawili skoncentrować się na modzie jako narzędziu komunikacji. Narzędziu, którym posługują się zarówno wielcy projektanci jak i każdy z nas ubierając się codziennie.

Na cały festiwal składa się kilka elementów takich jak warsztaty mody, przeglądy filmowe o tematyce fashion, spotkania z autorytetami świata mody oraz finałowa gala, podczas której oprócz wręczenia nagród dla uczestników warsztatów mamy możliwość obejrzenia pokazów najlepszych marek i projektantów.

Podczas dwunastu dni festiwalu uczestnicy wyłonieni w konkursie w pocie czoła pracowali nad projektami w sześciu kategoriach, których opiekunami i mentorami były osoby znane i cenione w świecie mody. W tym roku były to: projektowanie mody – Krzystof Stróżyna, ilustracja mody – Tomek Sadurski z gościnnym udziałem Barbary Hulanicki, dziennikarstwo modowe - Hanna Rydlewska i Marcin Różyc, projektowanie biżuterii - Anna Orska, fotografia - Rafał Milach i nowatorski na polskim rynku, tworzenia filmu mody - W P Onak. Laureaci warsztatów, którzy w nagrodę otrzymali letnie kursy w prestiżowej uczelni modowej Central St. Martins w Londynie zostali ogłoszeni podczas piątkowej gali Art & Fashion Festiwal.

Nagroda w kategorii Fashion Design trafiła do studentki projektowania ubioru na łódzkiej ASP – Dominiki Grzybek, która w swojej twórczości projektuje na zasadzie zaskoczenia – do klasycznych krojów dodaje nie pasujące elementy.

W kategorii Fashion Drawing nagroda trafiła w ręce Katarzyny Smoczyńskiej – 22 letniej studentki grafiki z Poznania, której nagrodzony projekt inspirowany był kolekcją Celine.

Wśród uczestników warsztatów Fashion Writing, którzy w przeciągu dziesięciu dni mieli za zadanie stworzyć 100-stronicowy magazyn modowy, wyłoniono laureatkę – Kasię Kamińską. Młodziutka studentka dziennikarstwa i turkologii z Warszawy zaskoczyła opiekunów warsztatu reportażem pod roboczym tytułem „Oldschoole”, opowiadającym o nietuzinkowych poznaniakach, którzy mimo swojego wieku potrafią bawić się i myśleć jak młodzi ludzie.

Laureatką w kategorii Fashion Photography została Olga Ozierańska. Jej cykl o licealnej koleżance Mai, która jest transseksualistą, wywarł ogromne wrażenie na Rafale Milachu – opiekun warsztatów Fashion Photogprahy. Absolwentka Intermediów na poznańskiej ASP odkryła na festiwalu, że jej drogą jest fotografia. To właśnie dokument sprawia jej największą satysfakcję.

Marta Litarowicz-Migdał otrzymała główną nagrodę w kategorii Fashion Jewellery za kolekcję broszek, opasek i poduszeczek. Całość wykonana jest z tkanin z nadrukami autorstwa Marty.

Zwycięzca pierwszych warsztatów Fashion Video został Tomasz Biskup.

Wyróżnienia podczas tegorocznej edycji trafiły do Edyty Iwony Filipowicz (Fahion Design), Arletty Magiery (Fashion Jewellery), Anny Matusznej (Fashion Photography), Pawła Zawiślaka (Fashion Drawing), Pawła Kędzierskiego (Fashion Writing) i Tomasza Ziółkowskiego (Fashion Video).

Na zakończenie gali mieliśmy okazję usłyszeć Marianne Faitfhull, której występ był idealnym zakończeniem piątkowej gali. Niesamowita barwa głosu i energia jaka wydobywała się ze sceny hipnotyzowały. To była iście modowa noc w Poznaniu, której pozazdrości może wielu organizatorów podobnych eventów. Profesjonalizm widać było na każdym kroku. Wielkie brawa dla wszystkich, którzy sprawili, że stolica Wielkopolski zamieniła się w ogromny uniwersytet mody.

tekst: Rafał Gruszkiewicz
foto: Łukasz Brzeskiewicz, Michał Baranowski

Berlin Festival @ Tempelhof, 09-10.09

2011-09-19T05:52:00.000-07:00

Monumentalny gmach starego lotniska Tempelhof z zewnątrz wygląda jak Ministerstwo Prawdy i Propagandy państwa totalitarnego. Część festiwalowa schowana jest w starych hangarach i w miejscu, gdzie kiedyś wysiadali pasażerowie LOT-u (w latach 80. skrót ten rozwijano czasem jako: Landing On Tempelhof – bo polskie samoloty bywały uprowadzane przez uciekinierów z kraju na to właśnie lotnisko).

Wracając jednak do współczesności, festiwal berliński oceniamy w skrócie następująco: fantastyczne miejsce (x2 nawet, bo raz za Berlin, dwa za Tempelhof), kilkanaście tysięcy osób, kilka bardzo dobrych gigów i kilka trochę gorszych. Do tych dobrych bez zastrzeżeń zaliczamy: Primal Scream ze „Screamadeliką”, dEUS i oczywiście Suede. Tak, Suede w formie, Brett też!

Do tych gorszych, z bólem serca, The Drums (chociaż plus za mimikę dla Jonathana).

Minus też dla organizatorów za to, że koncert na dwóch mniejszych scenach zaczynały się w tym samym czasie.

Battles

CSS

tekst i foto: Piotr Bartoszek, pitaparty.blogspot.com

Bryan Ferry @ Sala Kongresowa, 12.09.11

2011-09-19T05:30:00.000-07:00

Na koncert wiecznie żywego amanta eleganckiego angielskiego popu, Bryana Ferry’ego czekaliśmy od dawna, tym bardziej że wiosną zaliczył falstart i w Polsce niestety się nie pojawił. Wydana w kwietniu płyta „Olympia” nie tylko rozbudziła sentymenty za hiciorami sprzed blisko trzech dekad (sic!), ale też potwierdziła klasę artysty. No i formę, bo 65 lat to nie bułka z masłem i do kapci i ciepłego pledu, wydawać by się mogło, coraz bliżej. Koncert daleki był od takich skojarzeń, niespodziewanie jednak koronkowy, popowy przepych nagrań Ferry’ego został przyćmiony przez klasycznie rockowy sound. W rozbudowanym dziewięcioosobowym składzie zagubiły się trochę aranżacyjne ornamenty, a żeńskie wokalizy i solówki gitarowe poprowadziły nasze skojarzenia w rejony późnego Pink Floyd i zmęczonych rockowych weteranów. Jakoś odbiegło to od naszych oczekiwań – najwyraźniej jednak na Ferry’ego jesteśmy jeszcze niewystarczająco starzy…
tekst: Rafał Rejowski

Inauguracja Sacrum Profanum @ Kraków, 11.09.11

2011-09-14T04:41:00.000-07:00

Hala ocynowni chemicznej Arcelor Mittal to zdecydowanie najlepsza przestrzeń festiwalowa na polskiej mapie eventów. W minioną niedzielę po postindustrialnych przestrzeniach niosły się dźwięki skomponowane przez jednego z najwybitniejszych amerykańskich kompozytorów XX wieku – Steve'a Reicha.

W związku z obchodami roku Miłosza początek koncertu inaugurującego poświęcony był tpoeci – w ramach projektu „Made In Poland – Miłosz Sounds” kompozytor Paweł Mykietyn oraz Maja Ostaszewska i Zygmunt Malanowicz, występujący na scenie w roli recytatorów dwóch wierszy mistrza, pomogli nam poczuć niesamowitą energię, jaką niesie twórczość polskiego noblisty.

W związku z przypadającą na ten dzień 10. rocznicą tragedii w Nowym Jorku nie mogło zabraknąć także akcentu upamiętniającego to wydarzenie. „Daniel Variations”, pierwszy utwór Steve'a Reicha, jaki zabrzmiał w krakowskim kombinacie w wykonaniu zespołu Ensemble Modern, poświęcony był amerykańskiemu dziennikarzowi Danielowi Pearlowi, który zginął w 2003 roku w Pakistanie z rąk muzułmańskich terrorystów. Muzyce towarzyszyły niesamowite wizualizacje ze zdjęć z 11 września 2001 roku.
„Electric Counterpoint” to kolejny z trzech utworów Reicha, jakie mogliśmy usłyszeć tego wieczoru. Tym razem na scenie pojawił się jeden z członków Radiohead – Jonny Greenwood, który jedynie za pomocą gitary i sampli, odtwarzanych z komputera, bezbłędnie wykonał jeden z bardziej znanych utworów Amerykanina. Greenwood mistrzowską techniką gry na gitarze udowodnił, że nie przez przypadek znalazł się na liście 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Ostatni, a zarazem najbardziej harmonijny utwór to „Music for 18 Musicians” w którym gościnnie pojawił się sam Reich grający na fortepianie. Ponad 10-minutowy precyzyjnie dopracowany i bardzo „matematyczny” utwór zawładnął nami od pierwszych chwil i utrzymywał w tym stanie do ostatnich dźwięków. Koncert inauguracyjny 9. edycji Sacrum Profanum to idealna lekcja, pokazująca, jak bardzo we współczesnym świecie muzyka rozrywkowa nasączona jest elementami zaczerpniętymi z muzyki klasycznej i jak bardzo te dwa, wydawać by się mogło, odmienne światy współgrają ze sobą i się wzajemnie przenikają. Każdemu, kto muzyki nie traktuje jak tła do zakupów w supermarkecie, polecamy zapoznać się z twórczością „największego z naszych żyjących kompozytorów” jak słusznie nazwał Reicha „The New York Times”.
tekst: Rafał Gruszkiewicz
foto: Tomasz Wiech, Wojciech Wandzel

The Bloody Beetroots @ Stodoła, 09.09.11

2011-09-12T04:03:00.000-07:00

Zapowiedź przyjazdu The Bloody Beetroots – Death Crew 77 wzbudziła olbrzymie emocje. Impreza planowana początkowo jako kolejne Garage Party (wyróżnione przez Aktivista Nocnym Markiem za najlepszą imprezę 2010 roku) na wszelki wypadek zmieniła więc lokalizację i ostatecznie odbyła się w Stodole, która (nie bez problemów) pomieściła wszystkich chętnych. Dziwna sprawa – klub, który dotychczas kojarzył nam się z klasycznymi koncertami typu przyjść, zobaczyć i o 23. wypad do domu, tym razem tętnił życiem do drugiej w nocy.

Podczas rozgrzewających publiczność setów didżejskich salę wypełniali tylko najbardziej zagorzali szalikowcy Buraków (w stosownych maskach), ale gdy wybiła północ, ciężko było dostać się do środka. Obecne wcielenie The Bloody Beetroots ma więcej wspólnego z klasycznych rockowym (czy raczej metalowym) koncertem niż z klasyczna klubową imprezą. Oczywiście „kawa nie wyklucza herbaty”, jak mówi dobry przyjaciel redakcji – cała Stodoła już po pierwszych minutach pulsowała i wiła się w dzikim tańcu. Niektórzy narzekali, że półtorej godziny z hakiem to za mało. Chyba jednak lepszy niedosyt niż przesyt? Spragnieni dalszych harców mogli udać się na after party w klubie 1500m2 (co i my uczyniliśmy), żeby tam z powodzeniem kontynuować wyniszczanie własnego organizmu.
foto: Ewelina Kustra

Nowa Muzyka @ Katowice, 26.08

2011-08-29T08:44:00.000-07:00

Ceglane ściany opustoszałych budynków dawnej Kopalni Katowice już po raz trzeci wystawione były na zmasowane działanie niskopiennego basu i potężnych bębnów. Świetnie bawiący się podczas swojego występu Modeselektorzy nieco zawiedli bywalców Audiorivera i miłośników bardziej wyszukanej rozrywki, gdyż powtórzyli swój ciężko-imprezowy set z Płocka. Zmęczeni popisami Niemców mieliśmy jednak okazję wytańczyć się do upadłego w takt juke'owo-drumowej selekcji (nomen omen) Machine Druma i choć Amerykanin zapomniał na dłuższą chwilę odkręcić przytłumiony bas, to większość nawet nie zwróciła na to uwagi. Nikt natomiast nie miał zamiaru przegapić audiowizualnego show Amona Tobina.

Kto żyw udał się pod główną scenę, gdzie pod namiotem stała już sporych rozmiarów kubikowa konstrukcja. Choć elementu „live” w spektakularnych występach Brazylijczyka nie ma zbyt wiele, a pobudzająca wyobraźnię warstwa dźwiękowa nie wymaga naszym zdaniem równie rozbudowanej oprawy, to zobaczenia go na żywo nikt nie zapomni zbyt szybko. Bez feerii barw i błysków świateł natomiast - na scenie Red Bulla - swoje obrazy malowali dźwiękiem przedstawiciele szeroko pojętej sceny beatowej. Rozedrgane perkusje, przesterowane syntezatory, zwiewne melodie i rapowe wersy przeplatały się ze sobą w występach Eleven Tigers, Daisuke Tanabe, Jeremiaha Jae'a i Teebsa. Za zamkniętymi powiekami, bujający się słuchacze oglądali filmy, których rozmach mógłby wzbudzić zazdrość w twórcach ISAMowego show.
Showmańskie zapędy nie są też obce występującemu następnego dnia na dachu Red Bullowego Tourbusa, Lunice'owi. Młody Kanadyjczyk - nieustannie tańcząc za gramofonami - łączył hip-hopowe acapelle z potężnymi basowymi beatami. „Plażowa” scena z każdym kolejnym numerem zapełniała się coraz większym, rozbujanym tłumem w którym raz po raz przewijały się „gwiazdy” innych scen. Pośród przebierających nogami ludzi, wyróżniał się spowity kłębami dymu, potężny gość w rastamańskiej czapie. Chwilę wcześniej Ras G zagrał jeden z najciekawszych setów festiwalu. Na niskopiennym fundamencie budował swoje wielopłaszczyznowe, kosmiczne konstrukcje. Uderzając w pady samplera zdawał się przechodzić kolejne etapy rozklekotanej, dziwnej platformówki. Na pierwszych levelach naszego zainteresowania odpadli natomiast Mary Anne Hobbs, Oris Jay i Roska. Nadużywanie wobbli, zbyt częste „przewijanie” i tandeciarskie zapędy w połączeniu z rzęsistym deszczem prawie wygnały nas do domu, lecz pokusa usłyszenia Lorna i Pearson Sound okazała się zbyt kusząca. Podczas gdy reprezentant Brainfeedera zaprezentował smolisty, instrumentalny hip-hop (do którego zresztą nie omieszkał pokręcić na scenie nóżką Lunice), Ramadanman w przestrzenny, zwiewny sposób stylowo zamknął drugi dzień festiwalu.

Tekst: Filip Kalinowski
foto: www.facebook.com/NowaMuzyka

Sziget, 08-15.09 @ Węgry

2011-08-24T05:05:00.000-07:00

Jeżeli cenisz sobie kameralny klimat, koncerty w niemal rodzinnej atmosferze i spokojny sen po występach – nie jedź na Sziget Festival! Największa muzyczna impreza w naszej części Europy nie będąca Przystankiem Woodstock to propozycja dla twardych zawodników.

Patrząc na tłumy rozbawionych Holendrów, Anglików, Francuzów i Hiszpanów (oraz nielicznych Węgrów) zastanawialiśmy się, ilu z nich przyjechało na festiwal dla muzyki. Zastanawialiśmy się nad tym, nie mogąc początkowo znaleźć żadnej z muzycznych scen, trafiając natomiast na olbrzymi ekran, na którym festiwalowicze mogli próbować swych sił w takich dyscyplinach jak odganianie gołębi, łapanie kokosów, czy walka z dzikimi mewami – coś jak gigantyczne Nintendo Wii. Zastanawialiśmy się nad tym, kiedy obok miejsca, które uznaliśmy za ustronne i wyśmienite do rozłożenia namiotu stanęło elektryczne rodeo (tak, tak, na Szigecie można rozstawić namiot w każdym punkcie – szacun dla straceńców, którzy postanowili to zrobić obok sceny Burn Party Arena).

Pozbawiła nas złudzeń dopiero grupa Belgów, którzy na pytanie "jaki koncert się wam najbardziej podobał?", odpowiedzieli mniej więcej: "no, widzieliśmy wczoraj jeden koncert… niezły… ale nie pamiętamy, co to było". Ale nie znaczy to, że pod scenami hulał wiatr, bo wszyscy bawili się na sztucznym byku – wręcz przeciwnie, podczas koncertu Prodigy tłum wypełniał każdą dostępną przestrzeń, łącznie z okolicznymi strefami gastro. To właśnie z powodu wszechobecnych tłumów po dwóch dniach festiwalu zmieniliśmy swoją taktykę – zamiast nocnych koncertów gwiazd zaczęliśmy wybierać te mniejsze, odbywające się w dzień. Dodatkowy plus: mniejsze natężenie elektronicznej młócki z sieci festiwalowych dyskotekowni (były wszędzie, przy każdym punkcie z piwem).

Mniejsze nie znaczy gorsze. Zamiast tracić czas na White Lies (upadła nasza teoria, że popularni są tylko w Polsce) czy megalomański show Jareda Leto z 30 Seconds to Mars, trafiłem na niespodziewanie punkowy występ Kate Nash – oczekiwałem słodkości w stylu Katy Perry albo Lily Allen, a dostałem Bikini Kill. Takie niespodzianki cenię sobie bardzo, podobnie jak potężnego psychodelicznego rokenrola zaserwowanego przez belgijski zespół Triggerfinger (moje odkrycie festiwalu). Mieli więcej czadu, niż ociężałe Mötorhead i przynajmniej tyle samo, co (odrobinę zbyt efekciarscy) Judas Priest. I aż dziw bierze, że ktoś mógł jednak wybrać elektryczne rodeo.

Największe kuriozum: Hungaricum Village, strefa pełna atrap starowęgierskiej architektury i potraw z dużą ilością smalcu. Ex aequo z namiotem wodewilowym.
Największa porażka: Przemarsz bębniarzy o 8 rano w sobotę. Au!
Najlepsza koszulka: Ta z napisem "Live Every Week Like It's a Shark Week"
Najlepsze w strefie gastro: Hamburger wielkości bochna chleba.
Przypadkowa atrakcja: Nieudany szturm prawicowej bojówki na bramki wejściowe.
Wzór do naśladowania: Możliwość wnoszenia własnych napojów.

tekst: Maciek Piasecki
foto: Eloise Ash

Erykah Badu @ Park Sowińskiego, 06.08.11

2011-08-09T06:22:00.000-07:00

Erykah Badu to królowa, ostatnia wielka diva soulowych brzmień i jedna z niewielu indywidualności na współczesnym rynku muzycznym. Każdym kolejnym nagraniem i występem potwierdza swoją otwartość, entuzjazm i zaangażowanie w tworzenie dzisiejszego pejzażu dźwiękowego. Każde słowo wypowiedziane przez nią do mikrofonu budzić powinno zwątpienie w sercach podśpiewujących sobie pod (wysoko uniesionym) nosem, gwiazdek r'n'b. Każdy jej koncert natomiast - stanowić winien cel pielgrzymek wszystkich melomanów.

Szczelnie wypełniający amfiteatr w Parku Sowińskiego warszawiacy z owych „prawd” zdawali sobie sprawę już wcześniej. Deszczowa aura i kryjące się pod zadaszeniem chmary komarów nie były w stanie nas odwieść od wyprawy na Bemowo. Krótki set wspierającego Erykę DJ-a i długie intro jej multiinstrumentalnego bandu stanowiły idealne wprowadzenie w afro-futurystyczny świat Ameryka(h)nki.

Hip-hopowa swada w połączeniu z - przywodzącym na myśl najlepsze lata wytwórni Motown - soulowym ciepłem i funkowym groove'm to znak rozpoznawczy pierwszej damy czarnych brzmień. W jej charakterystyczny image wpisała się również - przypominająca sesje zdjęciowe Alice Coltrane - długa szata, w której Badu pojawiła się na scenie po kilkunastu minutach solowych popisów zespołu.

Jeszcze zanim zbliżyła się do mikrofonu zdążyła zahipnotyzować publikę, która witała ją okrzykami i (wybijającymi komary) oklaskami. Po nieco ponadgodzinnym występie, podczas którego z luzem i gracją łączyła swoje starsze kompozycje z powstałymi na próbie dźwięku świeżynkami, niektórzy mieli jej za złe długie oczekiwanie i brak bisu. Niech owi malkontenci docenią, że zamiast klękać przed królową, mogli tańczyć, śpiewać i się bawić.

Tekst: Filip Kalinowski, foto: www.bajerski.org

Audioriver 2011 @ Płock

2011-08-07T15:14:00.000-07:00

Tegoroczną edycje festiwalu Audioriver można nazwać rekordową. Według organizatorów, na nad wiślańskim piasku bawiło się blisko 17 tys. ludzi każdego dnia. I sądząc po tłumach, jakie nas otaczały, nie jest to tylko PR-owe gadanie.

Tłumy przed bramami wejściowymi ustawiały się już od wczesnych godzin piątkowego wieczoru. Tym, którym udało się szybko dostać na teren imprezy rozgrzewali mięśnie łydek maszerując po miękkich piaskach płockiej plaży. A Ci u góry, choć szybko chcieli znaleźć się na piasku, zatrzymywali się obserwując wspaniały widok, na który składały się trzy ustawione dość blisko siebie sceny: Main Stage, Circus Tent i Hybrid Tent.

Vitalic

Prawdziwa impreza rozpoczęła się, kiedy na scenę wyszedł Duńczyk Trentemøller. Fani przyzwyczajeni do dość oszczędnych brzmień typowych dla muzyka, musieli się lekko zdziwić. Mimo że oczom publiczności ukazała się didżejska konsoleta, to oprócz niej na deski wjechała perkusja, gitara, a w czasie trwania koncertu kolejne „żywe” instrumenty. Występ sygnowany jako Live In Concert był pokazem eklektycznych fajerwerków.

Do co chwila zmieniających się gatunków muzycznych trzeba było się szybko przyzwyczaić, ale kiedy nogi już dopasowały się do dźwięków wypuszczanych przez zespół Trentemøllera, tanecznym harcom nie było końca. Obojętnie, czy były to energetyczne dźwięki czy smętne zaśpiewy wokalistki żywcem wyjęte z repertuaru Portishead. I tylko zbytnie podbieranie od innych artystów jest jedynym zarzutem kierowanym do Duńczyka.

Modeselektor

Energetycznych uniesień ciąg dalszy pod sceną namiotową. Zespół Brand Brauer Frick podobnie jak Trentemøller nie ograniczył się do prostych bitów. Pomagając sobie fortepianowymi klawiszami i perkusjonaliami porwał publiczność. Szczególnie człowiek obsługujący sekcję dętą zadziwiał festiwalowiczów. Przez ponad godzinę, nie robiąc przerwy fantastycznie wybijał rytm. Jeden z członków grupy, Paul Frick studiował kompozycję na Berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, więc i w taki sposób można trafić na wydawałoby się stricte elektroniczną scenę.

Na zakończenie pierwszego dnia pod namiotem zagrali panowie z SuperMayer. Choć był już ranek, nikt nie musiał się rozbudzać. Impreza trwała w najlepsze. Część publiczności wyszła przed namiot, by pod gołym niebem witać poranek.

Na spanie czasu nie było, ponieważ już od godziny 11 zabawa przeniosła się na płocki rynek. Ta cześć festiwalu nazywa się Audioriver by Day i oprócz światła dziennego niczym nie różni się właściwie od nocnej imprezy. Kilka scen i namiotów wypuszczających – a jakże – elektroniczną muzykę, fontanna, a niej kilkadziesiąt osób bawiących się w pianie. Oprócz tego targi polskich firm związanych z muzyką niezależną oraz warsztaty z gwiazdami festiwalu. Taniec non-stop do wieczora, a następnie powrót na plażę.

Modestep

Druga noc Audioriver to popis artysty, na którego prawie wszyscy w Płocku czekali. Paul Kalkbrenner nie rozczarował publiczności, ale tej nocy byli lepsi. A co do niemieckiego didżeja – największe brawa zebrał po utworze Sky & Sand. Prawie wszystko się zgadzało, piasek pod nogami strzelał, ale z nieba lał deszcz.

Na tej samej scenie popis dał muzyk z Colorado – Derek Vincent Smith. Artysta ukrywający się pod pseudonim Pretty Lights pokazał to, za co wszyscy na forach muzycznych go chwalą : występy charyzmatycznego Amerykanina był pełen energii – zarówno tej generowanej na scenie, jaki i tej oddawanej przez publikę.

Reso

Na zakończenie, od pierwszej do siódmej rano na scenie pod namiotem trwało już czyste czarowanie elektroniki. Pulsujące basy produkowali po kolei: Gaiser, Sven Vath i duet Pan-Pot.

The Qemists

I – tak jak dnia poprzedniego – ostatni występ ściągnął wszystkich niedobitków do Tent Stage. Niektórzy tańczyli pod namiotem, inni na piasku przed, a zmęczeni siedzieli i ostatkami sił tupali nóżką. Ostatni artyści skończyli występ równo z wybiciem godziny siódmej, choć publiczność bawiła się w najlepsze. Przez pół godziny jeszcze domagaliśmy się bisu, niestety – bezskutecznie.

DJ Marky

Tekst: Jakub Gralik
Foto: www.bajerski.org

Melt! Festival 2011

2011-07-26T05:58:00.000-07:00

Zapowiadany przez nas jako najlepsza letnia impreza Melt! Festival rzeczywiście spełnił większość pokładanych w nim nadziei. Wszyscy – zarówno debiutująca, jak i bywała na Melcie część redakcji – od pierwszych chwil ulegliśmy czarowi lokalizacji, która szczególnie nocą zapiera dech w piersiach.

Podświetlone maszyny górnicze na środku otoczonego jeziorem półwyspu, kule dyskotekowe na dźwigach (na jednym z nich parze śmiałków udało się nawet o świcie uprawiać seks!) i oświetlone trawiaste brzegi tworzą specyficzną industrialno-zabawową atmosferę.

Zabawową, gdyż w przeciwieństwie do np. kopalnianego anturażu Nowej Muzyki nie ma w niej nic mrocznego. Na terenie festiwalu wszystko działało bez zarzutu – autobusy z pola, choć kursowały niezbyt często, wypełnione były kulturalnym tłumkiem, ochroniarze dziękowali i szczerzyli zęby, a sanitariusze w razie problemu pojawiali się w dwie minuty (sprawdziliśmy!). Ogromnie podobało nam się to, że z Gräfenhainichen niedaleko jest do Berlina, Lipska i Wittenbergi, w sztucznym jeziorku można się kąpać, a nieodległy supermarket Rewe oferuje jednorazowe grille.

Line-up Melta to gratka głównie dla fanów elektroniki i rocka – takiż zresztą podtytuł nosi ta impreza (electro vs. rock) – ale można tu było zobaczyć i pożegnalny koncert The Streets (po dwóch odwołanych w Polsce należało nam się!), i hardcore'owców z Atari Teenage Riot, i kuriozum w stylu Frittenbude (hle, hle), które zostało najwyraźniej ściągnięte spod najbliższej budki z frytkami, by zastąpić Plan B. My podczas Melt! Festivalu obstawialiśmy przede wszystkim muzyczne nowości. Najpierw wybraliśmy się na koncert The Naked and Famous, nowozelandzkiej kapeli, którą od jakiegoś czasu zachwycają się wszystkie zagraniczne media.

Aplauzy dziennikarskiej braci nie są bezpodstawne, bo na scenie Nadzy i Sławni wypadają rewelacyjnie – skupili na sobie naszą uwagę na pełną godzinę, podczas której zapominaliśmy nawet popijać piwo, co, wierzcie nam, w naszych zblazowanych żywotach zdarza się coraz rzadziej. Z końcówki N&F zrezygnowaliśmy dla Foster the People, którzy – mimo problemów z nagłośnieniem – rozbawili nas i rozruszali od pierwszego utworu (choć hity zachowali na sam koniec). Potem wybraliśmy się na Noah and the Whale. Londyńczycy nie są już co prawda debiutantami (w tym roku wydali swój trzeci krążek), ale dopiero teraz zrobiło się o nich naprawdę głośno dzięki świetnemu singlowi „L.I.F.E.G.O.E.S.O.N”. Ludyczne podejście do dźwięków, dopracowany image, świetne nagłośnienie i genialny głos wokalisty to coś, czego było nam trzeba! Z kolei nowa Madonna, czyli Robyn zafundowała nam porywające, widowiskowe, oldskulowo-nowoczesne, mieniące się od kolorów i skrzące światłami show.

Pierwszy dzień festiwalu wyjątkowo bogaty był w atrakcje, niestety nie udało nam się wytrwać do końca (ostatnie tego dnia koncerty zaczynały się o 6 rano), przepiękny festiwalowy teren opuszczaliśmy przy dźwiękach produkowanych przez Paula Kalkbrennera.

Następnego dnia tak miło pływało się w jeziorze i biwakowało na polu namiotowym, że - wstyd się przyznać - spóźniliśmy się nieco na Beady Eye. Po końcówce, którą zobaczyliśmy sądząc, mamy czego żałować. Noel zawsze będzie Noelem, a my mimo to zawsze będziemy go kochać.

Wyjątkowo miłym zaskoczeniem okazały się dubstepy w wykonaniu Rusko, które oczarowały nas pierwiastkiem tajemniczości. Każdy kawałek brzmiał tak samo (bo w sumie KAŻDY dubstepowy kawałek brzmi łudząco podobnie), ale producent zahipnotyzował publikę, a my daliśmy się ponieść tłumowi! Jaraliśmy się też mrocznym występem Planningtorock. Berlinianka Janine Rostron na scenie paraduje w dziwnej, przypominającej słoniowaciznę masce, podsyca sączącą się z klawiszy atmosferę grozy mrożącym w krew żyłach wokalem i generalnie radzi sobie nie gorzej niż jej wielokrotna współpracowniczka Karin Dreijer Andersson. Na koniec postanowiliśmy postawić na znaną markę – po raz setny zobaczyliśmy w akcji White Lies. Ale prawda jest taka, że podobnie jak Open'er, Melt! należy w tym roku do Jarvisa Cockera.

Pulp dał koncert jeszcze lepszy niż w Gdyni (choć pod względem entuzjazmu introwertyczna niemiecka publiczność nie umywa się do polskiej). Jarvis szalał, uwodził ruchem i głosem, rzucał w publiczność batonikami i żartami, a na koniec, podczas spektakularnego wykonania „This Is Hardcore”, odegrał scenę miłosną z leżącym na scenie odsłuchem. Mając świeżo w pamięci open'erowy koncert, trochę baliśmy się powtarzalności tekstów i scenicznych sztuczek (zwłaszcza że i tym razem padało), ale nic z tych rzeczy. Jarvis pokazał stuprocentową klasę. Nasz ukochany festiwal skończył się zdecydowanie za szybko, już tęsknimy do Ferropolis!
Tekst: Michalak, Wiechnik, Żmuda

Dour Festival 2011

2011-07-26T05:24:00.000-07:00

Są takie rzeczy w życiu, które musi zrobić każdy. Sadzenie drzew, produkowanie potomków i tym podobne atrakcje są jednak dla mięczaków, jeśli porównamy je z wyjazdem na Dour Festival.

Organizowana już od ponad 20 lat impreza to czterodniowe święto muzyki wszelakiej (z naciskiem na tak zwaną alternatywną), odbywające się na przedmieściach maleńkiej belgijskiej miejscowości Dour, cztery kilometry od granicy z Francją. To impreza dla ludzi, którzy poszukują wolności a nie PR-owych frazesów o niej. Przez cztery lipcowe dni można po prostu popłynąć w dowolną stronę mając przy tym pewność, że nic wam się nie stanie, nikt wam nie będzie niczego zabraniał, i że nawet wasi najbardziej wymagający znajomi będą zachwyceni, nieważne czy noszą dresy czy glany.

Koncerty odbywają się na 7 scenach i trwają od 14-tej do 5 rano. My nasz maraton zaczęliśmy od solidnej dawki oldskulowego soulu w wykonaniu Charlesa Bradleya. Cekinowa czaszka na plecach i wesołe pląsy całkowicie maskowały to, że główny bohater koncertu ma 65 lat i właśnie promuje swój debiutancki album… Okazją do spełnienia marzeń z dzieciństwa był koncert prawie oryginalnego Kyussa i szalone pogo jakie się na nim odbywało. Łaskoczące po mózgu gitary, Garcia na wokalu, Oliveri na basie i Bjork na bębnach. Na bogato! Na bogato było też na I’m From Barcelona. 14-osobowa grupa zaliczyła teleport sceniczny i zamiast jako support Foals zagrała na dużej scenie tuż po gangsterskim show Cypress Hill (nie było „Tequila Sunrise” ale było „Insane in a Brain”). Było sympatycznie i rodzinnie, a na przypieczętowanie nowej przyjaźni wszyscy zgromadzeni zaśpiewali „We Are Your Friends” Justice.

Drugi dzień jako jedyny uraczył nas słoneczną pogodą. Dla kontrastu rozpoczęliśmy go mrocznym koncertem Aniki, która z gracją Marleny Dietrich recytowała teksty do podkładu dubowego basu i skrzeczących od pogłosów gitar.

Szybką rozgrzewkę przed Pulp zapewnili w nabitym do granic możliwości klubowym namiocie Klaxonsi. Na gwieździe wieczoru było już ponad 30 tysięcy ludzi, nie przeszkodziło nam to jednak dotrzeć do samych barierek (wymknąwszy się wcześniej z przynudzającego niemiłosiernie Mogwaia).

Jarvisek nie zawiódł i w nagrodę został obsypany przez swoje polskie fanki deszczem białych róż, które łamał równie zgrabnie co swoje ciało.

Przez cały dzień ochłodę przynosiło nam lokalne piwo, które można było zdobyć za darmo. Ekologiczna akcja zbierania pustych kubeczków zachęciła wszystkich do bicia kolekcjonerskich rekordów. Ponoć kolejny chmielowy napój przy dobrych wiatrach i wprawnym zbieractwie dało się zdobyć już w trzy minuty. Półmetek festiwalu przypieczętowało fenomenalne kanadyjskie Duchess Says łączące stonerową sekcję, dancepunkowe melodie i wrzaski Annie Deschênes, która połowę koncertu prześpiewała na rękach publiczności.

Czas pomiędzy koncertami spędzaliśmy albo w superzorganizowanej strefie prasowej, gdzie co i rusz kręcili się najfajniejsi z fajniejszych, albo pod przemakającym namiotem, albo w poszukiwaniu wspomnianych już kubeczków. Wizyta na głównym polu namiotowym utwierdziła nas w przekonaniu, że opinia najbardziej patologicznego festiwalu Europy ma w sobie ziarnko prawdy. Pośród ton śmieci, porzuconych namiotów, w rytm puszczanej z samochodów muzyki trwała ciągła impreza.

Co ciekawe, niektórzy przyjechali do Dour tylko i wyłącznie w celu siedzenia na polu i nawet nie zamierzali ruszać się na koncerty. Porządku pilnowała przemiła policja i bardzo profesjonalnie zorganizowane patrole medyczne.

Trzeciego dnia znów zaszły chmury, a to mogło zapowiadać tylko genialne koncerty. Na początek wyglądający jak zespół z licealnego balu Yussuf Jerusalem i ich niesamowite psycho show, którego zwieńczeniem był wspaniały cover Marianne Faithfull. Po drodze zahaczyliśmy o dość rozczarowujące Architecture In Helsinki, aby po godnej Camel Trophy przeprawie przez błotko znaleźć się w końcu na jednym z najlepszych występów AD 2011 czyli Fool’s Gold.

Przepiękny „Suprise Hotel” będzie dla nas od tej pory muzyczną pocztówką z tego dnia.
kolei starzy wymiatacze ze Suede zagrali podczas największej ulewy i dla dość małej publiki, jednak i tak podołali. Obrzucony różami Brett Anderson wyglądał zjawiskowo, śpiewał jak za najlepszych lat i ex aequo z grającym 24 godziny wcześniej rodakiem zdobył tytuł osobowości imprezy. Były tańce, największe hity i nawet słynne „na, na, na” w „Beautiful Ones”. Dzień zamknęli House of Pain oraz mały dubstepowy festiwal w namiocie.

Niedziela to znów deszcz i walka z coraz większym błotem. Wiele osób się poddało i zrzuciło buty, a nawet część ubiorów, my w tym czasie dziarsko uderzyliśmy na Metronomy. Najnowsza płyta jest niestety o wiele lepsza niż forma koncertowa grupy, choć nie wątpimy, że niektórym mogło się podobać. Na dopełnienie naszej hip-hopowej edukacji obczailiśmy na szybko Public Enemy, którzy okazali się tylko przystawką przed trzema kolejnymi koncertami. Spóźnione 20 minut CocoRosie zostały wprost wyciągnięte na bis, a ich beatboxerka zaprezentowała drugie znaczenie zwrotu „mieć czym oddychać”. Siostry pokazały całkiem nowe oblicze swojego grania, oscylujące wokół bardzo mrocznego hip-hopu. Gangsterkę w wykonaniu dziewcząt świetnie kontynuowało kultowe ponoć w Ameryce Południowej Bomba Estéreo. W tak zwanym międzyczasie udało nam się zobaczyć jeszcze Hercules and Love Affair, którzy świetnie odnaleźli się w roli festiwalowego pewniaka.

Cztery dni festiwalu minęły równie szybko, jak niektóre koncerty i w poniedziałek czekała nas iście survivalowa przygoda polegająca na wydostaniu się z pola namiotowego. Jednak nawet to nie zniechęciło nas do tej uroczej miejscowości i oferowanych przez nią katartycznych przeżyć.

Tekst: Michał Kropiński
Foto: Monika Przybecka, Magdalena Stefaniak, Kasia Sopniewska

Fleet Foxes i Portishead @ Malta

2011-07-08T04:58:00.000-07:00

W minioną sobotę zakończyła się kolejna edycja jednego z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w Polsce – festiwalu Malta. Przez sześć dni trwania imprezy mieliśmy możliwość zobaczenia i usłyszenia tego, co we współczesnym teatrze i muzyce najlepsze – ale my akurat do stolicy Wielkopolski przyjechaliśmy głównie po to, aby w końcu usłyszeć na żywo dźwięki gitary Adriana Ulteya, klawisze Geoffa Barrowa i hipnotyzujący głos Beth Gibbons.

Lekko wymęczeni openerowym wariactwem i minimalną dawką snu, dotarliśmy do Poznania w przeddzień występu Portishead. Nad jeziorem maltańskim odbywał się koncert muzycznego lewicowa Manu Chao, lecz my wybraliśmy się w przeciwną stronę, a mianowicie do Międzynarodowych Targów Poznańskich. Tam przekonaliśmy się na własne oczy, że rock'n'roll wcale nie umarł. Young@heart to chór składający się z niesamowitych ludzi - średnia wieku w zespole to 85 lat, a w ich repertuarze znajdują się takie muzyczne legendy jak chociażby Led Zeppelin, Radiohead, Nirvana, Lou Red czy Joy Division. Dawno żaden koncert nie dostarczył nam tylu uśmiechów i tak ogromnej dawki pozytywnej energii. Wieczór zakończyliśmy obejrzeniem występu islandzkiej kapeli Bloodgroup, której elektroniczne dźwięki zbytnio do tańca nas nie porwały (może to za sprawą dającego się we znaki zmęczenia, a może przeszkadzały nam zbyt nachalne naleciałości Gus Gus).
Trzeci dzień festiwalu - a nasz drugi w Poznaniu - to pierwszy w Polsce występy dwóch zupełnie różnych, ale - jak się okazało - równie świetnych zespołów. Fleet Foxes przyjechało nad Maltę ze świeżo wydaną, bardzo dobrze przyjętą przez krytyków i fanów płytą „Helplessness Blues”.

Podczas ponad 1,5h koncertu, rozpoczętego krótkim, instrumentalny „The Cascades”, usłyszeliśmy 18 utworów - pełen przekrój folkowo-popowej twórczości chłopców z Seattle. Nie zabrakło więc melodyjnego „Grown Ocean” „Sim Sala Bim” czy „Mykonos”. Robin Pecknold, lider FF, w blasku słońca brzmi jeszcze bardziej nastrojowo!

Gdy to słońce już gasło i chowało się za horyzontem, na scenie pojawili się długo w Polsce wyczekiwani Brytyjczycy z Portishead. Koncert rozpoczął się od pochodzącego z płyty „Third” utworu „Silence” i już od pierwszych sekund wiedzieliśmy, że będzie to przeżycie niezwykłe. Głos Beth brzmiał przeszywająco, wizualizacje wprowadzały w stan hipnozy, a ciało drżało wprawione w ruch brzmieniami gitary Utleya.

Przy „Machine Gun” odpłynęliśmy całkowicie w intymny świat stworzony przez Portishead parę dobrych lat temu. „Give me a reason to love you” niesione nad taflą jeziora powaliło nas na kolana. Od tej pory mogli robić z nami co tylko chcieli i tak też było, bo przy „Roads” pojawiły się łzy. Łzy zachwytu, szczęścia i smutku. To była ogromna dawka emocji. Pięć minut uniesienia przy jednym z piękniejszych utworów Portishead wydawało się wiecznością.

Gdy teraz piszemy tę relację słuchając właśnie „Roads”, przeżywamy dokładnie to samo co w Poznaniu - zachwyt. Gdy wracaliśmy z koncertu, doszły nas głosy malkontenctwa - jak to zazwyczaj bywa: że koncert za krótki, że tylko jeden bis, że nie było kontaktu z publicznością. Nawet nas to nie poirytowało, bo nadał cali byliśmy w objęciach Beth.

Można by pokusić się o uwagę o kiepskiej widoczności, ale z kolei w jakim innym miejscu w Poznaniu wizualizacje odbijałyby się tak pięknie w wodzie, tworząc jeszcze wspanialszą atmosferę. Poza tym to był koncert oglądany przez zamknięte oczy.

tekst: Rafał Gruszkiewicz, foto: Ewa Łowżył

Open'er 2011 @ Gdynia

2011-07-06T10:39:00.001-07:00

Uwielbiamy narzekać. Wszyscy (no może poza naszą naczelną, która narzeka tylko na nasze narzekanie). Na pogodę, jedzenie, pracę, związki, życie, na wszystko. I, już standardowo, na Open'era. Ale o tegorocznej, jubileuszowej edycji złego słowa nie powiemy! Noo, prawie.

Już pierwszego dnia zaskoczył nas bardzo przyjemnie brak kolejek (oprócz gigantycznej kolejki do pierwszego napotkanego punktu wymiany opasek, ale za owczy pęd tłumu organizatorów nie można obwiniać). Sprawnie wsiedliśmy do autobusu, sprawnie pokonaliśmy milion kilometrów dzielących nas od festiwalowych bramek, sprawnie przez te bramki przeszliśmy i jeszcze sprawniej weszliśmy w posiadanie festiwalowej kiełbasy i piwa. A potem wygodnie ułożyliśmy się na (jeszcze suchej) trawie i z lubością przysłuchiwaliśmy się Mattowi Berningerowi, śpiewającemu smutne i mądre piosenki o życiu. I nie ma tu cienia ironii, bo oglądane przez nas po raz czwarty The National za każdym razem porusza tak samo. A nawet bardziej, bo choć gesty i sceniczne triki się powtarzają, emocje pozostają autentyczne. Przynajmniej nasze, ale Mattowi też póki co wierzymy w każde słowo.

Smutno-szczęśliwi czekaliśmy, co nam na to odpowie Chris Martin. A powiedział sporo, bo na swoim pierwszym w Polsce koncercie Coldplay zaprezentował cały przekrój – było „Shiver” z debiutanckiego „Parachutes”, było „Politik” z następcy „Rush of Blood...”, był hidden track z „X&Y” były hity z „Viva la Vida...”, były nowe numery (zapowiada się dobra płyta!), były fajerwerki, konfetti, balony i lasery. Jednym słowem, dobry to był koncert!

Muzycznie usatysfakcjonowani, ale emocjonalnie wyciszeni udaliśmy się na Simian Mobile Disco. Troszkę się rozczarowaliśmy, bo nieco inaczej wyobrażaliśmy sobie obiecywany live, ale panowie James Ford i Jas Shaw dwoili się i troili, biegając wokół ogromnej didżejki, żeby wypędzić z nas muzyczną melancholię. I choć dobry to był występ, tak naprawdę rozruszało nas dopiero Caribou, zamykające w namiocie pierwszy dzień Open'era. Opuszczając tej nocy Babie Doły nie mogliśmy przestać się zachwycać – matko jedyna, jak świetnie to wszystko w tym roku brzmi!

Następnego dnia pogoda postanowiła popsuć nam nieco humory, a użyła do tego wszelkich dostępnych jej środków: było zimno, padał deszcz i wiał wiatr, jednym słowem: najgorzej! Ale muzycznie było tego dnia NAJLEPIEJ. Ulewny deszcz uwięził nas pod piwnym parasolem i dopiero miłość do Jarvisa Cockera skłoniła do wyjścia. I przemoknięci aż do kuponów schowanych w portfelu, schowanym w torbie - nie żałowaliśmy ani przez chwilę! Wszyscy muzycy Pulp byli w doskonałej formie, a niemal 50-letni Jarvis ruszał się tak, że nawet jego potencjalne wnuczki nie wahałyby się ani chwili. Solidarnie z publicznością ociekając wodą biegał po scenie na tle kołyszącej się od wiatru scenografii.

Zachwycona publiczność, zamiast niemrawo tupać kaloszem, jak to zwykle podczas takiej aury bywa, szalała równie mocno, co Jarvis na scenie. A ten wychodził z siebie, żeby odwrócić nasza uwagę od deszczu – nie tylko repertuarem, ale też świetną, pełną klasy konferansjerką: „Disco 2000” zapowiedziane tekstem: Gdańsk, would you like to Gdance? to mój osobisty highlight festiwalu (jak się okazało, suchar w ustach mistrza przestaje być sucharem). Cudowny koncert!

Ci, którzy wytrwali, żeby zobaczyć Foals, również nie żałowali. Wszystkich przemokniętych i przemarzniętych fanów spotkała nagroda w postaci koncertu idealnego - choć zupełnie innego niż Pulp (oprócz miłości do królowej, zespoły połączyło jeszcze tylko świetne nagłośnienie – nie mamy pojęcia, co się w stosunku do poprzednich lat zmieniło, ale błagamy – nich tak zostanie! Niewiele słyszeliśmy klubowych koncertów, które brzmiałyby tak dobrze, jak te tegoroczno-openerowe). Zerowa niemal interakcja między zespołem a publicznością, pełne skupienie muzyków, profesjonalizm - a jednocześnie bijący ze sceny muzyczny żywioł, dziki i opanowany zarazem.

Foalsi przechodzili płynie z jednego numery w drugi (z momentem kulminacyjnym podczas „Spanish Sahara”), nie robiąc przerw na pogaduchy z publicznością, które mogłyby zaburzyć starannie budowaną, rozpostartą między hałasem a liryzmem atmosferę. Po takiej dawce emocji, zapomniawszy zupełnie o deszczu, powlekliśmy się zmiażdżeni do festiwalowego autobusu.

A skoro o autobusach mowa, nie możemy się powstrzymać, żeby nie wspomnieć o naszym ulubionym open'erowym bonusie, czyli o zasłyszanych strzępkach Polaków mądrości. Krytykowanie spraw, o których się niewiele wie, zdaje się być ulubioną rozrywką sporej części festiwalowiczów. Do naszego tegorocznego Top 3 zasłyszanych bzdur wchodzi pani ze stolika obok („Gdybym to JA robiła ten festiwal, przełożyłabym koncerty, aż się wypogodzi!”), pani z autobusu („Zero promocji ma ten festiwal, zero! Powinni zmienić organizatora!”) i pan z autobusu (co to w ogóle za ilne-up jest? Nie mogli zaprosić Guns N' Roses? No co to za problem jest zaprosić Guns N' Roses?!”). Brawo!

Następnego dnia królował Prince. Choć atmosferę rozgrzał już mocno koncert Sistars, a fanom Priumusa ciśnienie podniosły basowe akrobacje lidera,

powietrze ciężkie było od oczekiwania na księcia. I chyba właśnie te ogromne oczekiwania położyły trochę koncert Prince'a. Mimo chwilowych problemów z brzmieniem, wszystko było tak, jak trzeba. Były hity („Kiss”, „Purple Rain”), były bisy (trzy), było „Nothing Compares 2 U” (licznym zachwyconym openerowym wykonaniem „tego hitu Sinead O'Connor” uświadamiamy, że to utwór Prince'a). Ale nie był to na pewno koncert życia – ani dla Prince'a, ani dla nas.

Nie zachwycił nas też Chapel Club, wpadliśmy więc na pomysł, żeby przyjrzeć się festiwalowi od nieco innej, na świecie niemal równie ważnej co muzyczna, strony. Poszliśmy mianowicie na pole namiotowe, dokumentować czil. Z naszych (ohoho) światowych festiwalowych doświadczeń wynika, że pole namiotowe to miejsce, gdzie dzieją się rzeczy równie ciekawe, co na festiwalowych scenach. Ludzie poprzebierani za wszystko, co jesteście sobie w stanie przypomnieć z dzieciństwa/telewizji/komiksów – (albo po prostu co da się stworzyć za pomocą papieru toaletowego i worków na śmieci) chodzą, psocą i szerzą czil. Okazało się jednak, że Polacy mają tu jeszcze pewne zaległości, bo jedyny napotkany psotnik – Ciasteczkowy Potwór – okazał się być Anglikiem.

Z kolei najgłośniejsza napotkana ekipa na polu przyjechała z Niemiec i – jak nie bez słuszności stwierdziła – po to są zatyczki do uszu, żeby spać, a po to jest pole namiotowe na festiwalu, żeby się bawić. Amen! (Przy okazji wizyty na polu miło zaskoczyła nas przesympatyczna ochrona – albo mieliśmy szczęście, albo tu też coś się w tym roku zmieniło.)

Ostatni festiwalowy dzień przywitał nas pełnym słońcem i bombą energii w postaci Black Tapes, którzy świetnie poradzili sobie z dużą sceną! W każdym razie dużo lepiej niż bardzo nudni The Wombats. Od nudy wybawił nas niespodziewanie James Blake, którego koncertu trochę się obawialiśmy. Jak się okazało, zupełnie niesłusznie!

Przycupnięty nieśmiało za klawiszami James płonił się przepięknie po każdym głośniejszym przejawie entuzjazmu publiczności (a było ich sporo), a nas z kolei onieśmielał swoim potężnym głosem, którego używał jako równoprawnego instrumentu, przetwarzając go i zapętlając na różne sposoby. Cały zresztą przywieziony przez niego żywy skład dawał sobie świetnie radę z połamanymi kompozycjami Blake'a (brawo perkusista!).

Nie doczekawszy jednak do końca pognaliśmy na The Strokes, ogromnie ciekawi, jak wypadnie zespół, od którego zaczęła się Rewolucja.

I pewnie gdybyśmy ich oglądali 5 lat temu, pogubilibyśmy paski z radości, ale teraz po prostu cieszyliśmy się kolejnymi hitami (a mają ich całe mnóstwo i nie wahali się zupełnie ich użyć – zaczęli od „New York City Cops”, a niemal po chwili dołożyli „Last Nite”). Cieszyły też na żywo nowe numery, jak choćby przewrotnie otwierający ostatnią płytę „Machu Picchu”. Cieszył Casablancas w ostrym - to zielonym, to czerwonym - świetle, w skórze i lustrzanych ray-banach, w których odbijał mu się malowniczo zachód słońca (a które mu ponoć pod koniec koncertu, gdy bratał się z ludem, bezczelnie zerwano z nosa). Od blazy i maniery, które wybaczamy tylko im, ścisnęły nam się serca ze wzruszenia.

Ścisnęły się również na M.I.A., nie ze wzruszenia jednak, ale z bólu rozczarowania.

Mantryczny rytm, słabo świetlona scena, z rzadka tylko pokazywana na telebimach, trudne w odbiorze, transowe aranżacje utworów – to wszystko sprawiło, że monotonny mimo wciągania na scenę publiczności i fotoreporterów koncert, zamiast pełną energii petardą, był bardzo męczącym doświadczeniem.

Humory odzyskaliśmy na Chromeo, które choć w najbiedniejszej wersji (bez słynnych dekoracji i live bandu, a za to z półplaybackiem) dostarczyło nam mnóstwo radości. Pokłady komizmu, jakie tkwią w tym niedopasowanym z pozoru duecie, zrekompensowały nam braki i sprawiły, że wyszliśmy z namiotu uśmiechając się szeroko. 10 edycję Open'era zakończył hucznie Deadmau5.

Na jego ledowej mysiej twarzy też pojawiał się czasem uśmiech, ale z gatunku takich, które wracają potem w sennych koszmarach. Imponująca scenografia, świetny set, fantastyczny festiwal!!!

tekst: Ola Wiechnik, foto: www.bajerski.org, A. Rawicz, T.Kamiński

Arcade Fire@Torwar, 24.06

2011-06-27T06:21:00.000-07:00

To był koncert, którego wielu wyczekiwało niecierpliwiej, niż wszystkich Open'erowych artystów razem wziętych (choć jak się na miejscu okazało, tych wielu było raczej niewielu - Torwar wypełnił się ledwo w połowie, Arcade Fire dawno pewnie nie grało przed tak „kameralną” publicznością).

My byliśmy, przeżyliśmy i do końca życia wspominać będziemy, bo koncert był to pod każdym względem fantastyczny. Wprawdzie z przytupem rozpoczynające wieczór „Month of May” przyprawiło nas o chwilowy atak przerażenia – serce stanęło nam na myśl, że tak jak TV on the Radio tydzień wcześniej, tak teraz kolejny wymarzony koncert pozostawi po sobie głównie ból uszu i serca – na szczęście już po chwili początkowe problemy z dźwiękiem zostały skorygowane i przez następne półtorej godziny cieszyliśmy się Brzmieniem Idealnym.

Zresztą nie tylko brzmieniem, bo wizualna strona koncertu również dopięta była na ostatni guzik – każdemu kolejnemu utworowi towarzyszyły klimatyczne, a momentami lekko psychodeliczne obrazy, przemieszane z dynamicznie zmontowanym obrazem z kilku kamer i perfekcyjną grą świateł.

Ale i tak najciekawsze było to, co działo się na samej scenie – patrzenie, z jaką sprawnością wszyscy członkowie zespoły wymieniają się instrumentami, jaką radość sprawia im granie, jak zupełnie nie przeszkadzają im w tym graniu takie drobiazgi jak zgubiona pałeczka (zawsze przecież można grać ręką) czy przestawiony z zaskoczenia na drugą stronę sceny mikrofon (zawsze przecież można do niego podbiec, przeskakując napotkane przedmioty) – to była czysta przyjemność!

Były momenty zabawne (tu prym wiódł wczuwający się do granic możliwości w grę Will Butler), były elementy teatralne (Régine Chassagne i jej kolorowe szarfy, połyskliwa kieca, lira korbowa i natchnione ruchy),

były momenty sentymentalne (pięknie kończący koncert po raz pierwszy „Rebellion (Lies)”), były momenty patetyczne (pięknie kończący koncert po raz drugi „Wake Up”), były akcenty regionalne (zaproszona na scenę będąca pół-Polką członkini ekipy i wykrzykiwane co jakiś czas przez Wina krótkie acz treściwe „dzięki!”), były momenty filmowe (ilustrowany fragmentami filmu Spike Jonze'a „The Suburbs”).

Było wszystko, czego można by oczekiwać po koncercie idealnym. Tylko publiczności nie było za wiele. Pewnie więc na następny koncert Arcade Fire (bo chcemy jeszcze!!!) będziemy musieli sobie pojechać za zgniłą granicę.

Dziękujemy, Alter Arcie, że mimo ryzykownego terminu dałeś nam Arcade Fire!

[tekst: Ola Wiechnik; foto: www.bajerski.org]

TV on the Radio@ Stodoła, 20.06

2011-06-27T06:15:00.000-07:00

W najgorętszym dla redakcji momencie wszyscy się wyrwaliśmy i – po pośpiesznym popasie na pobliskiej stacji benzynowej – popędziliśmy do Stodoły, gdzie właśnie zaczynał się wyczekiwany koncert TV on the Radio. Z bólem serca i głowy wyszliśmy jednak przed końcem, bo i tak gęsta muzyka nowojorczyków na żywo okazała się wyjątkowo trudna.

Słuchając kolejnych świetnych numerów, mieliśmy wrażenie, że nagłośnienie bardziej sprawdziłoby się na open'erowej łące. Stłoczone w Stodole dźwięki miażdżyły nas bezlitośnie swoim podskórnym zgrzyto-buczeniem. Nie posądzamy o to Stodoły, wygląda na to, że zespół albo ma nagłośnieniowca, który go nienawidzi, albo jest głuchy, albo to zespół z wizją brzmienia live, którego nie rozumiemy. I tak kochamy TotR za genialne numery i obracający się o 360 stopni łokieć wokalisty, ale tego koncertu nie wspominamy najlepiej.

[tekst: Wiechnik; foto: www.bajerski.org]

Austra@ Powiększenie, Grum@ Obiekt, Piknik mamastudio@ Plac Zabaw, 18.06

2011-06-27T06:10:00.000-07:00

Choć w tak ciasnym i niedużym miejscu jak Powiększenie trudno zabłysnąć i zadowolić stłoczoną w zaduchu publiczność, to Austrze naprawdę to się udało. Bardzo charyzmatyczna, lekko teatralna, ździebko patetyczna. Jej świta to dwie piękne, bardzo kobiece i zmysłowe bliźniaczki (wokalistki), androgyniczny klawiszowiec Dorian i perkusistka, a także basista – w tym towarzystwie chyba najmniej rzucający się w oczy. Były lekkie pląsy, ale i tak nad wszystkim unosił się duch jakiegoś elektronicznego misterium, który bardziej inspirował do przeżywania niż tańców.

W tym nastroju udaliśmy się do Obiektu, który mimo obecności zaproszonego przez Siostry jednego z najciekawszych brytyjskich producentów nu disco niestety świecił pustkami (nie licząc uczestniczek jakiegoś wieczoru panieńskiego i zupełnie przypadkowej publiczności). Sam Grum stanął na wysokości zadania i ulepił zgrabny, melodyjny set, w którym nie zabrakło remiksów zarówno jego autorstwa, jak i tych z repertuaru m in. Fenech-Soler i Prior. Wielka szkoda, że tak mało osób miało okazję go docenić!

Ten bogaty w wydarzenia wieczór skończyliśmy na Placu Zabaw, gdzie gwarny piknik mamastudio przeszedł płynnie w imprezę wieńczącą festiwal Sąsiedzi 2.0. Były towarzyskie sojusze i alianse nad piwkiem, dźwięki m.in. ONRA i połowy duetu Trickski oraz spontaniczny tłumek tańczący aerobikowe układy na agrykolowej skarpie w strugach porannego deszczu.

Orange Warsaw Festival @ Stadion Legii, 17-18.06

2011-06-27T05:55:00.000-07:00

Ani się spostrzegliśmy, a już nadszedł kolejny weekend. I tym razem był dość pracowity, bo oprócz rozsianych po mieście weekendowych rozrywek, czekała nas najpierw wizyta na stadionie Legii, gdzie świszczał i błyszczał Orange Warsaw Festival. Popatrzyliśmy sobie przez chwilę z rozbawieniem, jak wiedziony instynktem stadnym naród kłębił się rozpaczliwie przy jednym wejściu, po czym spokojnie udaliśmy się do czwartego, mijając po drodze drugie i trzecie – wszystkie nieporównywalnie mniej zatłoczone. Mamy nadzieję, że wszystkim udało się wejść na czas, bo to, co działo się na scenie podczas koncertu Skunk Anansie, warto było zobaczyć (a nie jak wielu – odsłuchać tylko zza murów).

Demoniczna i piękna zarazem w swej łysowatości Skin – odziana w czarne pióra i błyszczący kombinezon – to uśmiechała się szeroko, to stawiała oczy w tzw. słup (zyskując i na urodzie, i na demoniczności), ani przez chwilę nie pozwalając publiczności przestać się zachwycać.

Po niej scenę przejął równie łysy, choć już zupełnie niedemoniczny Moby.

Następnego dnia, bardziej zirytowani niż zmartwieni odwołaniem w ostatniej chwili koncertu The Streets (żeby drugi raz nam coś takiego robić?!), niespecjalnie zainteresowani Jamiroquaiem i rozczarowani Planem B, satysfakcji szukaliśmy w Powiększeniu, gdzie tego dnia występowała Austra.

[tekst: Wiechnik, foto: www.bajerski.org

Projektowania w działaniu@Mokotowska

2011-06-27T05:45:00.001-07:00

W deszczowe popołudnie 9 czerwca wybraliśmy się sprawdzić, jak nasza naczelna poradziła sobie w roli jednej z kuratorek „Projektowania w działaniu”. Zacna inicjatywa miała pokazać dokonania polskich i niemieckich designerów nie w galeryjnych wnętrzach, lecz w miejskich przestrzeniach. A dokładnie na ulicy Mokotowskiej. Projekty pojawiły się więc w lanserskich butikach znanych projektantów, ocalałych jeszcze warsztatach rzemieślniczych, modnych kafejkach i lokalnych sklepach Społem. I tak szalony kalendarz-niszczarka zawisł w butiku z ciuchami

szklany flakon w kształcie mięśnia sercowego pojawił się na wystawie warsztatu obuwniczego, a piękna drewniana krzesło-ławka w atelier Macieja Zienia. My radośnie ruszyliśmy szlakiem designu, co rusz zatrzymując się przy którejś wystawie.

Przy okazji udało nam się trafić także na akcję Facadeprinter, podczas której pomalowano mur jednego z podwórek za pomocą zmyślnego urządzenia integrującego komputer i działko do paintballu, a także towarzyszącą projektowi wystawę prezentującą zdjęcia polskich i niemieckich mieszkań zorganizowaną... w opuszczonym mieszkaniu, które na wielu odwiedzających zrobiło takie wrażenie, ze z miejsca chcieli je kupić. Jednym słowem – udana inicjatywa, która nie tylko cieszyła oko pięknymi przedmiotami (np. superanckimi poduchami szytymi z żagli albo niezwykle – zdaje się – praktycznymi dmuchanymi kieliszkami)

lecz także pozwoliła odkryć niewidoczne na co dzień zakamarki centrum miasta.

[tekst: Sylwia Kawalerowicz; foto: Kawalerowicz, Michalak]

Selector@Kraków, 3-4.06

2011-06-27T05:36:00.000-07:00

Miesiąc zaczęliśmy w Krakowie, gdzie Selector otworzył z hukiem sezon festiwalowy. Narzekaliśmy nieco na line-up, ale sądząc po tłumie, na oko, 17-latków, Alter Art dał im to, czego chcieli. A nam dał cudowny prezent w postaci Does It Offend You, Yeah?.

Miłe to uczucie – przyjść na festiwal i już po 10 minutach wiedzieć, że było warto. Pełen elektronicznie podkręconej punkowej energii koncert to zdecydowanie najlepszy punkt całego krakowskiego eventu – co nie znaczy, że inne były złe. Chociaż w przypadku Crystal Castles wystarczy zobaczyć ich raz i darować sobie kolejne koncerty (wszystkie oparte są na tych samych, mocno już ogranych patentach), ale już Klaxons znowu podnieśli poprzeczkę – szczególnie samym sobie. Za każdym razem, gdy ich widzimy, są jeszcze lepsi! Następnego dnia załapaliśmy się też na The Orb – akurat w momencie, gdy zaczynająca grać w sąsiednim namiocie Katy B ukradła im całą publiczność.

Przykry to był widok, zwłaszcza że „księżniczką sceny dub-step/funky” Katy B zupełnie nie zrobiła na nas wrażenia, choć większości publiczności jej taneczne przeboje nie pozwalały ustać w miejscu.

Energetyzującą bombą i niekwestionowanym numerem jeden drugiego dnia był występ Hercules and Love Affair.

Wskrzesiciele epoki disco od pierwszych chwil porwali tłum do szalonej zabawy. Trzeba przyznać, że Andy Butler ma nadal niezawodną rękę/ucho do wokalistek/wokalistów. Tak jak na pierwszej płycie obdarzona mocnym głosem Naomi zrobiła ogromne wrażenie na samym Antonym Hegartym, tak i tym razem nowy wokalista swoim głosem i charyzmą zdominował koncert. Muzyczna ekstaza!

Należy też wspomnieć o headlinerce festiwalu – ten szczytny tytuł przypadł La Roux. Czy wywiązała się z powierzonego jej zadania? Tutaj zdania zapewne będą podzielone.

Jedni stwierdzą, że to właśnie „Bulletproof” czy „Quicksand” pozostaną hymnem tegorocznej edycji, a drudzy, że panna Elly Jackson to piskliwa chłopczyca nie do końca radząca sobie w roli gospodarza programu. Dla nas zdecydowanie brzmi lepiej w wersji cyfrowej i niech tak pozostanie.
[tekst: Gruszkiewicz, Wiechnik; foto: T. Kamiński]

Kulturalne Kontenery. Kulturalny Poznań.

2011-06-03T05:54:00.001-07:00

W ostatnią sobotę maja po wielu dniach ciężkiej pracy oraz dzięki pomocy wielu zaangażowanych osób wystartował innowacyjny projekt mobilnego centrum kultury – animowany przez niezależnych twórców – KontenerArt. Wyśmienita inicjatywa dla wszystkich, którzy poszukują azylu przed miejskim gąszczem i chcą zanurzyć się w twórczej przestrzeni, otworzyła swoje podwoje już po raz czwarty.

Bodźcem do zagospodarowania przestrzeni publicznej za pomocą architektury modułowej była niemoc znalezienia odpowiedniego (dostępnego finansowo) miejsca do pracy twórczej i spotkań dla osób kreatywnych. Jak tłumaczy Ewa Łowżył (fotografka, stylistka, kostiumografka, jedna z pomysłodawców poznańskich kontenerów): – Przestrzenie miejskie są całkowicie skomercjalizowane i nie ma możliwości tanio wynajmować miejsca w centrum, więc zaczęliśmy szukać innych możliwości. Bum architektury kontenerowej na świecie zainspirował nas do działań. To koło ratunkowe dla tych, którzy z przyczyn ekonomicznych są wyłączeni z możliwości działania w skomercjalizowanej przestrzeni miasta – zaznacza.

Tegoroczna edycja eksperymentalnego projektu znacząco różni się od poprzednich pod wieloma względami. Najbardziej rzucającą się w oczy zmianą jest lokalizacja, za którą w tym roku posłużyły przestrzenie Starego Koryta Warty. Zwiększono także ilość kontenerów, które tworzą magiczny półokrąg sprawiający wrażenie artystycznej osady. Powiększyła się też sztuczna plaża: pośrodku niej rozstawiono sporą ilość leżaków – nieodzownych atrybutów każdego chillowca. – Stare Koryto Warty to ścisłe centrum miasta. Dlaczego ma to być dzika, niedostępna kraina? Tam w Poznaniu pięknie wygląda zachód słońca, tam czuje się w nozdrzach zapach wakacji, no i stamtąd jest wszędzie blisko – tłumaczy zmianę lokalizacji tegorocznej edycji Ewa Łowżył. Większa ilość kontenerowych modułów wiąże się z bardziej rozbudowaną formułą przedsięwzięcia oraz ambitnym kursem, jaki obrali w tym roku organizatorzy. – Wydaje nam się, że najważniejsze w tym momencie dla rozwoju kultury w Polsce jest edukowanie artystyczne i społeczne. Po prostu ludzie niewykształceni nie zrozumieją nigdy, do czego potrzebna im sztuka i kultura. Stąd tak rozbudowany program warsztatów. Druga sprawa – nie mniej istotna – to zapewnienie miejsca do pracy dla artystów. Ten cel realizujemy poprzez zbudowanie kilku pracowni animowanych przez różne grupy artystów – wyjaśnia Ewa. Muzyka, design, multimedia czy grafika to obszary, które dominują w kontenerowej przestrzeni. Wszystkie dziedziny otrzymały niezależne pracownie. Będą one funkcjonować aż do końca września. Wśród nich warto wymienić chociażby Silkworm – pracownię grafików i projektantów, w której programie znajdują się m.in. warsztaty sitodruku; czy Flux – pracownię multimedialną jednocząca videomakerów, dokumentalistów, fascynatów ruchomego obrazu.

Pierwszy wieczór pod banderą kontenerowców zgromadził tłumy zwolenników kreowanego przez organizatorów stylu „stop snobizmowi i bufonadzie”. Poznaniacy pokazali, że nie tylko działania komercyjne potrafią wyciągnąć ich sprzed telewizorów, ale właśnie innowacyjne projekty sprawiają, że z ogromną przyjemnością wychodzą z domu, aby przyjemnie spędzić czas wśród przyjaciół. Podczas wieczoru muzyczne doznania serwował Paweł Trzciński aka CH-CH-CHING, znany m.in. ze współpracy z formacją The Complainer & The Complainers. Niestety dźwięki z pogranicza lo-fi i chillwave krótko towarzyszyły nam przy celebracji pierwszych kontenerowych chwil, czego do końca nie rozumiem. Miejmy nadzieje, że tak wczesna godzina wyłączenia muzyki i zamknięcia baru to tylko wypadek przy pracy spowodowany emocjami, jakie z pewnością towarzyszyły organizatorom tego wieczoru. Liczymy, że kolejne wydarzenia będą trwały znacznie, znacznie dłużej, a wakacyjnym spotkaniom nad Wartą nie będzie końca. KontenerArt to miejsce z naprawdę ogromnym potencjałem, o którym wie coraz więcej mieszkańców nie tylko samego Poznania, ale i okolicznych miejscowości. Kibicujemy i patrzymy z zazdrością w stronę ziem wielkopolskich, oczekując podobnych miejsc w stolicy. Dodajmy także, że to przedsięwzięcie wspierane jest przez Miasto Poznań oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jesteśmy przekonani, że to idealnie spożytkowane fundusze.

Tekst: Rafał Gruszkiewicz / Foto: Spassovka

Stolica kultury... NOT!

2011-05-24T02:32:00.000-07:00

Chyba każdy rock’n’rollowy zespół liczy po cichu, że jego koncert rozpędzi policja. The Phantoms spełnili już to marzenie (teraz zostają im dwa: długogrająca płyta oraz Ford Mustang dla każdego z muzyków), choć było bardziej strasznie niż wesoło. Kiedy na ul. Francuskiej podczas Święta Saskiej Kępy – nielubianego przez mieszkańców, a zorganizowanego za setki tysięcy złotych festynu – na głównej scenie swoje przeboje prezentowali Maleńczuk i Steczkowska, Phantomsi grali dla podobnie liczebnej publiczności na schodkach przy kawiarni Lowery.

Występ usiłowała przerwać straż miejska (standardowo kilka minut po 22.00), używając do tego posiłków z dwóch radiowozów. Wszystko skończyłoby się spokojnie, gdyby menadżer zespołu nie został zaatakowany na oczach policji przez jednego z mniej entuzjastycznych sąsiadów (policjanci twierdzili, że nic się nie stało), a prowadzący Lowery Dominik, który poprosił funkcjonariuszy o wylegitymowanie się, nie musiał uciekać przez owych funkcjonariuszy pobity i poparzony z bliskiej odległości gazem.

Rozumiemy prawo mieszkańców miasta do spokoju i ciszy (choć w przypadku każdej naprawdę – a nie tylko z PR-owej łatki – kulturalnej europejskiej stolicy to prawo jest siłą rzeczy ograniczone: chcesz ciszy, przeprowadź się na przedmieścia, miasto musi żyć, a życie brzmi). Nie rozumiemy natomiast, dlaczego śpiąca mniejszość i bawiąca się (kulturalnie!) większość nie mogą dojść do porozumienia. Zwłaszcza w sobotę, podczas imprezy na cześć dzielnicy, mieszkańcy tejże mogliby okazać trochę zrozumienia. Warszawo – żółta kartka!

Ze względu na fakt, że Lowery czekają spore wydatki na adwokatów, do tego w zamieszaniu ktoś ukradł kawiarnianego laptopa i zniszczył rzutnik, Phantomsi zrezygnowali ze swojego honorarium.

A oto szczegółowa relacja autorstwa Maćka Piaseckiego, menadżera The Phantoms i uczestnika zdarzeń:

Koncert Phantomsów zorganizowany przez kawiarnię Lowery w ramach Święta Saskiej Kępy został przerwany przez straż miejską i przybyłą wkrótce policję, gdyż według nich był nielegalny i naruszał ciszę nocną. Muzycy po odegraniu na życzenie publiczności jeszcze jednego utworu zastosowali się do rządań Policji i przenieśli się do wnętrza kawiarni, nie robiąc więcej hałasu. Ok. 2 godzin później ja (menadżer Phantomsów) postanowiłem pomóc Dominikowu Ośko (właścicielowi Lowerów) w sprzątaniu okolicy. Zebrane śmieci miałem zanieść do wspólnego śmietnika za kamienicą. Stała tam grupka lokatorów i dwoje funkcjonariuszy Policji. Gdy wyrzuciłem śmieci, lokatorzy zaczęli mnie obrażać – spróbowałem im wytłumaczyć, że nie pracuję w Lowerach, tylko pomagam posprzątać okolicę. Niestety jeden z lokatorów złapał mnie za ramię, więc zawołałem stojących obok policjantów na pomoc. Policjant zamiast powstrzymać lokatora złapał mnie za drugą rękę – w tym czasie lokator uderzył mnie w twarz. Zapytałem policjantów czemu nie interweniują – pozostali lokatorzy zaczęli mówić, że oni wszystko widzieli i że to ja sprowokowałem atak. Policjanci zdawali się stać po stronie agresywnej grupy. Poprosiłem policjantów o wylegitymowanie się, abym wiedział z kim rozmawiam (już wtedy planowałem złożyć skargę). Policjanci odmówili, kazali mi natomiast wyciągnąć wszystkie rzeczy z kieszeni. Kiedy schylałem się by je podnieść, funkcjonariusz machnął legitymacją za moimi plecami. Poprosiłem, by pokazał mi ją ponownie – towarzysząca mu policjantka powiedziała, że mogę odpowiadać za obrazę funkcjonariusza, gdyż odwróciłem się do niego pośladkami (na jego polecenie!). Zostałem poproszony o podanie danych osobowych – powiedziałem policjantom że ich nie pamiętam i że mam je w dowodzie zostawionym w Lowerach. W Lowerach pokazałem kilku osobom rozciętą wargę i poprosiłem Dominika oraz Kubę (gitarzystę Phantomsów) o pójście ze mną, bałem się wracać tam sam. Kuba i ja zostaliśmy wtedy zatrzymani w celu zawiezienia na komendę na badanie alkomatem (po co?). Gdy my byliśmy już w nieoznakowanym radiowozie, Dominik próbował wyjaśnić sytuację, wylegitymować policjantów i przekazać Kubie należący do niego telefon. Choć nie zachowywał się agresywnie i mówił spokojnie, policjanci rzucili go na drzwi samochodu, potem na ziemię, nieskutecznie próbowali skuć go kajdankami, gdy to się nie udało spryskali mu twarz gazem łzawiącym z bliskiej odległości. Brutalną akcję w stosunku do Dominika pokazuje nagranie dostępne na stronie TVN Warszawa.

Film z zatrzymania Dominika: http://www.tvnwarszawa.pl/informacje,news,awantura-na-zakonczenie-swieta-saskiej-kepy,211049.html

Mam zamiar złożyć pozew przeciwko osobie, która mnie zaatakowała i przeciwko policjantom, którzy nadużyli swoich uprawnień i nie byli mi w stanie zapewnić mi bezpieczeństwa. Dominik również kieruję sprawę do sądu. Nie chcemy pozwolić, aby cokolwiek podobnego przydażyło się innym organizatorom wydarzeń kulturalnych, muzykom, fanom czy komukolwiek innemu. Dlatego będziemy bardzo wdzięczni za pomoc w nagłośnieniu tego incydentu. Za sprawą tej pomocy wszyscy będziemy mieszkać w bezpieczniejszym i normalniejszym kraju.

14.04.11 - 19 Wiosen @ Powiększenie / HiFi Banda @ Butiklub

2011-04-19T05:21:00.000-07:00

Muzyka miejska niejedno ma brzmienie. Niekiedy idzie w parze z hardcore'owym sznytem i punkową zadziornością; innym razem płynie z rapowym vibe'm i funkowym groove'm. Bez względu na to jak klasyfikują ją krytycy, zawsze jest szczera i bezkompromisowa. Te właśnie cechy łączą 19 Wiosen i HiFi Bandę. Marcin Pryt podobnie jak Diox i Hades w swoich tekstach porusza się „między prawdą a betonem”. Warszawiakom - tak jak łodzianinowi - dobrze znana jest niejedna „kamienica pełna zła”. Podwórkowe historie i uliczne biografie w tekstach wokalistów obu składów, znajdują jednak zupełnie inną formę. Odmienne jest też brzmienie obu grup. Kiedy mieszkańcy „polskiego Detroit” za pomocą rockowej sekcji i dwóch klawiszy, penetrują rejony brudnego, futurystycznego big beatu, wychowankowie stolicy (po raz pierwszy) przy wsparciu „żywego” bandu, grają pełen skreczy, bujający hip-hop. Pomimo równego zaangażowania i scenicznej energii obu ekip, w czwartkowy wieczór w uszy rzuciła się jeszcze jedna różnica. Nagłośnienie w Butiklubie bucząc basem nie pozwalało usłyszeć nic poza wyciągniętymi do przodu, źle wysterowanymi wokalami i płaskimi bębnami. Premiera płyty Dioxa i gościnne występy kilku warszawskich raperów nie były w stanie zatrzymać nas w miejscu przypominającym najgorsze tradycje krajowej akustyki. W Powiększeniu koncert już - co prawda - się skończył, jednak piwo nadal nie kosztował 11 złotych. [txt: fika]

02.04.11 - VChamps @ Atlas Arena, Łódź

2011-04-06T12:04:00.000-07:00

Zbliżając się do przesłaniającej horyzont Atlas Areny coraz bardziej obawialiśmy się o wieczorną frekwencje. Na czas trwania zawodów każdy z widzów - równie dobrze - mógłby wjechać na płytę samochodem, a to i tak nie zapełniłoby przytłaczającej swoim rozmachem przestrzeni. Nic sobie nie robiąc z trudu wkładanego przez DJ'i w miesiącami trenowane rutyny, ludzie zaczęli się schodzić dopiero na showcase Q-Berta. Pochodzący z innej planety mistrz gramofonów odwiedził Polskę w piątą rocznicę swojego pierwszego występu. W dawno już padłym, dyskotekowym klubie Roxy prezentował on własny promodel adaptera - QFO. W sportowej hali natomiast pokazał zebranym jak wyglądają jego domowe sesje skreczowania. Bez zbędnego spięcia, korzystając z klasycznego DJ'skiego set-upu, wydobywał z winyli dźwięki o jakich większości turntablistów, nawet się nie śniło. Niestety techniczna perfekcja rzadko kiedy idzie w parze z ciekawą selekcją. Niewielkich rozmiarów kosmita przetykał swoje adapterowe popisy siermiężnymi, kaskadami wobbl'i, które Amerykanie kojarzą z dubstepem, a Brytyjczycy z dyskoteką. Z coraz bardziej rozbujanej huśtawki nastrojów pozwolił nam zejść dopiero pewien... miś. Kid Koala to półtora metra (wliczając uszy) niczym nieskrępowanej muzycznej wyobraźni, poczucia rytmu i humoru. Przy pomocy miksera i adapterów grał on na gitarze, śpiewał i trenował sztuki walki. Swoje kreatywne ADHD - przez głośniki - transmitował na wypełniony w kilku procentach hangar. Czując narastającą agorafobię jeszcze przed występami DJ'a Craze'a, Sindena, Feadza i Krusta udaliśmy się do Jazzgi, gdzie na oficjalnym afterparty (czytaj: właściwym party) swojego seta grał właśnie Boddika. Znany z duetu Instra:mental - przywodzący na myśl bohaterów Football Factory - angol zabrał imprezowiczów w hipnotyczną podróż po obrzeżach basowych brzmień i technicznych rytmów. Z głębokiego transu nie pozwolił on wyrwać publiki nawet zjeżdżającym z Atlas Areny - pełnym chęci do grania - headlinerom VChamps. Ich uwagi powinni wziąć sobie do serca organizatorzy gramofonowej imprezy. Mieszczący tysiące kibiców hangar zapełnić byłby w stanie jedynie DJ Tiësto, a biorąc pod uwagę tegoroczny (wyśmienity) line-up, chyba nie mają zamiaru go zapraszać. [txt: fika]

23.03.11 - Jesteś Bogiem: Paktofonika - Bohaterowie Czasów Transformacji @ 32. PPA Nurt OFF, Kino Lwów, Wrocław

2011-03-28T10:42:00.000-07:00

Prawie nigdy nie opuszczamy sal kinowych, teatralnych i koncertowych (no, chyba, że za (jakąś) potrzebą). Prawie nic nas nie obraża (no, chyba, że ktoś traktuje nas jak idiotów). Prawie w ogóle nie piszemy o marnych płytach i miernych koncertach (no, chyba, że wszyscy wokół pieją z zachwytu). Prawie... pół godziny wytrzymaliśmy natomiast na wrocławskim pokazie „czytania performatywnego” scenariusza „Jesteś Bogiem: Paktofonika - Bohaterowie Czasów Transformacji”. Historia zespołu lansowanego przez Krytykę Polityczną na głos pokolenia, ubrana została w formę tak kuriozalną i obraźliwą, że żadne z naszych niepisanych zasad, owej próby nie zniosły. Z wyraźnym trudem czytane z promptera kwestie przeplatały się z budzącymi żałość, quasi-rapowanymi zwrotkami Rahima, Fokusa i Magika. Zażenowanie malejącej z każdą minutą publiki podkręcały jeszcze desperackie próby włączenia jej w „zabawę”. Sprawdzające się na koncertach, sceniczne zawołania do społu z pojawiającym się na telebimie paskiem Windows Media Playera składały się na obraz godny politowania. Obraz niegodny złotówki wydanej na bilet, czego na wyjściu z z kina Lwów nie omieszkał podkreślić jeden z „dezerterów”. My natomiast, ową relację byśmy sobie z czystym sumieniem odpuścili, gdyby grane już od jakiegoś czasu „widowisko” nie godziło w dobre imię Paktofoniki, jej fanów i całego, hip-hopowego środowiska (nie wspominając już o Przeglądzie Piosenki Aktorskiej i obrażonych już w jednym z pierwszych zdań, Abradabie i Joce). Próbując coś ugrać na koniunkturze, trzeba się liczyć z konsekwencjami. Tym dotkliwsze mogą one być w rodzimym mieście PFK do którego wycieczkę twórcom owego „przedstawienia” szczerze odradzamy. [txt: fika]

Chase and Status, Warszawa, M25

2011-02-28T03:07:00.000-08:00

Dla wszystkich tych, którzy chorują bez dobrych drum’n’bassów, najlepszym lekarstwem okazała się porządna dawka dźwięków serwowanych przez ekipę Chase and Status DJ + MC AD. Tym razem za szpital robiły industrialne przestrzenie warszawskiego M25 wypełnione po brzegi. Kuracja trwała co najmniej dwie godziny i przyniosła oczekiwany efekt. Uzdrowienie! Chłopaki w zawrotnym tempie przystąpili do reanimacji i obyło się bez ofiar. Nic dziwnego, w końcu panowie docenieni przez Jaya Z, Snoop Dogga, Pendulum czy Hype’a nie mogli dać ciała. Zastrzyki z dubstepowych drumów spowodowały wielką eksplozję radości. U wielu osób rozpoznano objawy histerii, szczególnie, gdy duet podgrzał atmosferę hołubionym przez fanów „End Credits” lub breakbeatowym „Heartbeat” Nneki (serce biło szybciej, oj biło!).

Gorączka wśród miłośników głębokiego basu wzrosła do granic wytrzymałości, wydawało się, że tak już zostanie na zawsze. Tłumy, które stawiły się na leczenie, ostatecznie jednak rozeszły się do domów w pełnym zdrowiu i pokoju, gdy za oknem wstawał dzień.

To prawda, że w recepcji, gdzie serwowano alkohol dla najciężej chorych, można było się zdziwić – tego wieczora ceny "lekarstw" podskoczyły. To również prawda, że tłumy musiały stać w wielkich kolejkach przed wejściem. Prawdą są również problemy z szatnią, gdzie numerki się skończyły, nikt ich nie wyczarował, a ciuchy trzeba było chować za kanapami. Ale to nic. To i tak nie zmienia diagnozy: kochamy Chase and Status, są najlepszymi lekarzami, z jakimi mieliśmy do czynienia. Najpierw chorowaliśmy na brak dobrych drumów, teraz chorujemy z miłości do nich! [txt: zu, foto: Maciek Majczyński]

The National @ Stodoła, 24.02.11

2011-02-25T06:06:00.001-08:00

To był jeden z tych koncertów, po których jeszcze przez kilka dni ciary chodziły po plecach na samo wspomnienie. Autorzy jednej z najlepszych płyt zeszłego roku przyjechali do Polski na dwa kompletne wyprzedane koncerty i po przyjęciu, jakie zgotowała im publiczność, można liczyć na ich szybki powrót.

Poprzednim razem miałem okazję oglądać The National przy okazji ich wizyty na mysłowickim Off Festivalu. Mimo że tamten koncert oceniam bardzo pozytywnie, to dopiero podczas występu w Stodole poczułem, że „to jest to”.

Owszem, może i całość rozkręcała się trochę zbyt leniwie, może i nie zagrali mojego ukochanego „Apartment Story” ale jakiekolwiek narzekania po sztuce zaprezentowanej przez amerykanów są po prostu nie na miejscu. Znakomita gra wszystkich muzyków i rewelacyjny śpiew wokalisty.

Plus charyzma wręcz wylewająca się ze sceny: „Mr. November” odśpiewany na samym środku sali czy wykonanie przez publiczność w całości „Vanderlylle Crybaby” na sam koniec. Jest dopiero luty, a już mamy kandydata do tytułu koncertu roku.

Bassta @ Chłodna 25 / Northern Living Festival @ Fabryka Trzciny, 18.02.11

2011-02-25T06:01:00.000-08:00

Na Chłodnej 25 po raz drugi zagościła Bassta. Tym razem stołeczną klubokawiarnią zawładnęły reggae bity w wykonaniu reprezentanta składu Singledread – Malika. Chwilę później w dolnej części na scenie pojawił się Pan Borman w towarzystwie DJ-a sziwATC. Mimo drobnych problemów technicznych, mocne bity i twarde rymy zawładnęły publiką. Na zakończenie za sterami stanął DJ Harper, który zakończył drugą edycję Bassty.

My natomiast nie zakończyliśmy jeszcze piątku, bo pojawiliśmy się też na pierwszej edycji Northern Living Festival. W Fabryce Trzciny – mimo odwołania występu Junipa – na koncertach Mikkel Metal, Luomo oraz Lindstrom bawiliśmy się świetnie. Na uwagę zdecydowanie zasłużył ten ostatni, który po dość spokojnym secie Metala, rozruszał publiczność na dobre. Mocny bas dosłownie zatrząsł praskimi murami.

[tekst i foto: Bartek Bajerski]

Jessica 6 @ Powiększenie, 16.02.11

2011-02-25T05:58:00.000-08:00

Naomi Ruiz (ex-członkini Hercules & Love Affair) wraz z dwoma kolegami z tegoż zespołu założyła swój własny projekt Jessica 6 – i, jak mieliśmy okazję się przekonać, wyszło jej to na dobre. Było sexy, było gorąco, było namiętnie, a co najważniejsze – drapieżnie i bardzo tanecznie. Zespół zagrał materiał z debiutu 'See The Light', który ukaże się w maju i – jak wiele na to wskazuje – na długo zagości na klubowych parkietach i letnich festiwalach. Bo gdzie lepiej, jak nie przy zachodzącym słońcu, muskany morską bryzą, zabrzmi znakomity kawałek 'White Horse'? Udało nam się już parę razy być na kameralnych koncertach zespołów, które później wybijają się na szczyty. Coś nam mówi, że tak właśnie było w lutową środę w Powiększeniu.
[Rafał Gruszkiewicz]

Warsoul Sessions @ Powiększenie, 12.02.11

2011-02-25T05:53:00.000-08:00

Na kolejnej odsłonie cyklu Warsoul Sessions w Powiększeniu – stawiliśmy się lekko zaniepokojeni o frekwencję, bo jak to zwykle bywa, albo nie dzieje się nic, albo dzieje się wszystko naraz. Na szczęście wielbiciele alternatywnego czarnego grania stawili się tłumnie (choć zbierali się dość długo!) i gorąco przywitali chłopaków z Kalifornii. Panowie wystąpili w duecie – rapujący Black Spade za gramofonami i śpiewający Coultrain u jego boku świetnie poradzili sobie z wciągnięciem publiki w swój kosmiczno-hiphopowo-soulowy świat.

Zawsze zaskakuje nas, jak bardzo pozytywna energia ze sceny może ruszyć publiczność, która niekoniecznie zna wszystkie kawałki i refreny, ale bawi się świetnie nawet przy numerach, których w życiu nie słyszała. Tak było i tym razem. Panowie zagrali dużą część kawałków z nadchodzącego krążka Hawthorne Headhunters, unikali oczywistych hitów, a te, które się pojawiły, i tak potrafili rozszyfrować tylko bardziej wtajemniczeni. W pewnym momencie goście zaprosili na scenę odważnych MC's z publiczności. Najgoręcej przywitany został raper i wokalista zespołu Sofa, który zrobił swoimi angielskimi rymami duże wrażenie nie tylko na publiczności, ale i na występujących. Impreza jak się patrzy – ciepłe bity, dobre wokale i kosmiczny klimat – to nam się podoba.
[tekst i foto: Sylwia Kawalerowicz]

SuperHiro @ Palladium, 11.02.11

2011-02-25T05:49:00.000-08:00

W piątek w Palladium magazyn 'Hiro' wybierał bohaterów roku 2010 w dość kameralnym gronie. Okazało się, że podzielenie branżowej, jakby nie było, imprezy na mediowo-VIP-owską górę (wstęp na zaproszenia) i ogólnodostępny dół (ogólno, czyli za opłatą dostępny dla każdego chętnego) miało taki skutek, że otwierające imprezę Miss Polski grało dla pustego dołu i zajętej konsumpcją darmowego alkoholu góry. Gdy nadszedł czas na główny punkt programu, góra nadal nie była skłonna do opuszczenia swojej loży. Prośby prowadzących i zestresowanych hostess poskutkowały połowicznie i nagrody przyznane zostały przed pustawym parkietem i napchanym balkonem. My sumienie mamy z grubsza czyste, bo większość z nas kolejnych bohaterów (m.in. ekipę Off Festiwalu, Jacka Borcucha, Michała 'Śledzia' Śledzińskiego, Tomo Żyżyka i Monikę Brodkę) oglądała z pozycji parteru. I tylko nie do końca rozumiemy, dlaczego Maria Peszek uznana została za Antybohaterkę roku (wręczający nagrodę sami tego nie wytłumaczyli, więc wygląda na to, że kierowali się kluczem największego prawdopodobieństwa pojawienia się na gali – oprócz Marii nominowani byli Krzysztof Ibisz i Peja). A potem przyszedł czas na występ Jamaiki i od ogólnej pustki jeszcze bardziej bolały nas zęby, bo zespół pięknie grał!

Wdechy @ Forteca / Otwarcie Ósmego Dnia Tygodnia, 5.02.11

2011-02-25T05:40:00.000-08:00

W pierwszą sobotę lutego przytomni i schludni stawiliśmy się na imprezie w zamku krzyżackim (jak określiła to naczelna zaprzyjaźnionego 'Exklusiva'), czyli w Fortecy na rozdaniu nagród w plebiscycie Wdechy. Wyróżnienia 'Co Jest Grane', kulturalnego dodatku do 'Gazety Wyborczej' (jak byście nie wiedzieli), zawsze odbywają się w interesujących przestrzeniach, więc i tym razem ostrzyliśmy sobie ząbki na myszkowanie po dziwnych wnętrzach. W sumie się nie zawiedliśmy, bo Forteca kryje w sobie wiele zakątków, tego lutowego wieczoru skrzętnie zagospodarowanych – a to na bar z sałatkami, a to na palarnie, a to na gastrostrefę, w której przez większą część imprezy można było spotkać redaktor Wiechnik. Same nagrody nie przyniosły wielkich zaskoczeń: w plebiscycie publiczności królowało Centrum Nauki Kopernik, głosy redaktorów przypadły zaś w udziale – słusznie! – klubowi 5-10-15, duetowi Gruszka-Wyrypajew i festiwalowi Niewinni Czarodzieje. Przyznajemy, że pewien ferment i trudność w śledzeniu triumfów wprowadza fakt, że „Co Jest Grane” uhonorowuje także wszystkich nominowanych.

Po gali, pokonani w boju o dostanie się do któregoś z dwóch tycich barów, ale za to z pełnymi brzuchami, udaliśmy się na otwarcie Ósmego Dnia Tygodnia, nowego klubu przy ulicy Czerskiej. 300m2 dawnej fabryki wtryskiwaczy zamienione w 300m2 zabawy – klub urzekł nas swoim surowym postindustrialnym klimatem, choć słynąca z malkontenctwa redaktor Kawalerowicz narzekała trochę na hałas i ścisk. A te rzeczywiście panowały niezwykłe, nie tylko za sprawą prezentującego swoje nowe, szorstko-drapieżne oblicze Pogodna, ale też tej części publiki, która nad wrażenia koncertowe przedkładała kulturalną (w tych warunkach prowadzoną krzykiem) konwersację. Dość szybko poczuliśmy się w Ósmym Dniu jak w drugim domu i o nowości miejsca przypominał nam już tylko intensywny zapach farby w (koedukacyjnej) toalecie.
[Agata Michalak, Ola Wiechnik]

Urodziny Papaya Films @ Palladium, 26.01

2011-02-21T10:29:00.000-08:00

Tuż po zakończeniu składu poprzedniego numeru, korzystając z pierwszej nadarzającej się okazji, udaliśmy się do Palladium. Okazja to nie byle jaka, bo urodziny Papaya Films w tym roku zdecydowanie na bogato. Już czerwony dywan, rozwinięty przed wejściem do stołecznego Palladium, a także eleganckie samochody zaparkowane w klubowym holu wskazywały na to, że od czasu pamiętnych urodzin w M25 sporo się zmieniło w branży produkcyjnej. Trzeba jednak nadmienić, że tego wieczoru gwiazdami red carpet byli raczej artyści pokroju Wujka Samo Zło, a nie celebryci a la Kasia Cichopek. Atmosferę w głównej sali klubowej budowały małe bankietowe stoliki, przy których tłoczyły się ważne postaci warszawskiego show-bizu i kultury. Wśród zgromadzonych gości wypatrzyliśmy Małgorzatę Cielecką. Oczywiście najgorętsza impreza rozkręciła się na antresoli klubu, w strefie dla palących. To z balkonu podziwialiśmy koncert gwiazdy wieczoru, zespołu Kamp!, który popisał się muzycznie oraz scenicznie - panowie dali niezły show i jeszcze lepiej zagrali.

Wrażenie psuł wyłącznie grafficiarski popis, który rozgrywał się za plecami muzyków. Nie pasowało to kompletnie do muzyki serwowanej ze sceny, no i niewiele miało wspólnego z prawdziwym streetartem (w tym kontekście chyba clubartem). Po koncercie przyszedł czas na pląsy, podlane dużą ilością naprawdę mocnych drinków. Na parkiecie królowały hity, niezbyt wyrafinowane, co jak wiadomo sprzyja dobrej zabawie. A ta ciągnęła się długo w noc, mimo że impreza odbyła się w ciągu tygodnia. Podobno, bo sami byliśmy grzeczni i leżeliśmy już w łóżkach, kiedy zamykano Palladium.
[tekst: Hanna Rydlewska]

Tajemnicza Irma Vep w Teatrze Wybrzeże, Scena Malarnia, Gdańsk, 2 lutego

2011-02-03T03:28:00.000-08:00

Namówić kogokolwiek na teatr w środę to nie lada wyczyn. Zwykłe lenistwo albo niezwykłe zobowiązania to typowe wymówki. Warto przerwać tę passę – nie dość, że łatwiej o rezerwację, to w ciągu tygodnia można zaoszczędzić grosik na biletach.

„Tajemniczą Irmę Vep” grano na scenie Kameralnej w Sopocie, po czym przeniesiono na deski Malarni w Gdańsku. Chociaż skorzystałam z internetowej rezerwacji biletów, okazało się, że rezerwację trzeba odebrać wcześniej, i to nie w samej Malarni, ale w kasie Teatru Wybrzeże (całe szczęście dzieli je kilka kroków). Termin – środa, godzina 20.00 – okazał się oblegany: ostatnie dwa bilety dostałam w ostatnim rzędzie. Na przyszłość obiecałam sobie rozsądek i wnikliwe czytanie maili zwrotnych.

„Irma Vep” to komedia w najczystszej formie. I najprostszej. Nieskomplikowana, lekka i łatwa, ale wciąż przyjemna. Bohaterów jest kilku, a aktorów tylko dwóch. Swoją charyzmą i spontanicznością porywają widownię i bawią się razem świetnie. Absurd i szaleństwo to znaki szczególne tej komedii.

Rzecz dzieje się w Mandacrest, siedzibie angielskiego rodu Hillcrestów. Tajemnicze zniknięcia, tajemnicze morderstwa, mnóstwo tajemnic, a najbliższa prawdy jest, jak zwykle w arystokratycznej farsie, służba. Akcja sztuki jest tłem dla niezliczonej ilości gagów, żartów i dowcipów, które pojawiają się na scenie niespodziewanie. Na tyle niespodziewanie, że – zdawać by się mogło – zaskakują samych aktorów. Nie sposób odkryć, czy to kunsztownie przemyślana kompozycja czy raczej dzieło przypadku, ale dowcip trafia w samo sedno. Zdarzają się, jasna sprawa, suchary, ale nie ma takiej opcji, żeby widz, nieważne jak bardzo zblazowany, nie uśmiechnął się ani razu. Dwóch mężczyzn o aparycji dokładnie przeciwnej (co jest zabiegiem raczej powszechnym) występuje w rolach kobiet, wilkołaka i zjawy (to z kolei unikatowe).

„To była jednak dobra decyzja. Dobrze, że mnie przekonałaś” – usłyszałam od towarzyszki, która początkowo stawała okoniem na myśl o kulturalnym wyjściu w niekonwencjonalnym terminie, gdy zapadła kurtyna. Duet zaczął się widowni kłaniać, a widownia klaskała wniebogłosy. O tak, klaskała dobry kwadrans, bo komedia, chociaż prosta i nie najwyższych teatralnych lotów, gwarantuje fantastyczną rozrywkę. [txt: Iga Budzikowska; foto: © Teatr Wybrzeże]

Anioł w Powiększeniu, 11.01 Warszawa

2011-01-13T01:54:00.001-08:00

Klub Filmowy Powiększenie, który zasługuje na uznanie, bo swoim wyborem raczej nie zawodzi, oraz Szkoła Językowa Centrum Europy przygotowali dla kinomaniaków pokaz filmu pt. „Anioł” w reżyserii Margreth Olin. Tego norweskiego kandydata do Oscara, a zarazem debiut reżyserki, można było obejrzeć całkiem za darmo w sali dla chwilowo niepalących (bo już po pokazie każdy mógł w Powiększeniu zapalić, a po tym, co zobaczyliśmy, mieliśmy na to wielką ochotę!). „Anioł” to historia Lei, jej koszmarnego dzieciństwa i dorosłego życie, które wcale nie jest bardziej dojrzałe. Uzależniona od heroiny bohaterka oddaje swoje dziecko i próbuje wyjść z uzależnienia – nie tylko od narkotyków, ale i od własnej matki. Więcej opowiadać nie będę, bo nie o to chodzi, a i przyjemności odbierać wam nie chcę. Warto jednak docenić to, co robi Powiększenie, śledzić losy dolnego parkietu często goszczącego dobre kino i dobry teatr, oraz przekazać wyrazy uznania dla Centrum Europy, które przygotowało pokaz filmów w cyklu Nowe Kino Skandynawskie i zapowiedziało, że na tym nie koniec. [zu]

Hugry Hungry Models prez. CANBLASTER [FR] & TOM STAAR [UK] @1500m2

2011-01-10T02:46:00.000-08:00

To miał być dobry początek roku, mieliśmy wszyscy bez wyjątku jarać się tym wydarzeniem. Polsko-francusko-brytyjska brygada, którą zorganizował na ten wieczór kolektyw Hungry Hungry Models, miała rozpalić nasze stopy do czerwoności. Niektórych rozpaliła, ale było ich niewielu. Powodów za to bez liku: silna konkurencja w postaci God Save the Queen w Kamieniołomach i imprezy AM Radio w Powiększeniu, dezinformacja wynikająca z Facebookowej notki (wstęp po dwie dychy nawet przed północą – Facebook kłamie!), no i fakt, że złaknieni abstrakcyjnych klubowych dźwięków nawet, gdy zdecydowali się wejść, zaraz wychodzili, bo pustki, nie ma z kim wypić piwa, a scena główna z barem nieczynna. Liczyliśmy na łyk fenomenu Toma Staara i Canblastera, na szał - szczególnie ci, którzy wytrwali do późnych godzin nocnych i nie cierpieli na klaustrofobię (czemu nikt nie poinformował o remoncie sali głównej?). Raczej wyskok na drinka i w tył-zwrot. My posłuchaliśmy jednak elektro-popu Toma Staara i francuskiego geniusza ze stajni Club Cheval. Talentu do rozgrzania nikt im nie odmawia, nie zasłużyli jednak na takie przyjęcie. Najwidoczniej organizatorzy z 1500m2 odsypiają jeszcze Sylwestra. [Tekst: Zuza Bukłaha]

11.11.10 - Jamie Lidell @ Stodoła, Warszawa

2010-11-14T16:27:00.000-08:00

A little bit more

Trudno zapomnieć widok weekendowych fanów Jamiego Lidella, którzy w klubie 1955, zamiast wyczekiwanego czarnoskórego wokalisty, zobaczyli chudego białasa grającego techno. Równie mocno wryje nam się w pamięć listopadowy wieczór w Stodole. Nie potrafimy sobie przypomnieć, kto - ostatnimi czasy - wzbudził równie entuzjastyczną reakcję publiczności. Setki gardeł wspólnie wyśpiewujące refreny, dwa razy więcej rytmicznie klaszczących rąk, okrzyki radości i burza braw. Prince może zacząć bać się o pozycję króla soulu. Ubrany w motocyklową kurtkę angol dał półtoragodzinny popis wokalnych możliwości, scenicznej charyzmy i niebanalnego podejścia do muzycznej tradycji. Wspierany przez zespół na który składało się czterech indywidualistów, Jim wykonał największe szlagiery ze swoich krążków. Fascynaci „technicznych” korzeni Brytyjczyka, kompozycji Subheada co prawda nie usłyszeli, ale zapętlane w równe loopy, partie beatboxu zaspokoić mogły ich głód innowacji i klubowego tempa. Miłośnicy melodyjnych piosenek i ciepłego głosu Lidella bujali się w takt wyimków z jego dyskografii. Sam Jamie natomiast nie pozostawał dłużny, dając swoim fanom odrobinę więcej z każdym bisem. [txt: fika, fot: Bart Bajerski]

07.11.10 - Tricky @ Kultowa, Wrocław

2010-11-08T05:35:00.000-08:00

Po każdym, kolejnym koncercie Tricky'ego słucham narzekań na jego niewielki udział wokalny w całym przedsięwzięciu. Konia z rzędem i roczną prenumeratę, temu kto zapłaciłby sto trzydzieści złotych za godzinę szeptania i jęczenia do mikrofonu. Nikt nie ma pretensji do reżyserów, że nie grają głównych ról w swoich filmach, Adrian Thaws jest natomiast krytykowany za każdy swój spektakl. Wyszukując utalentowane wokalistki, dyktując brzmienie sekcji rytmicznej i przygotowując koncertowe setlisty, chłopak z Knowle West ma pełne prawo paradować po scenie bez koszulki i swą charyzmą wspierać własny band. Franky Riley - kolejny po Martinie Topley-Bird i Constanzii Francavilli, niesamowity głos odkryty przez Tricky'ego - na żywo wypada jeszcze lepiej niż w studiu. Równie dobrze Brytyjka radzi sobie w czystej, balladowej formule, jak i energetycznych, rockowych i reggae'owych hymnach. Materiał z dopiero co wydanej płyty „Mixed Race” natomiast, koncertowym potencjałem bije na głowę poprzednie krążki bristolskiego twórcy. Syntezatorowe partie idą ramię w ramię z żywym basem, perkusyjne rytmy rozrywają wrzaski syren, a półnagi angol zawiaduje całą operacją. Sam dobrze wie, że owe przedsięwzięcie nie powiodłoby się bez pomocy wypełniających Kultową „żołnierzy”. Dlatego też nie ma oporów by zapraszać ich na scenę, przybijać piątki i nalewać piwo po udanym koncercie. [txt: fika]

27-29.08.10 - Tauron Nowa Muzyka @ Katowice

2010-09-02T06:33:00.000-07:00

Baliśmy się, że entuzjastyczne relacje uczestników zeszłorocznej edycji Tauron Nowa Muzyka, ściągną na festiwal hordy nie mających pojęcia o muzyce, miłośników „dobrej zabawy”. Obawialiśmy się, że hymny pochwalne wygłaszane (między innymi przez nas) na cześć miejsca, line-upu i organizacji, zmienią święto eksperymentów w kolejny masowy spęd bez charakteru. Widząc zakrojoną na szeroką skalę kampanię promocyjną, martwiliśmy się jeszcze intensywniej.
Na miejscu zastaliśmy sporo większy teren festiwalowy, na którym tłoczno było dużo bardziej niż w zeszłym roku. Rozmowa z pierwszą napotkaną osobą rozwiała jednak wszelkie wątpliwości i obawy. Trzymane w rękach - znane z wiks - glow sticki, nie przeszkodziły owemu chłopakowi świetnie orientować się w muzyce i nie móc się doczekać konkretnych koncertów i setów.
My, pierwszego dnia mieliśmy jednego faworyta. King Midas Sound widzieliśmy niedawno (na dużo gorszym nagłośnieniu) na Erze Nowe Horyzonty, Pantha du Prince choć grał ciekawie, nie skłonił nas do pozostania pod sceną, Jaga Jazzist nie przyciągnęło pod głośniki, a Bonobo - odgrywanymi jeden do jednego numerami z płyty - zdążył znudzić w 10 minut. Czekaliśmy na Autechre. Flagowy projekt Warp Records, po raz kolejny, nie zawiódł naszych oczekiwań. Najbardziej przystępny live-act AE, jaki mieliśmy okazje usłyszeć, dla wielu i tak okazał się być nieprzyswajalny. Gdy przerażone dzieciaki uciekały w poszukiwaniu dźwiękowego oddechu, entuzjaści eksperymentów z zamkniętymi oczami wsłuchiwali się w kosmiczne brzmienie duetu. Klubowe tempo 4/4 nie wyznaczało rytmu seta, jednak pojawiało się zaskakująco często jak na dokonania brytyjskiego kolektywu. Niedawno wydane „Move of Ten” i „Oversteps” były tego wieczoru stylistycznymi wyznacznikami sonicznych eskapad Roba Browna i Seana Bootha. Kilkuminutowe, monotonnie powtarzalne zakończenie, odbywającego się w ciemności występu, było natomiast potwierdzeniem nieustannej bezkompromisowości wyspiarskich weteranów.
Nonkonformizm jednak przyjmuje także mniej radykalne formy, co następnego dnia w swoim secie zaprezentował Nosaj Thing. Przedstawiciel kalifornijskiej sceny bitowej nie tak dawno jeszcze, tworzył swoje produkcje w zaciszu domowej sypialni. Dziś, gra przed tysiącami osób na największych festiwalach świata. Robi to zresztą nad wyraz pięknie. Oprawione w wizualizacje rozklekotane bębny i niskie basy przywodziły na myśl - znane ze starych filmów science fiction - senne pejzaże odległych planet. Płynne przejścia i miksy ułatwiały natomiast rozstanie z ulotnymi, fascynującymi numerami.
Dawno minione czasy przypomniał chwilę później DMX Krew. Starym wyjadaczom przed oczami stawały acidowe lata 90te, podczas gdy buńczuczna w swojej niewiedzy młodzież zarzekała się, że „sama też tak potrafi”. Nie oni jednak piętnaście lat temu przykuli uwagę Aphex Twina. Nie oni wydali płyty, którymi zasłuchiwali się wszyscy miłośnicy eksperymentów. Nie oni do dziś wierni są kwaśnym syntezatorom i tanecznym, breakbetowym perkusjom.
Podczas gdy Edward Upton kończył swojego „retro” seta, na głównej scenie instalowali się już inni weterani. Połączone siły Modeselektorów i Apparata zaowocowały w zeszłym roku nową jakością w techno światku. Energia niemieckiego duetu znalazła idealną przeciwwagę w konceptualizmie Sashy Ringa, a nowoczesne pomysły aranżacyjne zagrane na analogowym sprzęcie, zabrzmiały świeżo i porywająco. Przypominający koncerty Kraftwerku, audiowizualny show berlińczyków zaplanowany jest co do centymetra (cytat z ridera: „odległość stołu od ekranu wynosić ma 2,83”). Atmosfera festiwalu i entuzjastyczne przyjęcie jakie Moderatom zgotowali Polacy, zakłóciły jednak niemiecką precyzję. Obok kompozycji z płyty panowie zagrali także remiks numeru Headhuntera i zupełnie nowy, premierowy utwór.
Promosów i dubplate'ów nie zabrakło również w selekcji Gaslamp Killera. Przypominający szaloną audycję radiową set Kalifornijczyka stanowił idealne podsumowanie dwóch dni spędzonych w katowickiej kopalni. Granicząca z opętaniem charyzma jednego z ciekawszych DJ'i młodego pokolenia w moment porwała tłum do zabawy. Raz po raz słyszalne w głośnikach odezwy mistrza ceremonii pozwalały chętnym dowiedzieć się kilku ciekawostek, a Gonjasufi, mimo że skończył grać chwilę wcześniej, nadal wspierał swojego producenta i przyjaciela.

Występ reprezentanta Los Angeles był dla nas finałem festiwalu również ze względu na miałkość - zapowiadanego jako epokowe wydarzenie - koncertu Prefuse'a 73 z orkiestrą Aukso. Świetni instrumentaliści w towarzystwie jednego z największych hip-hopowych eksperymentatorów nie pokazali wspólnie nic ciekawego. Kwity dyktowały grę kameralistów, a dźwięki generowane przez Scotta Herrena równie dobrze sprawdziłyby się w kompozycjach klasycznych, rapowych, jak i... metalowych. Zachowawczość nie znających się wcześniej muzyków biła ze sceny, podczas gdy nuda nieubłaganie rozpościerała swoje macki. [txt: fika]

Kinematograficzno-interkulturowa przygoda na Bałkanach - Festiwal Filmowy w Sarajewie

2010-08-27T08:33:00.000-07:00

Organizowany w lipcu po raz 16. Festiwal Filmowy w Sarajewie przyciągnął, jak podaje jego dyrektor Mirsad Purivatr, ponad 100 tys. widzów. Niech ta liczba nie dziwi. Nie tylko niepowtarzalna atmosfera miasta, możliwość obcowania z gwiazdami dużego ekranu i porozmawiania z nimi osobiście, ale również wielokulturowy charakter wyświetlanych filmów przemawia na korzyść festiwalu.

Dziennikarze wszelakiej maści, zafascynowani interkulturowością kinomani, niespełnione i spełnione gwiazdy - najczęściej te regionalnej południowo-wschodnioeuropejskiej kinematografii - spotykają się w mieście, gdzie na powierzchni niespełna kilku kilometrów znajdują się obok siebie katolicki kościół, żydowska synagoga, prawosławna cerkiew i islamski meczet.

Festiwal otworzył "Cirkus Columbia" Bośniaka Danisa Tanovića. Jego program wypełniają przede wszystkim filmy o Sarajewie i Bałkanach - niektóre przejmujące, inne dosłownie żyjące historią miasta pooranego pociskami, zranionego i oblężonego. Dokumentarny „Selo bez Zena” Srdjana Sarenaca, przy pomocy zabawnych scen z życia trzech mężczyzn mieszkających na wsi bez kobiet, przemyca ważne treści o istotnych demograficznych problemach regionu. Serbskie wioski cierpią na niedobór kobiet, których w Albanii nie brakuje. Jeden z mieszkańców wioski, ośmielony matrymonialnym sukcesem kolegi, który w Albanii zdobywa swoja żonę, chce wykonać podobny manewr.
http://www.youtube.com/watch?v=XMYAZKwjTlk&feature=related

Od prowincjonalności i widoku trzody chlewnej w filmie Tanovića odrywają nas odwiedziny Morgana Freemana, głównej gwiazdy wieńczącego festiwal filmu Clinta Eastwooda "Invictus". Ten odtwórca roli Mandeli z właściwą sobie gracją kroczy po czerwonym dywanie przed Teatrem Narodowym w Sarajewie, budząc powszechny entuzjazm.

Podczas gali zakończenie królują zwycięzcy. Za najlepszy uznany zostaje film "Tilva Ros" reżysera Nikali Lezaica. Odtwórca główej roli, Marko Todorovic, otrzymuje prestiżową nagrodę „Serce Sarajewa”. Najlepszą aktorką okrzyknięta zostaje Mirela Oprosor za kreację w filmie „Wtorek po świętach” Radu Munteana. Nagroda jurorów przypada Kornelowi Mundruczo za film pt. „Łagodny potwor –projekt Frankenstein”.

Organizatorzy zapraszają już na planowaną w dniach 22-30 lipca 2011 roku 17. edycję Festiwalu Filmowego w Sarajewie. Warto się skusić, bo tak uderzeniowej dawki bałkańskiej kinematografii nie zaaplikujemy sobie w Polsce. Może wzrost zainteresowania naszej publiczności festiwalem zachęci polskich twórców do wyraźniejszej obecności? Tym bardziej, że jedyne polskie akcenty tegorocznej edycji to pokaz „Autora Widmo” Romana Polańskiego i projekcja krótkiego, półgodzinnego filmu Katarzynę Klimkiewicz pt. „Hanoi-Warszawa". [Tekst: Kamila Mazurek; foto: Clemens Schoell]

14.08.10 - Satta Outside Festival 2010 @ Šventoji, Litwa

2010-08-20T03:58:00.000-07:00

W zatrzęsieniu krajowych festiwali, niewielu daje się skusić zagranicznej ofercie koncertowej. Kilka tysięcy zapaleńców co wakacje rusza jednak do Czech, Niemiec czy Hiszpanii. Południe okupowane jest przez hip-hopowców i metali, na zachód wybierają się zwykle indie'anie i elektronicy. Wschód to nadal muzyczna terra incognita. Na mapach Ukrainy, Rumunii czy Łotwy niewielu z nas potrafi wskazać największe ośrodki kulturalne, nie wspominając nawet o niewielkich miasteczkach goszczących letnie eventy. Litewskie Šventoji w tym roku po raz pierwszy podejmowało miłośników niskiego basu i połamanych perkusji. Organizatorzy Satta Outside po trzech latach urzędowania w Kłajpedzie postanowili przenieść się w bardziej wczasowe rejony. Teren festiwalu, kurortu jednak nie przypomina. Spokój znajdującej się na skraju lasu, otoczonej rzeką polany, burzy widok wielkiego, betonowego silosu. Górujący nad drzewami, podniszczony cylinder okazuje się skrywać główną scenę. Przywodzący na myśl scenografię Mad Maxa, radziecki amfiteatr wydaje się być stworzony na potrzeby muzyki bitowej. Pozostałe dwie sceny rozlokowane są w bardziej sielskich krajobrazach, jednak dźwięki wydobywające się z ustawionych na nich głośników, z wakacyjną beztroską nie mają nic wspólnego. Pierwsze do naszych uszu dotarły potężne basy, rozklekotane perkusje i charczące syntezatory. Ich głośność i stopień połamania mogły wymagać dawkowania, jednak przerywane niezrozumiałymi, litewskimi okrzykami, minutowe porcje bardziej nas irytowały, niż zachwycały. Zdenerwowanie ustąpiło miejsca entuzjazmowi, kiedy zrozumieliśmy, że na scenie ma miejsce producencka bitwa, a kilkudziesięciosekundowe próbki decydowały o przejściu do następnej rundy. Po wsparciu swojego rosyjskiego faworyta (grający poprzedniego dnia na głównej scenie DZA) przemieściliśmy się w stronę żelbetonowego bunkra, gdzie swój występ zaczynali Brytyjczycy z Mount Kimbie. Pochodzący z Londynu duet od reszty dubstepowego światka odróżnia sceniczny set up i wynikające z niego brzmienie. Perkusyjne pady, gitary i mikrofony to nieczęsty widok na basowych bashmentach. Niedawno wydany, debiutancki krążek anglików „Crooks & Lovers” przygotował nas zresztą na brak wobbli i jamajskich zaśpiewów. MK to bitowe emo, a ów koszmarek słowny, jest formą pochwały, nie obrazą. Zbudowana z trzasków i chrzęstów, soniczna podstawa na scenie stała się punktem wyjścia dla noise'owych eskapad i bardziej tanecznych, klubowych wycieczek. Tych ostatnich nie było ani za grosz podczas koncertu holenderskiego Knalpota. Połamane perkusyjne rytmy, syntezatorowe zgrzyty i gitarowe partie spod sceny wypędziły większość publiki. Nie zdeprymowało to jednak ubranych w czerwone czapy muzyków. Na potrzeby festiwalu uwolniona z gipsu ręka bębniarza na moment nawet nie znajdowała wytchnienia, a co ambitniejsi widzowie kwitowali aplauzem karkołomne struktury mieszkańców Amsterdamu. Dużo prościej zagrał natomiast zamykający wieczór Hudson Mohawke. Blisko dwugodzinny set w którym glitch-hop szedł w parze z cukierkowym r'n'b, a 80'sowe brzmienia przeplatały się z crunkiem, wydobył z gości Satta Outside ostanie pokłady energii. Tańców nie był w stanie przerwać nawet deszcz, a reprezentantowi Lucky Me spodobało się na tyle, że następnego dnia pograł jeszcze na zamykającej festiwal, kameralnej imprezie. Nazajutrz jednak zmęczenie coraz poważniej dawało o sobie znać, a kłopoty z lotem Dimilite'a odebrały nam główny powód wyczekiwania na piasku. Plażę zamieniliśmy więc na łóżko, a za koniec festiwalu uznajemy spalenie drewnianego kozła, które odbyło się poprzedniej nocy. Amerykanie od lat mają Burning Mana, Litwini z każdym rokiem rozwijają infrastrukturę i line-up Satta Outside. W przyszłe lato, polecamy więc wybrać się za wschodnią granicę. W zatrzęsieniu krajowych festiwali – takiego - nie ma ani jednego. [fika]

26.07-01.08.10 - Klub Festiwalowy ENH, Arsenał, Wrocław

2010-08-02T13:03:00.000-07:00

Punktów na karnetach ubywało, oczy męczyły się długimi godzinami seansów, a w festiwalowych kuluarach toczyły się pierwsze dysputy na temat obejrzanych filmów. Era Nowe Horyzonty trwała już w najlepsze, kiedy w poniedziałek Arsenał otworzył przed melomanami swoją bramę. Żądzę scenicznych wrażeń podkręcały jeszcze obrazy wyświetlane w „artystycznym” bloku (afirmacyjne „All Tomorrow's Parties” Jonathana Caouette, punkowe „Oil City Confidental” Juliena Temple'a czy eksperymentalne „We Don't Care About Music Anyways” Cédrica Dupire i Gasparda Kuentza) i zapowiadany na cały tydzień wyśmienity line-up.
Pierwszego dnia trafiliśmy niefortunnie. Wybrany spośród setek ciekawych, niezależnych projektów hip-hopowych, duet Sensational & Spectre na żywo nie sprawdza się zupełnie. Wielowarstwowe studyjne produkcje na scenie tracą swoją finezję, a nawijane z pół playbacku wersy brzmią niczym marna kopia Public Enemy. Jak powiedział nam znający dobrze twórczość składu, obecny na festiwalu, francuski reżyser „crack nie idzie w parze z muzyką”. Czy to za sprawą używek czy problemów technicznych (co chwila pojawiający się na ekranie napis Grundig, co mniej zorientowani w temacie, utożsamić mogli z nazwą zespołu) rapersko-dj'ski tandem wpisał się w smutną tradycję studyjnie wypieszczonych, scenicznych dyletantów.
Niesmak zniknął już następnego dnia wraz z pierwszymi dźwiękami wspieranego przez Mad Professora, tureckiego kolektywu Baba Zula. Oparte na dubowej pulsacji, transowe kompozycje muzyków znanych z filmu „Życie jest muzyką”, do pląsów porwały nie tylko wirującą na scenie, podśpiewującą tancerkę. Orientalne wokalizy rozbrzmiewały w głośnikach, ekscentryczny lider dyrygował tłumem, a bębny wtórowały pełnym pogłosów, zbasowanym rytmom Szalonego Profesora. Melancholijne pieśni dawały wytchnienie bujającym się festiwalowiczom, turecka nazwa pora (tak, warzywa) stała się punktem wyjścia do rozwrzeszczanej zabawy z publiką, a brzuchy damskiej części składu wiły się w takt uderzeń perkusji.
Tańcom nie było też końca podczas środowego występu Daedelusa. Ubrany w XIX wieczny frak, dandys zaskoczył ciężkością swojej selekcji. Zaznajomieni z wczesną twórczością Kalifornijczyka fani przecierali uszy ze zdumienia, kiedy z głośników wydobywały się potężne basy i rapowe wersy. Korzystając z eksperymentalnego sterownika Monome reprezentant prężnej Los Angeleskiej sceny łączył swoje kompozycje z fragmentami cudzego materiału. Połamany, acz delikatny remiks Bjork zastępowały kaskady wobbl'i, których nie powstydziliby się Rusko ani Caspa. Rave'owe syntezatory podbijały delikatne wokalne frazy. Znany z Ninja Tune'owych krążków łagodny Daedelus toczył na scenie bój z parkietowymi zapędami swojego współczesnego wcielenia. Umiejętności „obaj” prezentowali wyśmienite, wygrała więc publika.
Dwa dni później najbardziej usatysfakcjonowana koncertem wydawała się być damska część tłumu. Przy całym szacunku dla twórczości Hypnotic Brass Ensemble i podziwie dla ich instrumentalnych możliwości - widząc na scenie show przywodzące na myśl chipendalesów - nie mogliśmy powstrzymać śmiechu. Ośmiu gości ustawionych w rządku bujało się synchronicznie w takt rytmu nadawanego przez perkusistę. Z każdym, kolejnym numerem na scenie pojawiało się więcej nagich torsów, a w głośnikach częściej rozbrzmiewały filuterne teksty. Podczas gdy część publiki piszczała i wzdychała, inni - nie zwracając uwagi na cyrkową warstwę wizualną - słuchali basowych fraz tuby i solówek na trąbkach i puzonie. Co poniektórzy kontynuowali występ tak intensywnie, że organizatorzy mieli problem ze znalezieniem wszystkich muzyków w celu przetransportowania ich do hotelu.
Nie lada kłopoty - następnego dnia - miał natomiast Kevin Martin z nagłośnieniem. Nie zważając na uwielbienie jakim darzymy albumy producenta znanego jako The Bug, po trzecim jego „żywym” występie, który mieliśmy okazję zobaczyć, nie mamy już ochoty na więcej. Podejrzewamy, że amplituda głośności dzieląca suchy, płaski początek od ryczącego, hałaśliwego zakończenia, miała za zadanie budować napięcie, jednak różnica kilkudziesięciu decybeli przytłoczyć była w stanie nawet najbardziej zapalonych fanów basu. Ściana dźwięku przez którą raz po raz przedzierały się pojedyncze odgłosy okazała się dla nas zbyt wysoka do przeskoczenia. Powrót do znanych z twórczości The GOD, noisowych eksperymentów i obecność hipnotyzującego swoim wokalem Rogera Robinsona, intrygowały i zachęcały do pozostania na miejscu, jednak w przedostatni dzień festiwalu nie mieliśmy już siły walić głową w mur.
Ratując wymęczone oczy kroplami, a sterane umysły - alkoholem, po ostatnim seansie poszliśmy zamknąć festiwal w kameralnej przestrzeni Arsenału. Nie ważne jak padnięci byśmy byli, nie mogliśmy odpuścić dnia, którego program zapowiadał się nader interesująco. Niepocieszeni spóźnieniem się na Konono no.1 przedarliśmy się przez tłum, by z bliska zobaczyć człowieka, którego krążek zwiastował doprawdy mistyczny koncert. Płyta Gonjysufi obezwładniała hipnotycznym klimatem, a duchowe inklinacje pustynnego griota, tym bardziej przekonywały nas o możliwości uczestnictwa w przeżyciu „ponadmuzycznym”. Widok ubranego w koszykarską koszulkę wokalisty szybko jednak pozbawił nas złudzeń, a puszczane z laptopa podkłady wyprowadziły z błędnego przekonania, że koncerty Kalifornijczyka nie mają nic wspólnego z jego nagraniami. Nieustannie (jednostajnie) modulowany wokal Gonjy nie przeszkodził mu zjednać sobie publiki i zachęcić do tańca nawet nieznających go wcześniej słuchaczy. Psychodeliczne wizualizacje szły w parze z mantrą słów i beatów, a mistycyzm ustąpił miejsca dobrej zabawie. Tę kontynuowała i rozkręcała do granic możliwości Cooly G. Dubstepowy bas w połączeniu z house'ową pulsacją okazał się być idealnym remedium na zmęczenie. Mocne, bujające numery płynęły z głośników, miejsca pod dj'ką wystarczało na najbardziej nawet szalone pląsy, a reprezentantka Hyperdubu każdym kolejnym przejściem udowadniała, że to nie o jej urodzie, a talencie powinni rozpisywać się muzyczni dziennikarze. [fika]

Free Form Festival Warm-Up Session @ Palladium, 25.07.2010

2010-07-28T06:14:00.000-07:00

Miesiąc zakończyliśmy w Palladium, gdzie w ramach rozgrzewki przed październikowym Free Form Festival zagrały grupy Cut Copy, French Horn Rebellion oraz kolektyw Double Trouble.

Frekwencja może i nie poraziła, ale biorąc pod uwagę wakacyjną porę, było w porządku. Dodatkowo zagęszczenie znajomych było tak duże, że musieliśmy naprawdę uważać, by nie potknąć się o bliższego lub dalszego (emocjonalnie, nie geograficznie) ziomka.

Chłopaki z FHR okazali się przesympatycznymi gośćmi, którzy mają w arsenale naprawdę dobre piosenki. Cut Copy to z kolei uznana koncertowa marka, grająca na co dzień w dużo większych salach. Pełna profeska, gadki pod publiczkę itp. Szkoda tylko, że sporo w tym było udawanego grania... No ale cóż, do „Hearts on Fire” zawsze tańczy się dobrze!

tekst Mateusz Adamski, fot. Bartosz Bajerski

Mando Cane @ Wyspa Słodowa, 22.07.2010

2010-07-28T06:04:00.000-07:00

Chcąc przekonać się, jak na otwarcie festiwalu Era Nowe Horyzonty genialny wokalista i kompozytor zaprezentuje się od nowej, wybitnie piosenkowej strony, udaliśmy się spiesznie do Wrocławia. Wraz z siedmioma muzykami, trzyosobowym chórem i tuzinem członków wrocławskiej The Film Harmony Orchestra twórca projektu Mondo Cane dał popis, którego nie powstydziłby się niejeden z wielkich pieśniarzy.

Wyelegancony i nienagannie uprzejmy gwiazdor robił z tłumem, co tylko chciał – wyzwalał taneczne instynkty (preferowane były dancingowe układy w parach), zabawiał i bezbłędnie wygrywał dramatyczne emocje zaklęte we włoskich retrohitach. Publiczność – zwłaszcza ta, która dobrze widziała artystę, bo wykupiła o 20 zł droższy bilet siedzący – szalała, a reprezentowany przez nią przekrój społeczny zaskakiwał. Patton to prawdziwie renesansowy artysta, jeśli jest w stanie zaintrygować i zintegrować małżeństwa po pięćdziesiątce, nielicznych starszych rockmanów, clubbingową młodzież i lekko zdresiałych, acz przebranych w mokasyny młodzieńców. Nie sądziliśmy nawet, że to całe zgromadzenie wie, kto zacz. I chociaż doceniliśmy melodyjne aranżacje i złapaliśmy się na przymrużone oko Pattona, który z projektem Mondo Cane równie dobrze mógłby wystąpić w Sopocie, a ponadto kochamy go za wszechstronność, to nie wyczuliśmy w tym koncercie pazura. Mike niespecjalnie rozmawiał z publicznością (choć pożegnał się znamiennym „Do zobaczenia wkrótce!”), a i bis zdał nam się czystą kurtuazją. Może gdybyśmy nie stali w rozgrzanym tłumie, który skutecznie zasłaniał scenę...?

Little Dragon @CSW, 22.07.2010

2010-07-28T06:00:00.000-07:00

W przedostatnim tygodniu lipca musieliśmy się rozdwoić. Ci, których nie ciągnęło na Mondo Cane do Wrocławia, udali się do CSW, gdzie wśród murów Zamku Ujazdowskiego mieli nadzieję zaznać odrobiny chłodu. Nic z tego nie wyszło, bo i tak już gorący wieczór jeszcze bardziej rozgrzał szwedzki Little Dragon.

Zwłaszcza urocza Yukimi Nagano, która hipnotyzowała nie tylko pięknymi dźwiękami, ale też uwodzicielskimi ruchami. Po kilku numerach doszliśmy jednak do wniosku, że wszystko świetnie, ale niepotrzebnie wszystkie numery są do siebie podobne i trzymają się schematu: trochę pośpiewam, a potem poskaczemy wszyscy do przydługich żywiołowych wariacji instrumentalnych.

Nastrój zmienił się diametralnie podczas kończącego koncert przepięknego „Twice”. Niestety nastrój trochę zepsuła kłótnia w pierwszym rzędzie (przemoknięty od żywiołowego tańca pan bryzgał na wszystkie strony, a gdy zwrócono mu uwagę, że mógłby zachować swój pot dla siebie, zaczął równie żywiołowo wyzywać ochlapaną przez siebie panią). A potem były bisy, skakanie, improwizowanie i dalsze bryzganie pana na nieszczęsną panią.

tekst Ola Wiechnik, fot. Bartosz Bajerski

Bloc Party @ 5-10-15, 16.07.2010

2010-07-28T05:56:00.000-07:00

My też zawsze chcieliśmy być czarnuchami z Brooklynu. Być świadkami narodzin hip-hopu i przejmować ulice. Jeździć na deskorolce. Mówić za akcentem z Południa. No cóż, niezupełnie nam wyszło. Ale komu innemu na szczęście nieźle wyszło co innego. Mianowicie – kilkorgu wariatów udało się zorganizować identyczne z naturalnym Bloc Party na warszawskiej dzielni. Tak naprawdę to na Mokotowskiej, w 5-10-15, ale i tak było ziomalsko.

W środkowy weekend lipca śródmiejska kamienica i przylegające do niej podwórze wyglądały jako pomieszanie berlińskiego skłotowiska z nowojorską fabryką artystów. Na leżakach na zaimprowizowanej plaży siedzieli ci bardziej leniwi. Ci śmielsi wbijali się do dmuchanego baseniku, okupowanego głównie przez dzieci. Najodważniejsi w samych majtkach polewali się (a nawet zawartość majtek) wodą z ogrodowego węża (naprawdę to widzieliśmy!). Nad wszystkimi – popijającymi niespiesznie piwko, jedzącymi hotdogi, grającymi w ping-ponga, oglądającymi zawartość sklepowego kontenera z modowymi dodatkami i gawędzącymi z napotkanymi zupełnie przypadkiem wszystkimi hipsterami Warszawy – górowali didżeje. Na dachu wspomnianego kontenera, na zestawie złożonym ze starej sofy przez cały dzień i noc przygrywali Kosakot, Janek Porębski, DJ Def, Hunzvi i Michalec. Muzyka w naszym odbiorze nie była tam jednak najważniejsza. Typujemy Bloc Party na Imprezę Miesiąca, bo dawno na żadnej stołecznej imprezie tak bardzo nie czuliśmy się wolni i nieskrępowani. Już dawno nie czuliśmy tak silnie, że wszystko może się tu zdarzyć. Niech tak zostanie!

tekst Agata Michalak

Melt! Festival @ Ferropolis, 16-18.07. 2010

2010-07-28T05:43:00.000-07:00

Zakochani od pierwszego wejrzenia w niemieckim festiwalu Melt!, upchnęliśmy się z namiotami i plecakami w wysłużonym matizie redaktora Adamskiego i wyruszyliśmy w 10-godzinną podróż ku starej kopalni węgla w pobliżu Dessau. Nasza trzecia, i na pewno nie ostatnia, wyprawa na ten odbywający się wśród wielkich maszyn festiwal muzyki głównie elektronicznej zaowocowała, jak dwie poprzednie, bogactwem wrażeń nie do opisania – zarówno słuchowych, jak i wizualnych, a nawet kulinarnych. Niestety, zmęczeni podróżą i potwornym upałem (na szczęście teren wydarzenia otacza jezioro, w którym zaznać można ochłody), nie zdążyliśmy ani na Foalsów, ani tym bardziej na Simian Mobile Disco (ich koncert rozpoczął się o 5.30 rano – sic!). Zobaczyliśmy za to Jónsiego solo, który sporo traci, gdy śpiewa po angielsku, w dodatku bez towarzystwa równie niesamowitych dźwięków Sigur Rós. Podobnym rozczarowaniem był solowy występ Kelego z Bloc Party – jego samodzielna twórczość wypadła dość siermiężnie. Wszystkie przegapione i nietrafione koncerty wynagrodzili nam The XX, których występ zachwycił nas równie mocno, jak ich debiutancka płyta. Choć był to występ bardzo statyczny, tłum po prostu szalał z entuzjazmu. Wybornie bawiliśmy się też podczas koncertów Yeasayer, Archie Bronson Outfit czy Two Door Cinema Club, jesteśmy więc chyba rozgrzeszeni z niedotrwania do SMD.

W sobotę, pokrzepiwszy się śniadaniem spożytym w pobliżu supermarketu REWE i drzemką zażytą w cieniu pobliskiego lasu, udaliśmy się ponownie na koncert naszych ulubieńców z Hurts. Muzycznie było tak jak zwykle – rewelacyjnie, szkoda tylko, że występ odbył się o tak wczesnej porze, bo jednak formacji nie służy pełne słońce. Nie zmieściliśmy się do namiotu na koncert Darwina Deeza, który w ekspresowym tempie zdobywa popularność. Cóż, może następnym razem. Potem szybka wycieczka na main stage, gdzie zaczynał właśnie Jamie T. Zdążyliśmy zobaczyć nasze dwa ulubione kawałki i już trzeba było biec na koncert The Big Pink, którzy na żywo grają zdecydowanie ostrzej niż na płycie. Kolejna szybka ewakuacja (a podobno od przybytku głowa nie boli) i tańczymy na plaży do dźwięków generowanych przez Sindena. Zdecydowanie jeden z lepszych didżejskich popisów tego festiwalu! Baaardzo pozytywnie zaskoczył nas Hercules & Love Affair. Zagrali dużo nowych, rewelacyjnie brzmiących kawałków. Z niecierpliwością czekamy na płytę! Odpuściliśmy sobie The Futureheads, Chrisa Cunninghama, Moderata i A-Traka na rzecz darmowego alkoholu w strefie VIP, by potem zakończyć dzień radosnymi pląsami przy Chromeo. Było warto.

Ostatni dzień festiwalu zaczął się od występu Kings of Convenience, na który wprawdzie nie zdążyliśmy, ale widok Erlanda w pięknych pomarańczowych kąpielówkach wyłaniającego się z jeziornej piany wystarczył, żeby wprowadzić nas w świetny nastrój. Zaczęliśmy więc od Freda Falke’a, ale że gościł on nie tak dawno w warszawskich Kamieniołomach, przenieśliśmy się zaraz na Broken Bells, których bardzo nastrojowy występ pozwolił nam trochę odpocząć przed Ritonem, Fake Blood i Crookersami. Ci ostatni nie mogli rozpocząć setu, dopóki na dużej scenie Massive Attack nie przestało odtwarzać swoich hitów sprzed 15 lat. Widocznie MA obawiało się zagłuszenia przez bezlitosne dźwięki Crookersów. I słusznie, bo było głośno. Wcześniej jeszcze rzuciliśmy okiem na dużą scenę, gdzie Alison Goldfrapp w świetnej formie i otoczeniu bardzo stylowych muzyków (srebrne kombinezony, przezroczyste gitary) wymazała z naszej pamięci kiepski występ z Open’era 2008. Teraz na pewno nie pominiemy jej show podczas tegorocznego Free Form Festivalu! Opuszczając ze łzą w oku bajeczno-psychodeliczny teren Melta!, zaszliśmy jeszcze na pocieszenie do namiotu, w którym odbywał się koncert WhoMadeWho. Humor nam się poprawił, bo panowie są rewelacyjni. Ale cóż z tego, skoro już po wszystkim. Chcemy znowu na Melta! I wam też radzimy!

tekst: wiech, matad
fot. materiały prasowe

Health @ CBA, 07.07.2010

2010-07-28T05:36:00.000-07:00

Po powrocie z Open'era udaliśmy się do CBA. Dla niektórych gwoździem tego lipcowego wieczoru był mecz Hiszpania-Niemcy. Tymczasem warto było oderwać oczy od piłkarskiej murawy (oraz przystojnego bramkarza hiszpańskiej drużyny) i wybrać się do Basenu, by utonąć w ścianie dźwięku wyprodukowanej przez członków zespołu Health.

Chłopcy z Kalifornii dali się już poznać polskiej publiczności podczas ubiegłorocznego OFF Festivalu – był to jeden z najlepiej wspominanych koncertów. Mistrzowie noise rocka, kolaborujący między innymi z Crystal
Castles, do Warszawy dotarli w równie dobrej formie.

Za pomocą swoich szamańskich obrzędów po mistrzowsku manipulowali hałasem, który w ich wydaniu zyskuje tempo i staje się melodyjny. Dodatkowy plus za dobry show: miotanie się po scenie, emo-miny i zerowy poziom żartów po polsku (to coś, co na koncertach zagranicznych gwiazd w Polsce doprowadza nas do szału). Wstydu nie było.

tekst Hanna Rydlewska, fot. Adrian Kolarczyk

Open'er 2010 - Blaza i urwana dupa - gościnna, niezwykle subiektywna relacja Marcina Chłopasia*

2010-07-08T11:42:00.000-07:00

Przed
Nie chciało mi się. Znowu profilaktyczne pakowanie kaloszy, znowu długie minuty w korkach i kilometry w tłumie szwendającym się między scenami. A że miłość między mną a muzyką przeżywa ostatnio silny kryzys, Ben Harper, Yeasayer, ba! nawet 2manyDJS nie wywoływali mojego podniecenia, drżenia rąk, motylków w brzuchu, ani innych zwierząt w innych częściach ciała. Żeby tego było mało, pewien mój obyty kolega (znany z tego, że na pamiątkę zatrzymywał opaski z europejskich festiwali w miejscu ich instalacji, co po krótkim czasie zaowocowało szczelnym wypełnieniem jego przedramienia) kilka tygodni przed Open'erem narzekał, że line-up najgorszy w historii, że nie ma właściwie żadnego hajpa (nie wiedziałem co to, ale zostało mi wyjaśnione, że "hajp" to mastsi danego sezonu), że nuda i szkoda na bilet kolejowy. Mam samochód, więc się zmusiłem i pojechałem. Ale przed Open'erem stało trudne zadanie zmazania blazy z gęby człowieka nastawionego na malkontenctwo i nieustającą negację.

W trakcie (dzień pierwszy)
Na Bena Harpera się spóźniłem, ale kilka lat openerowania nauczyło mnie, że to normalne i należy się z tym po prostu pogodzić. Na Pearl Jam byłem i na ten temat nic więcej nie mam do powiedzenia/napisania. No, może oprócz tego, że do przyszłej niedzieli na pewno zapomnę. Tricky zagrał - to prawdopodobne, choć w sądzie bym tego nie zeznał. W namiocie w godzinach jego występu było słychać przesterowany łomot, a ze sceny biło maskujące muzyków światło w następujących kolorach: fuksja, błękit, biel mleczna, burgund.
Podsumowanie dnia: Groove Armada dalej jest spoko; ciuchy należy kupować w sklepie, w którym zaopatruje się Eddie Vedder – kraciasta koszula rocznik '91 przez 19 lat nie poszła w szwach ani nie przetarła się na łokciach, a nawet nie wyblakła w praniu.

W trakcie (dzień drugi)
E tam Massive Attack. Grace Jones!!! Korciło mnie, żeby sprawdzić, ile ma lat. Ale kultura osobista wygrała i do dziś nie wiem. [My nie byliśmy tak szarmanccy - po powrocie do Warszawy czym prędzej poszliśmy po rozum do internetu - otóż 62!!! - przypis redakcji]. Wizualnie wyglądała jak niejeden króliczek. A energii miała więcej niż różowiutkie przytulinki zasilane bateryjnie. Z muzyką podobnie - świeżo i energicznie. No, chciało się słuchać. Co więcej, na kapelusze Grace mogłaby konkurować z Hanką Bielicką, gdyby ta żyła oczywiście. Chciałem też być na Die Antwoord, ale niestety ktoś ustawił koncert
torpedy na siódmą rano. [Czyli na 17 - przypis dbałej o szczegóły redakcji]
Do zapamiętania po tym dniu: prażona cebulka nie pasuje do zapiekanki.

W trakcie (dzień trzeci)
Skin się nie zmieniła. To dobrze. Charyzma polityka, ale urok osobisty jakby większy. Gdybym pojechał na koncert Skunk Anansie naście lat temu, pewnie sikałbym po spodniach. Teraz udało się opanować fizjologię, ale stałem z uśmiechniętą gębą. I podglądałem panie z grupy "naście+", które miały w oczach łzy wzruszenia.
Kasabian zaczął źle. Tak nudno i tak bezlotnie, że chciałem uciekać. Na szczęście nie bardzo było dokąd, więc zobaczyłem najlepszy koncert dnia trzeciego. Z jajem, mocny, może nawet przejmujący.

A może wcale nie najlepszy, bo o Matisyahu co numer myślałem "lubię kolesia, no lubię".
Do zapamiętania: z głównej do namiotu lepiej iść po zielonym, bo beton zawsze jest zatkany.

W trakcie (dzień czwarty)
Niewiele koncertów zrobiło ze mną coś tak dziwnego, że nie umiałem nazwać własnych emocji, że nie byłem w stanie opanować ekscytacji, że łapałem się za głowę nie wierząc, że słyszę coś tak niesamowitego. The Dead Weather się udało. A grali, jakby im na wrażeniu publiczności nie zależało. Jak prawdziwi artyści robili swoje, nie licząc się z niczym: opiniami, słuchaczami, krytykami i kretynami. Bo prawdziwy artysta dokładnie wie, jak ma być i nie uznaje kompromisów. Było więc ostro i bezkompromisowo. The Dead Weather złapali za łby i rąbnęli słuchaczami o ziemię. Rąbnęli muzyką niełatwą, błyskotliwą, nieoczywistą i nową, choć silnie osadzoną w historii rocka. Grali z ogromną pasją, z żądzą w oczach. I było to pierwszy czarno-biały koncert, który w życiu swym
widziałem. Dupę mam urwaną - do dziś ciężko mi usiąść.
Do zapamiętania: Horehound (2009), Sea of Cowards (2010) za około 65 PLN sztuka w dobrych sklepach muzycznych.

Po
Miłość między mną a muzyką ma się nieco lepiej. Rozwodu nie będzie.

Tekst: *Marcin Chłopaś - pamiętny didżej równie pamiętnej Radiostacji (tej właściwej!)
Foto: Bartek Bajerski

Konkurs GrafEx magazynu "Exklusiv" - nagrodzeni!

2010-06-25T02:54:00.000-07:00

Jako patroni medialni tego zacnego przedsięwzięcia informujemy na dobry początek o zwycięzcach w konkursie "Exklusiva".

Jak co roku redakcja miała ambicję wyłapywać młode ilustratorskie talenty. Idea GrafExu pozostała bez zmian: poszukiwanie prac świeżych, zaskakujących, niebanalnych. Tegoroczne zadanie polegało na wykonaniu ilustracji w jednej bądź dwóch kategoriach: modzie i muzyce. W przypadku muzyki chodziło o tryptyk portretów – do wyboru spośród Davida Bowie, Courtney Love, Lady Gagi, Boba Dylana, Pete'a Doherty oraz Antony'ego Hegarty. Prace modowe natomiast miały być impresją na temat stylu projektantów – Henrika Vibskova, Alexandra McQueena, Christophera Kane, Donatelli Versace, Stelli McCartney bądź Vivienne Westwood.

Z przyjemnością informujemy, że w kategorii modowej zwyciężyły:
I miejsce - Nina Łupińska

Prace Niny

II miejsce - Aleksandra Haduch
III miejsce - Joanna Grochocka

Wyróżniono także intrygujące prace Agaty Królak i Sebastiana Pawlaka.

W kategorii muzycznej nagrodzono:
I miejscem - Katarzynę Mardeusz-Karpinską

prace Kasi

II miejscem - Patrycję Podkościelny
III miejscem - Justynę Rutkowską.

Wyróżnienia trafiły w ręce Kamila Czapigi i Konstantego Wincentego Raczkowskiego.

Gratulujemy!!!! O przebiegu samej grafeksowej imprezy w 1500 m2 do Wynajęcia poinformujemy Was zaś, jak tylko dostaniemy w swoje łapki balangowe zdjęcia.

Czarodziejka Cibelle - 21 czerwca, Warszawa, Cafe Kulturalna

2010-06-22T06:26:00.000-07:00

Wygląda trochę jak Amy Winehouse, tylko bez rock'n'rollowej stylizy. Jest niepokorna i zmysłowa niczym Peaches, ale w mniej dosłowny sposób. Jej koncerty mają trochę freakowego klimatu à la Coco Rosie, lecz są zdecydowanie weselsze. Raz śpiewa tak, że jej głos brzmi jak dzwon, kiedy indziej zbliża się do zmysłowego szeptu niczym Marilyn śpiewająca „Happy Birthday, Mr President”. Jej zespół przypomina trochę zbiór dziwaków należących do Ebony Bones, ale to nie performerzy, tylko pełnoprawni muzycy. Ten zbiór podobieństw, ale i wybijających ją na niepodległość różnic, to domena pięknej Brazylijki Cibelle. Po podobno bardzo żywiołowym koncercie w Poznaniu udaliśmy się zobaczyć autorkę „Las Venus Resort Palace Hotel” na warszawskiej ziemi. I tu, w kameralnej atmosferze Cafe Kulturalnej, na scenie przystrojonej kwiatowo-celofanowymi dekoracjami, udało jej się wykreować tropikalne, przykuwające uwagę show, przy którym biodra same kołysały się do rytmu, nóżka przytupywała do wtóru energetycznej perkusji, a oczy wodziły za śliczną, smukłą Cibelle.

To nie żadna bossa nova, tylko wciągające, elektroniczne rytmy z wyrazistymi gitarami, ale i z pewnym, trudno definiowalnym, południowym feelingiem. Skonstatowaliśmy, że choć Brazylijka świetnie wpisuje się w obowiązującą, zwłaszcza na Wyspach, dominację pięknych kobiet obdarzonych pokaźnymi głosami (Florence Welsh, Marina and the Diamonds) czy nie lada talentem scenicznym (La Roux, Paloma Faith), to jednak ma swój unikalny, forsowany już od 7 lat charakter. Z Kulturalnej wyszliśmy rozmarzeni i lekko zakochani. [tekst: am, foto: Hubert Worobiej]

12.06.10 - Ty @ Królikarnia, Warszawa

2010-06-18T04:31:00.000-07:00

Na tegorocznym pikniku Co Jest Grane, ochroniarze reagowali na każdą - pojawiającą się na kocyku - obcą butelkę. Organizatorzy zrezygnowali co prawda z cichego przyzwolenia na spożywanie własnego alkoholu, nie przestali jednak spraszać intrygujących gości. Ty, w otoczeniu parasoli, leżaków i wszędobylskich dzieci, czuję się równie dobrze jak w zadymionym, podziemnym klubie. Niestety nawet ciepłe, radosne numery brytyjskiego MC, nie były w stanie przegnać burzowych chmur zbierających się tego wieczoru nad Królikarnią. Na hasło „we're on the move” wszyscy ruszyli w stronę wyjścia. Jednak to nie słowa wieloletniego reprezentanta Big Dady skłoniły ich do tak radykalnej zmiany pozycji; a dokuczliwy, rzęsisty deszcz w sekundy przenikający przez wszystkie warstwy ubrań. Podczas gdy rodziny w pośpiechu zwijały manele, spora grupa fanów - nie przejmując się nawałnicą - godnie reprezentowała krajowy hip-hop massive. Przeplatając nowy materiał, starszymi hitami, sympatyczny angol nie potrafił ukryć uśmiechu jaki budziła w nim przesiąknięta do suchej nitki, tańcząca i śpiewająca banda. Chóralnie skandując „don't worry 'bout the rain”, dziesiątki osób bujały się w takt ciepłych, funkowych bitów. Do ostatniego uderzenia bębnów tworzyli pod sceną „sztuczny” tłum. Kiedy pojechaliśmy już suszyć komórki i laptopy, najbardziej wytrwali zostali jeszcze zobaczyć Go! Team (który - jak się potem dowiedzieliśmy - nie zagrał). [txt: fika, fot. Michał Murawski]

Koncertowe monstra - Sonisphere Festival, 16 czerwca, Warszawa

2010-06-17T07:44:00.000-07:00

Wiecie, jak jest - choćbyśmy już od dawna nie kochali Slayera czy Metalliki (choć ostatnia, niezła płyta tej drugiej przemknęła nawet przez mojego iPoda), to na Sonisphere Festival nie mogło nas zabraknąć. Powoli wkraczamy w ten wiek, kiedy obecność na koncertach dyktują nie mody czy ciekawość, a sentymenty. Tym bardziej, że niżej podpisana wybrała się na lotnisko Bemowo z licealnymi (ex)metalowymi ziomkami. Ale po kolei.

Już od dwóch dni dudniło nam przed redakcyjnym barakiem. We wtorek na lotnisku odbywały się próby, niosące się szerokim echem po okołobemowskich ogródkach działkowych, w środę zaś, wychodząc z pracy, słyszałam nawet dość dokładnie koncert Behemotha. To świadczy tylko o potężnej sile sonisphere'owego nagłośnienia, które - podobnie jak każdy inny element oprawy festiwalu - pozostawało na najwyższym poziomie.

Przyznaję, że świadomie podarowałam sobie Behemotha, Anthrax i Megadeath. Zresztą w przeciwnym razie lipcowy numer "Akti" mógłby ucierpieć. Trafiłam za to akurat na początek występu Slayera, którego fanką ani znawczynią nigdy nie byłam, ale absolutnie nie miałam się do czego przyczepić. Panowie srożyli się i łomotali jak trzeba, brzmieli przepięknie mocno i czysto, a porażający wokal Toma Arai i jego bezpretensjonalna konferansjerka (You're fucking awesome!) zjednywały sympatię nawet nieprzekonanym. Podobnie jak występująca po Slayerze Metallica, Hanneman, King i spółka nie udają młodzieniaszków, ale czuje się, że robią to, co robić kochają.

Miłość do sceny, koncertowania w ogóle i do polskiej publiczności w szczególe czuło się też na każdym kroku podczas Grande Finale, czyli ponaddwugodzinnego występu Metalliki. Zaczęło się spektakularnie, gdy czarna dotychczas ściana za plecami muzyków rozbłysła i okazało się, że jest jednym gigantycznym telebimem. Na dziki początek band zaintonował, a raczej zaatakował "Creeping Death" z drugiego (sic!) albumu "Ride the Lightning". Zaskakujące intro, zwłaszcza dla tych, którzy spodziewali się przede wszystkim utworów z ostatniego krążka "Death Magnetic". Te pojawiły się zaledwie w liczbie trzech na liczącej 18 utworów koncertowej set-liście!

To sprawiło, że występ Hetfielda, Ulricha, Hammeta i Trujillo w Warszawie był raczej koncertem życzeń, podczas którego stare (ale wcale nie przestarzałe!) przeboje lały się jak miód na serca nie najmłodszych już fanów. Panowie grali mocno, nierzadko w szybszym tempie niż to znanym z płyt, z powerem, którego się po nich nie spodziewałam.

Wygląda na to, że Metallica ostatnim albumem powróciła na słuszną drogę, która prowadzi znaną, ale wcale nie zadeptaną ścieżkę ostrych riffów, nagłych zmian tempa narzucanych przez bezlitosną perkusję i przechodzącego czasami w krzyk wokalu Hetfielda - raczej niż rockowych ballad z countrową gitarką. Pochwalamy ze wszech miar, doceniamy kunszt i wizualną oprawę (buchające ognie, fajerwerki, bajery), formę i monstrualne przedsięwzięcie, jakim jest dzisiaj Metallica. Piękny koncert, sentymentalny powrót i wielki, efektywny wysiłek organizatorów. [tekst: am, foto: Bartosz Bajerski]

PS. Jeśli ktoś mimo wszystko tęskni jeszcze za starymi dobrymi czasami, niech sobie porówna: http://www.youtube.com/watch?v=MtaxKNaEAns (Seattle, 1989) i http://www.youtube.com/watch?v=erc_QDM2TUM (Warszawa, 2010, od ok 01:30)

Selector Festival, 4-5 czerwca, Kraków

2010-06-16T06:45:00.001-07:00

No i zaczęło się. Sezon festiwalowy ruszył i do października nic już nie zatrzyma tej bezlitosnej, pochłaniającej nasze siły witalne i moralne, nieustającej zabawy. A sygnał do startu dał, jak w zeszłym roku, Selector Festival, tym razem ze względu na pogodę przeniesiony z uświęconych wizytą papieża Błoni na teren Muzeum Lotnictwa (hmm, może to wcale nie przypadek, a boska interwencja i kara za bezbożną zabawę w końcu jednak nas wszystkich spotka).
Spóźniwszy się niestety na Hellow Dog, wbiegliśmy do namiotu na zaczynających właśnie Friendly Fires. I choć bardzo na ten koncert czekaliśmy i w sumie nie ma na co narzekać, to nie możemy się oprzeć wrażeniu, że panowie byli na ciężkim kacu lub choćby po nadwerężających kondycję ciężkich przejściach. Ed Macfarlane, główny strażnik płomienia, choć poruszał się na scenie popisowo, był tylko cieniem samego siebie sprzed dwóch lat, kiedy to mieliśmy szczęście zobaczyć ich na żywo pierwszy raz. To samo zresztą dotyczy całego zespołu.

Po części więc usatysfakcjonowani, po części rozczarowani, udaliśmy się na przerwę techniczną. Skonsumowawszy festiwalową kiełbasę, zajrzeliśmy do Uffie. I to doświadczenie, w przeciwieństwie do wspomnianej kiełbasy, pozostawiło niesmak. M.I.A.-wannabe nas nie zachwyciła, zachwycili nas za to Bloody Beetroots - naszym zdaniem najlepszy występ całego festiwalu.

I sądząc po panującym w namiocie ścisku (oczywiście brak swobody ruchów nie przeszkadzał w owych ruchów gwałtownym wykonywaniu) i strzępkach rozmów zasłyszanych w autobusie powrotnym – nie byliśmy w tej opinii odosobnieni.

W tak zwanym międzyczasie udaliśmy się do namiotu Burna zobaczyć tajemnicze combo Loco Star i Dick4Dick. I to była bardzo dobra decyzja, bo choć wydawało nam się, ze ani Diki, ani Loco Star niczym już nas zadziwić nie mogą, to fakt, że lepiej bawiliśmy się na tym koncercie niż na większości występów zagranicznych gwiazd wprawił nas w lekkie osłupienie.

W pozytywny szok wprawił nas też Calvin Harris, którego zeszłorocznego występu na Orange Festivalu wolelibyśmy nie pamiętać. Co w sumie nie byłoby trudnym zadaniem, bo nie działo się podczas niego nic ciekawego. Tym razem jednak działo się bardzo wiele. Zarówno na scenie, jak i wśród publiczności, która bawiła się tak, jakby była przekonana, że to ona stworzyła disco i jakby czekała na ten weekend całe życie.

Może to dlatego, że Calvin był tak dobry, a może po prostu dlatego, że Audio Bullys byli tak źli, ale pod Magenta Stage spędziliśmy tej nocy już tylko kilka minut, nad niecierpliwie wyczekiwanych Brytyjczyków przedłożyliśmy dobrze znanych Polaków, udając się do namiotu Urban Wave. Z założenia miała to być strefa wypoczynkowa, ale warszawski kolektyw Double Trouble tak rozruszał odpoczywajacych, że wszyscy na nowo bardzo się zmęczyli.

Następnego dnia pełni świeżych sił powróciliśmy na pole pod Geantem, aby doświadczyć deja vu. Znowu niecierpliwie wyczekiwany przez nas koncert zespołu, który już raz wcześniej widzieliśmy rozczarował. Mowa o Delphic, którzy zachwycił nas niespełna rok temu, by teraz wzbudzić lekką konsternację. Czy to my się tak zmieniliśmy, czy oni? Hmm... Może na taką opinię wpłynęły nasze wyidealizowane wspomnienia? Wstydu nie było, były za to przydługie improwizowane przejścia między utworami, mające odwrócić uwagę od faktu, że materiału starczyłoby im na pół godziny (temu pewnie też miał służyć 15 minutowe spóźnienie).

W kolejnym miedzy czasie zerkneliśmy na grającą w namiocie Burna Niweę i utwierdziliśmy się w przekonaniu, że nie jest to rzecz łatwa ani przyjemna, choć dobra. Odbłyski geniuszu, jakie widac w singlowym "Miłym młodum człowieku" zdawały się porażać większość publiczności - mina widoczna na co drugiej twarzy, będąca mieszaniną dezorientacji, wysiłku umysłowego i cierpienia - bezcenne!

Wysiłku wymagało od nas też wytrwanie na koncercie Faithless, choć najzagorzalsi fani zdawali się być zachwyceni. Nas występ znudził, a gdy namiot zatrząsł się od reggae aranżacji, fanom używek poza alkoholowych wyraźnie spadł poziom energii.

Sytuację uratował Boys Noize i jego gęste, ciężkie masywne brzmienie. Słysząc jego rockowo-brzmiące elektroniczne wyczyny byliśmy w siódmym niebie, zwłaszcza gdy przyszła kolej na jego remiks „Personal Jesus” Depeszy.
I choć można mieć różne zastrzeżenia zarówno organizacyjne (problemy z autobusami festiwalowymi – zero oznakowania miejsca ich postoju, zero informacji na dworcu) i line-upowe, to Selector, choć elektroniczny, jest festiwalem z pewnością dobrze rokującym na przyszłość.
[tekst: Ola Wiechnik, fot. Bartosz Bajerski]

Europavox @ Clermont-Ferrand, 20-23 maja

2010-06-16T06:44:00.000-07:00

Choć czerwic obfitował w ciekawe wydarzenia muzyczno-towarzysko-artystyczne, nas cieżko było w tym miesiącu zadowolić, bo jeszcze zanim się zaczął przeżyliśmy wiosenno-muzyczne apogeum. Jako że od lat wspieramy słuszną inicjatywę muzyczno-integracyjną, jaką jest festiwal Europavox, nie mogło nas na nim zabraknąć i w tym roku. Już po raz piąty urokliwe miasteczko w serem i winem płynącej francuskiej Owernii, Clermont-Ferrand, pod koniec maja zamieniło się w centrum europejskiej muzyki. Dzięki unijnemu dofinansowaniu organizatorzy Europavox mogli po raz kolejny uświadamiać sobie i nam, że europejska muzyka nie kończy się na tej tworzonej na Wyspach. W wulkanicznym otoczeniu Clermon-Ferrand zgromadzono wybuchową mieszankę artystów, dziennikarzy, słuchaczy i przedstawicieli branży muzycznej z całej Europy. Nie zabrakło też oczywiście polskich miłośników dobrej nowej muzyki, wyłonionych za pośrednictwem „Aktivista”. Przez trzy dni raczyliśmy się starym serem, młodym winem i świeżą muzyką z wszystkich zakątków naszego kontynentu. Oto mały przegląd tego, co dne nam było zobaczyć i usłyszeć

Wprawdzie pierwszego wieczoru podziwialiśmy głownie średniowieczne centrum miasta, ale z dobrze poinformowanego źródła wiemy, że wyróżnił się zwłaszcza belgijski Black Box Revelation. Choć panowie brzmią jakby nie mogli się zdecydować, czy chcą być bardziej Liamem Gallagherem, czy Richardem Ashcroftem, to umiejętne dobieranie wzorców im się chwali!

Drugiego dnia przysłuchiwaliśmy się już nowym europejskim brzmieniom na własne uszy. Na początek swoim zamaszystym wdziękiem uraczyła nas Hindi Zahra Francuzka o marokańskim pochodzeniu.

I choć ten miękki balladowo-soulowy blues nie jest tym, co lubimy najbardziej, to daliśmy się na chwile zahipnotyzować ponętnym ruchom i głosowi Hindi. Patriotyczny krzyk sumienia wyrwał nas jednak z przyjemnego letargu i kazał popędzić do namiotu, zwanego nie bez przyczyny Magic Mirrors, aby wesprzeć rodzime Oszibarack. Okazało się jednak, że Oszibarack naszego wsparcie nie potrzebuje, godnie reprezentuje nas na europejskiej scenie, a nawet gromadzi przed nią naprawdę sporą publiczność, wyglądającą do tego na dość zadowoloną.

Uspokojeni, udaliśmy się na koncert Band Of Skulls. Nic na to nie poradzimy, ale choć założeniem festiwalu jest m.in. pokazanie, że dobra europejska muzyka powstaje nie tylko na Wyspach, to nam najbardziej podobała się właśnie ta o brytyjskim pochodzeniu. Band of Skulls, brzmiący trochę jak The White Stripes, trochę jak Kings of Leon, a trochę jak oni sami, stali się już po paru minutach grania naszymi festiwalowymi faworytami.

Musieliśmy jednak szybko zweryfikować tę opinię, bo oto nadszedł czas hołdu dla Joy Division, złożonego w 30 rocznicę śmierci Iana Curtisa przez innego członka tego zespołu – Petera Hooka. Unknown Pleasures, bo tak w nawiązaniu do twórczości JD nazywało się to karkołomne przedsięwzięcie, okazało się przeżyciem bardzo mocnym zarówno muzycznie jak i emocjonalnie – tak dla samego Petera Hooka i towarzyszących mu muzyków, jak i dla publiczności. Tego wieczoru w Clermont-Ferrand, a wcześniej w Manchesterze, stał się cud, nie będziemy więc nawet próbować wyjaśnić wam, jak wyjątkowy był to koncert, bo cud jest z natury swej niewytłumaczalny.

Po tych przeżyciach nieco ochłonęliśmy na nastrojowym występie JJ, szwedzkiego duetu o bardzo dziwnych relacjach wewnętrznych. Wokalistka, z gatunku uroczych grubasek o pięknej twarzy i wrażliwej duszy, i cherubinowy blondynek, którego funkcja na scenie i stosunek do zespołowej partnerki były nie do końca zrozumiałe. Przez większość czasu stał tyłem, z ręcznikiem na głowie, machając powoli rękami włożonymi w kieszenie bluzy, jak złoszczące się dziecko w zwolnionym tempie. Podchodził co jakiś czas do śpiewającej dziewczyny, szepcząc jej coś do ucha, przytulając, szturchając, co w połączeniu z dość intymnymi (w sensie raczej kameralnym i prywatnym, niż erotycznym) wizualizacjami tworzyło wrażenie mocno kazirodcze i nadawało całości trochę irytujący, a trochę interesujący wydźwięk.

Ten bardzo udany dzień zakończyliśmy w bardzo udany sposób z francuskim DJ-em
Mr. NO

Drugiego dnia zaczęliśmy od świetnej Emily Chick i trochę mniej świetnych, ale ciekawych Plasticines. I wstyd się przyznać, ale chyba przemówił przez nas męski szowinizm, bo coś nam w tym obrazku pełnym twardych, acz słodkich lasek z gitarami nie pasowało.

Pasował nam za to, i to bardzo, hałaśliwy Joensuu 1685

Świetnie zapowiadający się wieczór popsuła nieco główna gwiazda, czyli Peter Daniell Doherty. Nie chciał Mahomet do góry, to my przyszliśmy do Francji.

I bardzo się cieszymy, że boski Pete nie był jedynym powodem naszej wyprawy, bo koncert był to straszliwie nudny. Kulminacyjnym momentem było zdjęcie przez Doherty’ego kapelusza i powachlowanie się tymże. Publika szalała. My poszliśmy na gofra.

I jeszcze relacja naszego ambasadora z Europavox! 20-23 maja, Clermont-Ferrand

2010-06-16T04:49:00.000-07:00

Piąta edycja festiwalu EuropaVox, który w całości poświęcony jest promocji różnorodności we współczesnej muzyce, odbył się w dniach 20-23 maja w Clermont-Ferrand. W ciągu 5 dni muzycznej ekstazy miało miejsce ponad 60 koncertów artystów z całej Europy reprezentujący wszystkie gatunki muzyczne, począwszy od rocka przez electro a skończywszy na muzyce world.

Historia rozpoczęła się 20 maja na lotnisku De Gaulle’a. Nucąc pod nosem słowa piosenki „Music Is My Hot Hot Sex” Cansei de Ser Sexy, wylądowałem w Paryżu jako jeden z 54 ambasadorów reprezentujących każde z członkowskich państw UE. Cel, jaki przyświecał każdemu z nas, był prosty: muzyka, wino i ludzie – istne bachanalia. Ze stolicy Francji udaliśmy się autokarem do celu, jakim było malownicze miasto położone u stóp pasma wygasłych wulkanów Masywu Centralnego.

Pierwszej nocy festiwalu, mimo małego spóźnienia, zdołaliśmy obejrzeć ostatnie koncerty. Największą uwagę przykuł charakterystyczny zespół La Cafetera Roja, założony przez sześciu muzyków z Francji, Austrii i Hiszpanii, którzy serwują w swojej twórczości mieszankę indie, trip-hopu, oraz hip-hopu. Śpiewają w języku angielskim, francuskim, niemieckim i hiszpańskim, łącząc dźwięki z takich instrumentów, jak bas, skrzypce, wiolonczela, fortepian czy harmonia. Całość spaja charakterystyczny żeński głos powodując, że ich koncert zapada głęboko w pamięci. Zachęcony pierwszymi pozytywnymi wrażeniami udałem się na chwil kilka do sceny zwanej „magicznymi lustrami”, która stworzona została na wzór namiotu cyrkowego z mnóstwem świecidełek w środku. Wizualnie było to moje ulubione miejsce na terenie całego festiwalu. Po mieszance kulturowej i muzycznej przyszedł czas na Hiszpanów z Tokyo Sex Destruction, którzy połączeniem punku z soulem zgotowali fanom ciężkich gitar i wrzasków istną destrukcję. Jako że się do nich nie zaliczam, udałem się na najbardziej oczekiwany występ tego wieczoru. Na scenie pojawiła się młodziutka przedstawicielka Clermont-Ferrand – JEN onesailor. Jak sama mówi inspiruję się kulturą japońską, lecz w jej muzyce słychać także duży wpływ francuskiego electro, co sprawia, że o tej dziewczynie świat muzyki elektronicznej jeszcze z pewnością usłyszy. Mimo niewielkiej frekwencji pierwszego dnia festiwalu udało jej się porwać zgromadzoną publiczność do szalonej zabawy.

Mimo że pierwszy dzień pobytu na EuropaVox zakończył się nad ranem (przy ulubionych dźwiękach młodych Europejczyków i narodowych specjałach), po nieprzespanej nocy z energią udałem się na zwiedzanie miasta i integrację na trawie w pobliskim parku z ogromną ilością francuskich serów, pieczywa oraz przepysznego wina.

Drugiego wieczoru znowu czekało nas kilka świetnych występów. Na uznanie na pewno zasługuję koncert jednej z festiwalowych gwiazd, czyli Rahida Tahy, u którego boku wystąpił Mick Jones – były gitarzysta i współzałożyciel grupy The Clash. Jako muzyk francusko-algierski Taha czerpie inspirację z takich źródeł, jak raï, techno, rock'n'roll i punk. Na scenie zachowywał się jak afrykański szaman, a emanująca z niego ogromna energia porywała do tańca przy algierskich rytmach. Następni w kolejce byli Hocus Pocus, szeroko znani na francuskiej scenie hiphopowej. W swojej muzyce łączą elementy soulu i r’n’b przy wykorzystaniu instrumentów na żywo oraz możliwości nadwornego didżeja. Tłumy na koncercie potwierdziły doniesienia, iż to właśnie oni biją od 15 lat rekordy popularności. Już od pierwszych dźwięków wiedziałem, że zapowiada się coś niesamowitego i tak też było do końca. Największe zasługi dla tego udanego koncertu miał wokalista, który okazał się istnym wodzirejem, a crowdsurfing w jego wykonaniu był niezapomnianym momentem całego show. W pewnym momencie znalazł się wśród publiczności i wykonał kilka utworów wraz z nimi. Coś niesamowitego! Znakomitym dopełnieniem drugiej nocy festiwalu okazał się występ hiszpańskich didżejów kryjących się pod nazwą The Requesters. Za sprawą ich electroclashowych i dance'owych dźwięków, które w ostatnim czasie spowodowały niezłe zamieszanie w barcelońskim undergroundzie, oddałem się muzycznej ekstazie i w takim stanie trwałem do końca świetnego występu.

Dzień trzeci okazał się niezwykle pracowity. Oprócz konferencji na temat korzyści z internetu przy tworzeniu i promowaniu muzyki, wzięliśmy też udział w pracy nad festiwalowym blogiem i przeprowadzaliśmy wywiady z artystami.

Muzycznie ten dzień upłynął pod wpływem Haçiendy. Na scenie magicznych luster zagrała gwiazda tego wieczoru, czyli Peter Hook, basista Joy Division i New Order. Obok niego, tego dnia na uwagę zasłużyła także Hindi Zahra, tworząca piękne ballady na pograniczu soulu, bluesa i muzyki pustyni. Polskim akcentem na francuskim festiwalu była grupa Oszibarack, którą na żywo widziałem po raz pierwszy. Wraz z innymi ambasadorami zająłem miejsce w pierwszy rzędzie, gdyż patriotyczne uczucia nakazały mi pochwalić się naszym muzycznym eksportem przed innymi uczestnikami. Jak się okazało, nie miałem się czego wstydzić i koncertowo wrocławska formacja jest rewelacyjna. Wszystko za sprawą kryształowego głosu wokalistki i ich unikalnego stylu, emanującego mieszanką electro, funky i trip hopu. Elektroniczne dźwięki na stałe wpisane są w występy kończące każdy z festiwalowych dni, tym razem ten zaszczyt przypadł Mr. No. Jego psychodeliczną muzykę polecam przede wszystkim fanom Kraftwerk i The Stooges.

Finalny dzień EuropaVox stał pod znakiem występu gwiazdy festiwalu, czyli Petera Doherty. Pete słynie, jak nam dobrze wiadomo, z odwoływanych koncertów albo totalnego upojenia w trakcie. W Clermont-Ferrand miejsce miało to drugie. Pete wyszedł na scenie z butelka wina w ręku. Dało się odczuć, że większą satysfakcję sprawia mu picie wina niż muzyka, którą odśpiewał nieledwie mechanicznie. Najbardziej oczekiwany występ okazał się też najbardziej nieudany.

Całe szczęście wieczór uratował niesamowity, akustyczny występ pośrodku festiwalowej uliczki, łączącej trzy sceny.

Na podeście sceny kameralnej, czyli tzw. SXRM Sessions, występował The Dempster Highway. Jak się później okazało, to jedyny jednoosobowy projekt, który zainspirowany jest zimą, kotami, piwem i papierosami. Jego muzyka to wariacja na temat muzyki ludowej, podlana psychodelicznym klimatem koła podbiegunowego. Warto także wspomnieć o takich zespołach, jak Mary’s Flower Superhead oraz Funeral Suits, które fanom muzyki z pogranicza popu i rocka z pewnością przypadłyby do gustu.

Po zakończonym festiwalu udaliśmy się do hostelu, gdzie czekało nas szalone after party. Zabawa do białego rana, głośne śpiewy i osobiste recenzje koncertów towarzyszyły nam do wschodu słońca. Upojeni dźwiękami muzyki, francuskim winem oraz ogromnym bagażem doświadczeń za nic nie chcieliśmy opuszczać tego niesamowitego miejsca. Jednak sielanka dobiegała końca, a Europavox rzeczywiście okazał się niesamowitym i niezapomnianym przeżyciem. [tekst i foto: Rafał Gruszkiewicz, ambasador Polski na festiwalu Europavox, zwycięzca w konkursie "Aktivista"]

Kryzys - Warszawa, CBA, 25 maja

2010-05-27T02:03:00.000-07:00

Kryzysowa okładka autorstwa Sasnala

First things first - pierwsze, co rzucało się w oczy zgromadzonym w Basenie na premierze płyty "Kryzys komunizmu", to wiek fanów Kryzysu, Bryla i spółki. Napotkany w basenowej niecce kolega w wieku odrobinę przewyższającym lat naście rzekł na nasz widok z ulgą: "Uff, dobrze, że jesteście, bo bałem się, że młodzież oleje ten koncert". Młodsza młodzież zaiste olała. Starsza za to dopisała i choć naigrawaniom z warszawki i pracowników agencji reklamowych - przynajmniej z ust Patyczaka, lidera one-man-bandu Brudne Dzieci Sida - nie było końca, publika, zdaje się, nie zapomniała o punkowych korzeniach.

Było więc głośno i tłocznie, a zgromadzeni znali, śpiewali i skandowali wszystkie kawałki - co w przypadku bandu z "jedną płytą na koncie" byłoby godne podziwu, gdyby ten band nie był legendą polskiej muzyki alternatywnej. Jak mogło w ogóle do tego dojść, że zespół z takim dorobkiem i takim wpływem na muzykę rockową i punkrockową w Polsce nie zarejestrował wcześniej studyjnego albumu z prawdziwego zdarzenia, jest "beyond me", jak mawiają po drugiej stronie Kanału La Manche. Tę kwestię pozostawiam jednak historykom i historykom popkultury. I cieszę się, że ta zaległość została w końcu nadrobiona, że zespół jest w doskonałej formie i że z tej okazji uraczono nas koncertem, który wcale nie świadczył o tym, że panuje jakikolwiek kryzys. Na pewno nie w Kryzysie.

Na supporcie Brylewskiego, Magury, Kasprzyka, Martyny Załogi, Koreckiego i Rytki wystąpił nieoceniony Patyczak, który zrobił to, co nie udało się niejednemu lepszemu artyście mającemu na koncie występ w Basenie. Rozruszał bowiem i rozgrzał publiczność do tego stopnia, że ta śpiewała razem z nim "Rzuć parę groszy na wino". Kto bywał w CBA na koncertach i imprezach, ten wie, że sprawienie, by goście zeszli z bezpiecznych brzegów basenu do środka, jest już nie lada wyczynem. Patyczak osiągnął ten efekt bezpretensjonalnym show, w którym rozkładał na ziemi reklamowy banerek Brudnych Dzieci Sida, żeby zgromadzeni pracownicy agencji nie pobrudzili się w trakcie pogo, zmieniał trzy razy strój i zrywał wszystkie struny ze swojej gitary, wykonując swoje - niezmienne od lat - przeboje. Na końcu objawił się w cekinowym bolerku do wtóru pieśni o "prawdziwej hedonce", w trakcie której akompaniował sobie własnym beatboksem. Piękne show! Przy okazji okazało się również, że mieliśmy swój wkład w rozwój punkowej sceny. Patyczak, zainspirowany felietonem Tomka Lipińskiego, opublikowanym lata temu na łamach "Aktivista", napisał nawet piosenkę, w której magazyn jest wymieniony z nazwy. Wprawdzie potem Patyczak domagał się obecności Zuzy Ziomeckiej, "naczelnej Aktivista" i nie dosłyszał krzyków, że na sali jest nowa, ale ekspozycja marki była. Moje korporacyjne, kapitalistyczne serce ścisnęło się z lubością i przeliczyłam w myślach wpływy z wejść na naszą stronę internetową.

Dobra, ironizuję, ale show Patyczaka sam do tego skłaniał. Do ironicznych uśmieszków nie skłaniał za to koncert gwiazd wieczoru, które zostały zapowiedziane przez twórcę Brudnych Dzieci Sida jako "debiutanci", a Brylewski poproszony, by nastroić Patyczakowi gitarę. Potem była już sama klasa i wielkość. Był "Święty szczyt", "Józef K.", była "Dolina lalek", "Ambicja", "Mam dość", były "Małe psy", "Wojny gwiezdne"... Słowem - klasyka. Wykonana z całą werwą, mocą i entuzjazmem, ale i pewnym hipnotyzującym, mistyczny walorem, który trudno precyzyjnie nazwać, ale niezwykle łatwo poczuć. Przynajmniej w tamtym miejscu i czasie. Liczę na to, że teraz Kryzys puści się w trasę po Polsce, wychowa sobie kolejne pokolenie młodych fanów i nie zostanie zamknięty w przegródce "punk dla dziadów". Nie zasługuje na to w najmniejszym stopniu, a charyzmy i scenicznego obycia mógłby się od nich uczyć niejeden polski zespół z kilkoma płytami na koncie. [tekst: Agata Michalak]

PS. Plus dla organizatorów za uroczy "lounge dla Vipów" (znowu cytat z Patyczaka), w którym na kartki można było dostać ciepłą wódeczkę, śledzika, potwornie słodką oranżadę z kłamliwą etykietą, z której wynikało, że nie zawiera śladu substancji barwiących i słodzących oraz - jeśli jest się kobietą - goździka. Oczywiście kryzysowego, bo akurat zabrakło róż.

22.05.10 - Beat BBQ @ Balsam, Prodigy @ Torwar, Warszawa

2010-05-26T07:14:00.001-07:00

„Chłodny maj, dobry urodzaj.” Pył wisiał, deszcz padał, rzeki wylewały, a dobrych koncertów wysypało co niemiara. Wystarczyło kilka promieni słońca by spragnieni świeżego powietrza warszawiacy wylegli na parkowe ławki i rozstawione po knajpianych ogródkach, stoliki. Z optymizmem patrząc w niebo, kilku mieszkańców stolicy wystawiło natomiast adaptery na... dach Balsamu, sprosiło grupę znajomych i w sobotnie popołudnie - przy wtórze mocnych bębnów i ciepłego basu - rozpoczęło grilla. Płytowa selekcja niekojarzonych zwykle z DJ'ingiem raperów, producentów, promotorów i dziennikarzy, wraz z zimnym piwem i gorącym mięsiwem, stanowiła idealne wprowadzenie w klimat wieczoru. Sięgając po swoje ulubione numery Dzikret, Praktik, Kixnare, Kociołek, Groh, Temzky czy chłopaki z Soul Ninjaz i Black Star Liner, zaprezentowali pełne spectrum gatunków na których podstawie Onra oparł własne brzmienie. Soulowa miękkość, funkowy groove i hip-hopowy brud w produkcjach francuza splatają się w spójną, bitową formę. W zagranym przy klawiszowym wsparciu Buddy'ego Sativy, live-akcie na dwie MPC'tki, autor „Chinoseries” i „Long Distance” przypominał swoje eksperymenty z dalekowschodnimi samplami, jak i sięgał po nowy, retro-futurystyczny materiał. Momenty zadumy przerywały taneczne kompozycje, a głowy zebranych nawet na chwilę nie przestawały się kiwać w takt perkusyjnych rytmów.

Tych ostatnich nie zabrakło na koncercie Prodigy na który udaliśmy się podczas trwania bitowego barbeque, a że „w międzyczasie nie da się ominąć międzyczasu” (jak niedawno rymowały Warszawskie Deszcze), nie możemy nie wspomnieć o występie Howletta i spółki. Wystarczył rzut oka po wypełnionym po brzegi Torwarze, by zauważyć, że poza weteranami, którzy w latach 90tych zarzynali swoje kaseciaki pierwszymi albumami brytyjskiej ekipy, Prodidże dorobili się ostatnio setek nowych fanów. Wystarczyło kilka pierwszych uderzeń bębnów, gitarowych riffów i syntezatorowych akordów, by stwierdzić, że angole nie wyszli z wprawy. Wspierani przez perkusistę i wioślarza, Maxim, Flint i Howlett nie silą się na eksperymenty i nowe aranżacje. Oślepiające światła, dudniący bas i niosące się po sali wrzaski stanowią clu ich występów, a że wszystkie te spektakularne chwyty lubimy, a numery z „Music for the Gilted Generation” czy „The Fat of the Land” wręcz uwielbiamy, tak więc bawiliśmy się znakomicie. Rave'owi kombatanci wiekiem doszlusowują powoli do największych gwiazd rocka, scenicznym obyciem i koncertową energią dawno już ich jednak dogonili. My natomiast nie dogoniliśmy autobusu do M25 i wróciliśmy na Racławicką. Z uśmiechem na japie, piskiem w uszach i niesłabnącą nadzieją, że „czerwiec na maju zwykle się wzoruje” i jego jakość line-up'u, zamiast pluch i pogody, naśladować będzie. [txt: fika, fot: fika & Hubert Worobiej]

2010-05-17T02:44:00.000-07:00

Fashion Philosophy Fashion Week Poland po raz drugi organizowany w Łodzi miał miejsce w dniach 7-11 maja. Polskie święto mody otworzył najważniejszy w kraju konkurs dla projektantów mody zwany Złotą Nitką. Po raz osiemnasty w ogóle, po raz drugi w ramach Fashion Weeku. W szranki stanęła dwudziestka młodych i zdolnych. Dziesiątka w kategorii pret a porter, dziesiątka w premiere vision. W pierwszej kategorii dominowały zwiewności i subtelności, monochromatyzmy, czerń i szarość, folklor, męskie fasony i kobiety wojowniczki. Monochromatyczna kolekcja "Liquid" Karoliny Gleguły uznana została za najlepszą przez Jury Kreatorów, w opinii Jury Medialnego najlepsza była kolekcja "Echo" Anety Zielińskiej. Druga kategoria- premiere vision jest symbiozą mody i sztuki. Jedna bez drugiej istnieć nie może. Tegoroczne inspiracje projektanci znaleźli w księżycowej aurze a także w słynnej mleczarce Vermeera. Były modelki z zasłoniętymi twarzami, "ozdobione" szpulkami nici i gigantycznymi szpilkami, zbroje, iglice i sterczące gałęzie, pióra i łuski a także mężczyźni w butach na obcasach. Była też geometryczna, biało-czerwono-czarna kolekcja "Metropolis" Kamilii Gawrońskiej- Kasperskiej. Tak genialna, że została uznana za najlepszą przez obydwa gremia jury. Gość specjalny Kenzo Takada przyglądający się konkursowym kolekcjom, dzień później podczas konferencji prasowej również przyznał, że zrobiła na nim największe wrażenie. Pokaz ukraińskiej projektantki Roksolany Boguckiej szyjącej dla Julii Tymoszenko zakończył pełen emocji pierwszy dzień festiwalu.

Wszystkie modowe pokazy od pierwszego do ostatniego dnia odbywały się w dwóch lokalizacjach. Od południa przez niespełna 2 godziny w industrialnych wnętrzach Uniontexu, potem w hali Expo. Klimatyczna Elektrownia i Bielnik stały się siedzibą części OFF. Każdego dnia na wybiegu można było zobaczyć 3 kolekcje polskich designerów awangardowych i idących po prąd. Pierwszego dnia była to Sylwia Rochala, dla której moda jak sama mówi jest wolnością kreacji pozbawioną zahamowań, Anna Pitchougina, polska Rosjanka, zeszłoroczna stażystka u Dereka Lama i Basia Marek zainspirowana japońskim komiksem. Drugiego- UEG pod którym ukrywa się Michał Łojewski prezentujący kolekcję białych kostiumów, na których w finale malował czarną farbą nazwę kolekcji, Plastikowy aka Mateusz Wójcik i jego kobieca szarość, czerń i pastelowy błękit oraz Maldoror ze swoją kolekcją dla kobiet odważnych i pragnących się wyróżniać. Trzeciego dnia na wybiegu można było zobaczyć delikatną i kobiecą kolekcję Marty Siniło inspirowaną kwiatem magnolii, nietuzinkowy projekt Konrada Parola odwołujący się do zagubionego plemienia tworzącego okrycie z tego co znajdzie oraz kolekcję Ani Kuczyńskiej pełną nonszalancko noszonych- jak nazywa je sama projektantka- mieszczańskich ubrań. Ostatniego dnia swoje kolekcje pokazali Paulina Plizga, Face of Jesus in my soup oraz Mysikrólik. Plizga zaprezentowała modowy performance, podczas którego malowała spódnice i sukienki modelek. Duet Tomasza Partyki i Katarzyny Pielużek jak poprzedniczka zaprezentował performance z dzianinami w roli głównej. Mysikrólik za którym stoi Martyna Czerwińska to subtelna i delikatna kolekcja z przeciwdeszczowymi płaszczami z koronkowej ceraty jako głównym punktem pokazu.

Pokazy mody polskich projektantów można było oglądać każdego dnia w hali Expo. W sobotę na wybiegu pojawiły się kolekcje studentów ASP (genialna Piotra Drzała), kolorowa i wzorzysta kolekcja tworzącej z materiałów wtórnych Joanny Paradeckiej, sukienkowo-tunikowa i czarno-beżowo-szara kolekcja Marty Jagiełło, niezwykle kobieca, delikatna i subtelna kolekcja Łukasza Jemioła, złożona z czerni i nasyconych kolorów Ewy Kozieradzkiej, kobieca i z sercem w tle, z intensywnym różem i pomarańczem kolekcja Agaty Wojtkiewicz i wreszcie minimalistyczna z dominującą szarością, błękitem, bielą i czernią kolekcja wzbudzającego emocje zawsze i wszędzie duetu Paprocki& Brzozowski. Gościem specjalnym był Eymeric Francois- projektant haute couture, który zaprezentował romantyczno-rockową kolekcję bajecznych wieczorowych sukien.

Kolejnego dnia można było zobaczyć inspirowaną malarstwem Knutscha kolekcję Olgi Szynkarczuk, niebanalną i świeżą Sylwestra Krupińskiego, minimalistyczną, opartą na beżu i czerni kolekcję Marii Wiatrowskiej, nasyconą barwami, inspirowaną Maroko i Tunezją Katarzyny Bies, rozbudowaną kolorystycznie Monnari, opartą na granatowych i szarych kombinezonach, genialną Trussardi, inspirowaną latami 80-tymi fantastyczną kolekcję MMC Studio Design oraz folklorystyczną, z łowickimi pasami i unikatowym obuwiem Joanny Klimas. Na koniec gwiazda wieczoru Agatha Ruiz de la Prada zaprezentowała swoją kolekcję. Hiszpanka przywiozła z sobą energię, taniec i szeroki uśmiech. Na wybiegu zrobiło się multikolorowo, multiwzorzyście i bardzo wesoło. Były serca, serduszka, gwiazdki i kwiatki.

Ostatniego dnia festiwalu Anna Pitchougina pokazała efemeryczną kolekcję pełną wybielonych róży, szarości i czerni. Po niej Natasha Pavluchenko zaprezentowała kolekcję w duchu paryskim z francuską muzyką w tle i "pensjonarkami" przemierzającymi wybieg. Beata Jarmołowska przedstawiła kolekcję inspirowaną militariami. Marcin Giebułtowski stworzył genialną biżuterię, którą zaprezentował w zestawieniu z kolekcjami trzech projektantek: Ewy Morki, Emilii Koryckiej oraz Wioli Wołczyńskiej, kolekcjami niezwykle charakterystycznymi i energetyzującymi. Michał Szulc to minimalizm pełen szarości, beży i czerni, przełamanymi cienkimi, pastelowymi paskami w talii. U Natalii Jaroszewskiej na wybiegu pojawiło się mnóstwo pudrowego różu i beżu w lekkiej i zwiewnej kolekcji pełnej falban i tiuli. Ostatnim pokazem dnia i jednocześnie ostatnim pokazem Fashion Weeku była męska kolekcja Nuno Gamy z prostymi białymi spodniai, chabrowymi, ludowymi chustami oraz wysokimi skórzanymi butami. Ogromną atrakcją było pojawienie się na wybiegu w roli modeli Roberta Kupisza, Łukasza Jeioła i Pawła Ruraka- Sokala. Gama zaserwował publiczności tętniący niezwykle pozytywną energią pokaz. Doskonały na zakończenie najważniejszego święta mody w Polsce.

08-09.05.10 - Warsaw Challenge @ Park Sowińskiego, Warszawa

2010-05-12T11:06:00.000-07:00

Zaproszenie na Warsaw Challenge Taliba Kweli było strzałem w dziesiątkę. Imię nowojorskiego MC nieodłącznie kojarzy się z takimi „odłamami” hip-hopu jak conscious czy trueschool. Każda linijka tekstów składanych przez reprezentanta Brooklynu świadczy o jego świadomości, zaangażowaniu i inteligencji. Każdy jego utwór jest natomiast hołdem dla pierwszych lat zrodzonej na Bronxie kultury czterech elementów. Oglądając roztańczony klip do „Waiting for the DJ” trudno sobie wyobrazić nawijacza, który bardziej by pasował do stylistyki warszawskiego święta b-boy'ingu. Podziwiając jego koncert na Warsaw Challenge ciężko wymyślić by było lepszą zachętę do sięgnięcia po ukazujący się lada dzień, drugi krążek współtworzonego z Hi-Tekiem projektu Reflection Eternal. Ponadgodzinny występ w którym na scenie Taliba wspierał jedynie DJ - dla tysięcy osób zebranych w ciepły, sobotni wieczór w parku Sowińskiego - był lekcją prawdziwego, szczerego hip-hopu. Starszy materiał przeplatał się z nowymi numerami, podczas gdy Kweli pewnie płynął po przepełnionych funkiem, klasycznych już beatach.

Co łączy gwiazdę pierwszego dnia Warsaw Challenge z występującym w niedzielę byłym członkiem The Roots, to poza wiernością „prawdziwej szkole”, trudna sztuka balansowania między undergroundowym etosem, a przystępnością. Sztuka, którą obaj panowie opanowali do perfekcji. Nawet jeśli mistrzem świata w beatbox'ie jest Rahzel jedynie samozwańczym, niełatwą umiejętność panowania nad tłumem okiełznał w stopniu zachwycającym. Dzięki bukietowi róż, naręczu hitów i pewnemu zbiegowi okoliczności - w przeważającej większości nie znająca twórczości nowojorczyka - publika jadła mu z ręki. Wspierany przez reprezentanta adapterowej ekstraklasy DJ'a JS-1'a, „Godfather of Noize” zachwycał wiernością imitowanych paszczą utworów, niskością emitowanego gębą basu i reggae'owym toastingiem, który zaprezentował tego wieczoru. Beatbox'owe wersje rapowych hitów zjednały mu przychylność hip-hopowców, rozdawane ze sceny kwiaty pozyskały miłość dziewczyn, a podchwycona od zebranych stadionowa przyśpiewka, zapewniła szacunek „ziomków”. Przetłumaczone naprędce jako „fuck the police”, słowa „kto nie skacze ten z policji” mogą przekonać Rahzela o tym, że Polska jest krajem ulicznego hardcore'u w porównaniu z którym amerykańskie getta wyglądają jak parki rozrywki. Mimo dziwnych zapędów wokalnych publiczności nas jednak Warsaw Challenge przekonuje o tym jak wielka siła drzemie w hip-hopowym brzmieniu. Brzmieniu na które moda już ponoć minęła. [txt: fika, fot: NMR & Bart Bajerski]

Out Of Sth Wrocław

2010-04-28T04:01:00.001-07:00

Jak dobrze wiecie, nie tylko wydarzenia muzyczne budzą w nas dreszcz emocji. Tak samo dzieje się w przypadku wydarzeń artystycznych, szczególnie gdy odbywają się na ulicach. Tym razem street artowo sympatyzujący odłam Akti zameldował się we Wrocławiu na otwarciu projektu „Out Of Sth”. Z aparatem przez dwa dni towarzyszyliśmy czwórce artystów, która nie zważając na zabójczy wulkaniczny pył, pokonując niewygody (kilkanaście godzin w autokarze) stawiła się we Wrocławiu gotowa do walki z murami Breslau. Paowie od czasu do czasu schodzili nawet z podnośników (na których spędzali niemal kilkanaście godzin dziennie!), by z nami zamienić kilka słów. DEM (Włochy), Vova (Ukraina), Jiem (Francja) i Erica Il Cane (Włochy) pracowali jednak w pocie czoła – przez trzy dni pokryli obrazami 7 ścian! To zrobiło na nas naprawdę wielkie wrażenie! Najbardziej spodobały nam się uczłowieczone zwierzaki Erica Il Cane'a. Dzieciakom z dzielnicy Nadodrze, gdzie powstawała większość prac, najbardziej przypadło do gustu malowidło DEM'a, który musiał wręcz opędzać się od dzieciaków, które podkradały mu farby i nasladowały artystę. Sztuka uliczna nabrała tym samym zupełnie nowego wymiaru – obok pracy DEM'a powstały dziecięce wersje jego pracy!

Jednak murale to nie wszystkie (choć najbardziej nas ekscytujące) wydarzenia Out Of Sth. Było otwarcie wystawy dmuchanych obiektów M-City (szkoda, ze były prezentowane w galeryjnych wnętrzach – prawdziwe wrażenia robią dopiero w fabrycznych przestrzeniach) i prezentacja prac {ths}.

Oprócz tego załapaliśmy się na wykład Cedara Lewisohna, kuratora Tate Modern, odpowiedzialnego za wystawę Street Art, autora książki „Street Art The Graffiti Revolution”. Posłuchaliśmy o związkach street artu z artem współczesnym, i o burzliwych relacjach na linii graffiti – streetart. Bardzo pouczające!

Gdybyście mieli ochotę wpaść do Wrocławia – wybierzcie ostatnie dni maja – wtedy na murach wykwitnie druga porcja murali!

[txt, foto: syka]

09.04.10 - Rap History Warsaw No. 1: 1979 @ U Artystów

2010-04-11T04:04:00.000-07:00

Przeszczepiona z Zurychu idea cyklu Rap History za zadanie ma pracę u podstaw. Obalanie stereotypowego widzenia hip-hopu jako muzyki chuliganów, doszkalania małoletnich fanów wychowanych na Cenciaku i Lil' Waynie, przypominanie weteranom o korzeniach. Każda osłona serii poświęcona jest jednemu rocznikowi z historii nowojorskiej kultury. W 1979 światło dzienne ujrzał pierwszy rapowy singiel - „Rappers Delight” Sugar Hill Gang, Grand Master Flash kręcił stalowymi kołami, a Kool Herc organizował block parties na ulicach Bronx'u. Z 1979 roku miały pochodzić wszystkie numery grane w kwietniowy wieczór U Artystów. Szybko okazało się jednak, że pogłoski o tematyce setów są mocno przesadzone, a obok oldschoolowych tracków z głośników leci tak Ohio Players (1973) jak i Kris Kross (1992). Nie ma się co jednak czepiać szczegółów gdyż atmosfera na imprezie była przednia, towarzystwo zjednoczone pod jednym hip-hopowym sztandarem, a klubokawiarnia pełna. Skądinąd słyszeliśmy też, że w Berlinie odbyła się ostatnio edycja obejmująca rok 2008, a niedawne, mainstreamowe hity ściągnęły do Bihannon jedynie garstkę ludzi. Do Artystów więc warto się wybrać póki jeszcze trwa „złota era”. [txt: fika]

31.03.10 - Method Man @ Stodoła, Warszawa

2010-04-07T07:16:00.000-07:00

W jednym z numerów z klasycznej już, debiutanckiej płyty Method Mana, nowojorski raper nawija, że szarpie struny jak B.B. King na swej gitarze. Za prawdziwością owego buńczucznego, dwuznacznego porównania stoją niezliczone występy jakie w swojej karierze zagrał reprezentant Wu-Tang Clanu. Na scenie Johny Blaze - jak też bywa nazywany MC o dziesiątkach ksywek - energią przewyższa większość rockmanów, a publika w jego „rękach” zachowuje się niczym marionetki na sznurkach. Mimo że od lat już Mef nie nagrał albumu dorównującego jego pierwszym zwrotkom i kawałkom, na żywo nadal okazuje się być koncertowym zwierzęciem. Wersów nie rymuje, a skanduje je i wykrzykuje; nie buja się w takt bitu, ale skacze i rzuca się niczym szaleniec; stage diving w jego wykonaniu to nie bezwładne płynięcie na rękach tłumu, ale stanie na barkach fanów z mikrofonem w ręku i „pieśnią” na ustach. W wypełnionej fanatykami Wu bandery Stodole, Tical powtórzył wyczyn jakim niewątpliwie był podwójny koncert we Freshu w 2007 roku. Wspierany na scenie przez Streetlife'a i Mathematicsa wzbudzał piski dziewczyn i okrzyki facetów. Dając upust swojej radości mieszał klasyczne numery z początków kariery z nowszymi nagraniami. Zapałem i zaangażowaniem przewyższał razem wziętych wszystkich członków Clanu, którzy w 2008 odwiedzili klub przy Batorego. W mniejszej klubowej przestrzeni przypomniał nam zeszłoroczny spektakularny występ na Hip-Hop Kempie. W rapowym wyścigu Ticallion Stallion nadal wart jest obstawiania najwyższych stawek. [txt: fika, fot. Bart Bajerski]

50 Cent In Da Torwar, 6.04.2010

2010-04-07T04:02:00.000-07:00

Nie jesteśmy zapewne ekspertami jeśli chodzi o muzykę 50 Centa i jego wielkich braci, nie umiemy skakać jak małpeczka i poruszać się z miarowym przygarbem, ale na koncercie byliśmy i co widzieliśmy, opiszemy!

Torwar w połowie wypełniony był ziomalami, lachonami ziomali, byłymi ziomalami i mamami ziomali, a w drugiej połowie pustką boleśnie uświadamiał, że brać ziomalska, niczym polskie społeczeństwo starzeje się, i niczym brać zakonna, cierpi na brak świeżej krwi. My niestety spóźniliśmy się nieco i przegapiliśmy słynne intro, podczas którego gorejący księżyc górujący nad ponurym światem okazuje się być wszystkoogarniajacym okiem 50 Centa (albo odwrotnie). Naszą frustrację zwiększył fakt, że jako laicy, nie wiedzieliśmy, który to Fifti – ten w czerwonej czapeczce i białej koszulce, ten w białej czapeczce i czerwonej koszulce (BTW – przygotowali się chłopaki prawie jak U2!), czy ten w czarnej czapeczce i i białej koszulce. Znajomość stadnych reguł obowiązujących wśród szympansów pozwoliła nam domyślić się, że to pewnie ten w środku. Po mniej więcej 40 minutach wczuwania się w nieskomplikowany bit (szacun za basy!), w czym bardzo pomagało nam świetne tym razem nagłośnienie, na ostatnim numerze (jedynym znanym nam jeszcze z czasów liceum „In Da Club”) byliśmy już gotowi do poddania się hipnotycznym ruchom dłoni (góra-dół, góra-dół) Fiftiego i jego pomagierów i – ziomale nam świadkiem – bawiliśmy się, jakby to były nasze urodziny!

tekst: Ola Wiechnik
foto z koncertu: brak, bo nasz fotograf się spóźnił i go nie wpuszczono:)

Flamastrowa bitwa

2010-03-30T02:15:00.001-07:00

Secret Wars
W sobotni wieczór w Powiększeniu na przeciw siebie i białej ściany stanęły dwie ekipy walczące w streetartowych pojedynkach w ramach rozgrywek Secret Wars: jedna z Warszawy, druga z Glasgow. Uzbrojone we flamastry zaczęły bój na rysunki. Warszawiacy pod dowództwem Swanskiego postawili na wysoki poziom artystyczny, dokładność i wycyzelowane szczegóły. Chłopaki z Glasgow na spontan i dynamikę. Dlatego ciężko było podjąć ostateczną decyzję, kto wypadł lepiej. Nawet uczestnicząca w imprezie ekipa Aktivista była podzielona - jedni woleli trzymające naprawdę wysoki poziom rysunki warszawiaków, innym bardziej do gustu przypadły zaprawione alkoholowym dowcipem energiczne wrzuty glasgowczyków. O oficjalnym zwycięstwie zadecydowały głosy sędziów i publiczności. 2:1 wygrała Warszawa, która otrzymała głos jednego z sędziów oraz wielkie wsparcie od publiczności.

[syka]

KŁOSY WE WŁOSACH, czyli jak nie dane nam było spać na COMIE

2010-03-23T09:16:00.000-07:00

Dawno dawno temu, a dokładniej 9 grudnia zeszłego roku na koncercie Comy w warszawskiej Arenie Ursynów z oczywistych powodów nie byliśmy, ale 22 marca do Kinoteki na premierę DVD z zapisem tegoż koncertu poszliśmy (sami nie do końca rozumiemy, jak to się stało). Poszliśmy i przepadliśmy, bo przypadły nam w udziale zaszczytne miejsca w rzędzie tuż przed zespołem. Czując na karku przyspieszone oddechy gwiazd wieczoru, nie mogliśmy ani wyjść, ani zbyt żywiołowo komentować, ani nawet w wężyka na komórce pograć. Zdrowa ludzka złośliwość (jedyne antidotum na śmiertelną dawkę polskiego rocka, jaką nam zaaplikowano), powstrzymywana ogromnym wysiłkiem, musiała w końcu eksplodować strumieniem żółci. Stąd ta pogrobowa relacja z oglądanego w marcu grudniowego koncertu.

Występ zorganizowano profesjonalnie i z rozmachem, tu nie ma się do czego przyczepić, publiczność dopisała, nagłośnienie (na nasze nieszczęście) działało bez zarzutu, efekty, bajery, wizualizacje, że ho, ho! Szkoda tylko, że pośród tego wszystkiego miotał się z wdziękiem rzeźnika i charyzmą osiedlowego cwaniaka Piotr Rogucki. Przerywając „muzykę” konferansjerką dowcipną niczym nasz prezydent, był ponętny jak fotel dentystyczny. Z zaangażowaniem wieszcza (jakie czasy, taki wieszcz) wyśpiewywał swoim charakterystycznym przyduszonym basem gorzkie prawdy o ludzkim życiu. A gdy doszedł do opowieści o pracującym w supersamie everymanie, który „przynosił wypłaty, do domu na spłaty/ zadłużenia bankowego bardzo regularnego” i padł na kolana, wyszeptując fragment o rozmowie owego nieszczęśnika z Bogiem, w której ów nieszczęśnik „był niemal bliski zrozumienia tajemnicy wszechstworzenia”, poruszyło się nie moje serce, ale nadwerężony spektaklem żołądek. Na szczęście potem było już głównie o dyskotekach i fajnych dziewczynach, co je „można zaprosić na sok”. Tym koncertem Coma zdecydowanie potwierdziła swoją pozycję największego polskiego agrorockowego zespołu. Przaśne dźwięki wydobywały się z gitar niczym kłosy zboża spod kos doświadczonych żniwiarzy. A, o dziwo, nowsze, bardziej „innowacyjne” kawałki wychodziły im jeszcze gorzej. Po tym wszystkim tekst hitu o spadaniu zabrzmiał zadziwiająco kojąco. Ale to pewnie dlatego, że zapowiadał bliski koniec koncertu.

A na koniec – ach, na koniec! – zespół przybrał posągowe pozy i majestatycznie przejechał na wózeczku na tle telebimowego błękitnego nieba, dając fanom okazję do ogrzania się w blasku geniuszu. Amen!
[tekst: Ola Wiechnik, fot. materiały promocyjne]

ciuchy i figurki plus pan biedrona

2010-03-09T03:20:00.001-08:00

Dzień przed występem opisywanej poniżej Florence & The Machine, dość liczna aktivistowa ekipa stawiła się na urodzinowej imprezie Turbokolor. Zaprzyjaźniona marka ubraniowa świętowała trzecią rocznicę powstania i z tej okazji prezentowała we wnętrzach warszawskich 1500 metrów do wynajęcia swoją najnowszą kolekcję. Ciuchy jakoś nas nie powaliły. Zwłaszcza, że w kwestiach ubraniowych Swanski i ekipa zdecydowanie zaniedbują dziewczęta! Modele (krewni i znajomi)zaprezentowali przede wszystkim tiszerty, które razem ze Swanskim zaprojektowali inni artyści m.in. Brytyjczyk Will Barras. Tiszerty bardzo fajne, ale w sklepie wyglądają lepiej niż na pokazie, dziwne.

Drugą atrakcją imprezy był pokaz customizowanych vinylowych figurek zaprezentowanych przez Vinyl Canvas. Figurki jako specyficzne malarskie płótno rysownicy i artyści nurtu urban wykorzystują coraz częściej. Na wystawie zaprezentowano część kolekcji zgromadzonej przez Vinyl Canvas - m.in. prace Trusta, Swanskiego, Denisa Wojdy, czy Oteckiego. Cieszymy się, że urzędująca na co dzień we Wrocławiu ekipa vinylowych customów wreszcie przyjechała do stolicy.

Ostatnim punktem imprezy był występ pana biedrony czyli występującego w dość przerażającym stroju lateksowej biedronki Ronnieisma. Zaprezentował on wizualno-muzyczny performance, podczas którego generował muzykę miętosząc pluszowe zabawki.

[syka]

Florence and The Machine w Stodole, 6.03.10

2010-03-08T05:48:00.000-08:00

Ten koncert był pewniakiem. Jak się ma głos jak Florence Welch, właściwie nic już nie trzeba robić. Na szczęście Florence nie idzie na łatwiznę i oprócz karkołomnych wyczynów wokalnych, od pierwszych chwil koncertu zapewniała również pierwszej klasy doznania wizualne, biegając, tuptając i skacząc po scenie Stodoły. A biegać to ona umie. Zwłaszcza w imponujących rozmiarów szpilkach, eksponujących dodatkowo jej drugi po głosie dar od Boga, czyli niebotyczne nogi. Niestety, na warszawskim koncercie tego atutu fanom poskąpiła.

Choć na początku w nie najlepszych humorze, mocno zfochowana podczas udzielania przedkoncertowych wywiadów, już po kilku utworach wzruszona reakcjami publiczności, nie mogła przestać dziękować. A było za co, bo pękająca w szwach Stodoła zagłuszała momentami samą Florence – teksty znali chyba wszyscy, co najmniej jakby utwory Florence and The Machine można było usłyszeć co chwilę w Radiu Zet, galeriach handlowych i u każdego Turka przy kebabie. Szkoda tylko, że do naszych narodowych przypadłości należy także klaskanie – szczególnie, gdy klaszczemy nie do rytmu. Albo gdy zagłuszamy takie momenty jak początek „Dog Days”.

Na szczęście potężnemu głosowi Florence udawało się od czasu do czasu przebić przez polskie fanfary.

Wśród elementów jarmarcznych był także numer z kucaniem (na stałe obecny choćby w repertuarze Mike'a Skinnera). Nie lada sztuką jest przykucnąć jednocześnie z dwoma tysiącami osób, którym już na stojąco było ciasno. Ale udało się, był przykuc, był wykuc, było pięknie. Jedyne czego zabrakło, to może trochę więcej gitar. Harfa niby też miała struny, ale co gitara, to gitara.

Z harfą czy bez, na kolejny koncert Florence czekamy bardzo niecierpliwie!
[tekst Ola Wiechnik, zdjęcia Hubert Worobiej}

26.02 Berlin: HURTS - tak dobre, że aż boli

2010-03-02T05:00:00.001-08:00

Zakochani od pierwszego wejrzenia i usłyszenia w zespole Hurts (nie jesteśmy zresztą wyjątkiem bo Hurts zajął czwarte miejsce na liście BBC „Sound of 2010” zanim zdążył wydać choćby singiel), zapragnęliśmy ich zobaczyć na żywo przy pierwszej możliwej okazji. I udało nam się, choć nie przy pierwszej ale przy trzeciej, bo w zeszły piątek w berlińskim klubie Magnet mieliśmy szczęście przeżyć ich trzeci w karierze koncert.

Tak jak się spodziewaliśmy, było to przeżycie nie tylko muzyczne, ale i wizualne, bo w Hurts oprócz muzyki urzeka także ich przemyślany w najdrobniejszych szczegółach i niezwykle spójny image sceniczny – na żywo oddziałujący ze zwielokrotnioną siłą. Theo Hutchcraftowi i Adamowi Andersonowi towarzyszyli na scenie oprócz perkusisty i dodatkowego klawiszowca także śpiewak operowy, który stojąc w cieniu, nieruchomo, z tyłu sceny w patetyczno-groźnej pozie odśpiewywał chórki. Bohaterowie wieczoru, jak w teledyskach perfekcyjnie wystylizowani na (jak to określają złośliwcy) młodych faszystów, spisali się fantastycznie.

Nie zaszkodziło im nawet idealne nagłośnienie, które mogłoby obnażyć ewentualne niedociągnięcia, zrozumiałe w przypadku tak młodego zespołu. Wszystko brzmiało i wyglądało idealnie, każdy dźwięk, każdy ruch głową, każde spojrzenie w bok było starannie przećwiczone i przemyślane. I nie jest to bynajmniej zarzut, bo dawno nie było zespołu tworzącego tak spójną i przemyślaną całość. Temu niebiańskiemu spektaklowi nadawało ludzką twarz ogromne zdenerwowanie wokalisty (występującego obowiązkowo w hurtsowym mundurku czyli dopasowanym garniturze i białej rozpiętej pod szyją koszuli). Drżące dłonie zaciskał nerwowo na białym grzebieniu, którym dyskretnie bawił się przez większość koncertu - właśnie takie liczne drobne smaczki składają się na ich urzekający image.

Koncert trwał niestety niecałe 40 minut, Hurts odśpiewali 8 utworów i od razu zeszli ze sceny, pozostawiając za sobą biały szaliczek, otulający wcześniej szyję wokalisty, który natychmiast przechwyciliśmy. Niestety, jak to w Niemczech, porządek musi być, ścignął nas więc zaraz pan techniczny, a my grzecznie i głupio szaliczek oddaliśmy. Ale setlista pozostała nasza!

Nagrania z koncertu na youtubie jeszcze nei znaleźliśmy, ale to oglądać możemy bez końca:

tekst: Ola Wiechnik
zdjęcia: Aleksandra Żmuda, Maciek Urbańczyk

17-20.02.09 - Czecie urodziny Planu Be vs Tony Allen vs Pop Warsaw

2010-02-25T06:25:00.000-08:00

Wraz z pojawieniem się na ulicach ogromnych ilości pośniegowej wody, przedostatni weekend lutego przyniósł również, niemożliwą do ogarnięcia liczbę imprez. Równocześnie z podnoszącą się temperaturą, wzrastało tętno warszawskich balangowiczów; kalosze ratowały szczęśliwców przed spacerową ekwilibrystyką, a zimowe czapki, miast przed zimnem chroniły przed spadającymi z dachów pożegnalnymi prezentami od pani zimy.
Roboczy tydzień skończył się wraz z początkiem czterodniowych urodzin Planu. W środę. Hip-hopowa impreza jakiej do tej pory klub przy placu Zbawiciela nie widział, przyciągnęła tłumy. Bitmaszyna, mikrofon i adaptery rozgrzewały się do czerwoności, podczas gdy zebrani próbowali znaleźć miejsce w tłumie gęstym niczym bas w rapowych hitach złotej ery. Muflon, Procent i W.E.N.A. freestyle'owo rozdziewiczyli trzyletniego już kumpla warszawskich bywalców, a trwająca do białego rana balanga okazała się być dobrą zapowiedzią nadciągających atrakcji. Te, swoje apogeum osiągnęły w piątkowy wieczór pod arkadami, które w letnie miesiące dają schronienie tłumom „planistów” siedzących na schodach. Mimo deszczu i chłodu - podobnie jak w wakacyjne miesiące – na placu Zbawiciela pojawiły się setki ludzi. Szarość lutowego wieczoru rozbijały zdjęcia wyświetlane na rozwieszonym nad zebranymi telebimie. Wspierany na mikrofonach przez Vienia i Diox'a, dowodzony przez Norbulla zespół Wolno fuzją jazzu, rapu i improwizacji zmuszał zmarzniętych odrobinę gości jubileuszu do wszelkiej maści rytmicznych ruchów, a spontaniczną atmosferę podbijały jeszcze gościnne zwrotki Mewy, MadMajka i Hadesa.

Podobnie nieskrępowany, przyjacielski klimat panował na dwóch wydarzeniach sobotniego wieczoru. Na koncert Tony'ego Allena szliśmy z zamiarem złożenia pokłonu. Siedemdziesięcio-już-letni perkusista z Nigerii jest jednym z najważniejszych bębniarzy w historii. Na przestrzeni dekad wymyślał nowe rytmy, współpracował z najwybitniejszymi przedstawicielami najróżniejszych gatunków, nagrywał płyty, zachwycał umiejętnościami i przecierał szlaki. Dziś niestety kooperuje z muzykami, którzy mogąc być jego dziećmi, odstają od lidera tak jeśli chodzi o skillsy, jak i werwę i energię. Entuzjastycznie przyjęty występ nas nie zachwycił. Winy za to nie ponosi - jak to zdarza się na koncertach starszych gwiazd – bohater wieczoru, lecz wchodzący w skład zespołu instrumentaliści. Funkowy groove niósł się po sali, a Tony Allen uśmiechał się znad bębnów. Do zachwytu zabrakło jednak odrobiny pazura i elementu zaskoczenia. Czegoś co odróżniłoby warszawski koncert od innych wchodzących w skład trasy.
Natomiast dużo różnic zauważyć można było między odbywającym się w Delikatesach TR Pop Warsaw, a poprzednimi inicjatywami Sekty i Kosakota, czyli „piątkowymi” Sorry, Ghettoblasterami. Na dwóch salach teatralnego ośrodka kultury elektro-niczne syntezatory kontrastowały z hip-hopowymi bębnami, a odmienne rytmy w całość splatał mocny bas. Mimo braku spodziewanych tłumów, przyjacielska atmosfera i kumpelskie rozmowy przy zrobionych po znajomości kanapkach stanowiły idealne wręcz zakończenie pełnego wrażeń weekendu. [txt: fika, fot: Adam Tarasiuk, Bartek Bajerski]